Κοπιᾶσθε… Μὴ στέκεσθε τόσο μακρυά! Πλησιᾶστε…. Μὴ φοβᾶσθτε! Ἐλᾶτε πιὸ κοντὰ ὅλοι οἱ πεινασμένοι τῆς Ἑλλάδος! Ὅλοι!!
Πιασθεῖτε χέρι, χέρι… Ὅλοι στὴν σειρά! Ἔτσι!
Προσέξατε καλὰ τώρα!
Πεινᾶτε!
Ἴσως νὰ μὴ πεινᾶτε πολὺ ἀκόμη! Ἴσως νὰ μὴ πεινᾶτε ὅλοι! Ἀλλὰ δὲν γίνεται, σὲ λίγο θὰ πεινᾶτε ΟΛΟΙ!!! Οὐδεῖς θὰ ἔχῃ τὰ ἀπαραίτητα! Οὐδεῖς!
Εἰλικρινῶς. Ὅλοι ἐσεὶς ποὺ δημιουργήσατε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα καὶ τὸ «βαπτίσατε» ἱστορικὴ σειρὰ, μὲ κουράζετε! Εἶχα νὰ παρακολουθήσω τηλεόρασι πλέον τῶν πέντε ἐτῶν καὶ τώρα στήνομαι ἐμπρὸς στὴν ὀθόνη, κάνοντας κάτι ποὺ πάντα ἀπεχθανόμουν. Κι ὅλα αὐτὰ γιὰ κάτι ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἱστορικὸ ἀφιέρωμα, ἀλλὰ λόγῳ τῶν πολὺ «προσεκτικῶν» ἀποσιωπήσεών του, δὲν εἶναι.
Ὁμολογῶ πὼς δὲν ἤθελα νὰ σᾶς δῶ καὶ σκεφτόμουν σοβαρὰ νὰ συμμετάσχω σὲ κάποιες δράσεις ποὺ ξεκινοῦν τὶς ἐπόμενες ἡμέρες, μὲ στόχο τὴν ἀποδόμησι ὅλων αὐτῶν ποὺ ἑτοιμάσατε καὶ τῆς δημιουργίας …ἀρνητικῆς διαφημίσεως γιὰ τὸ «ἱστορικὸ» σας ἔργο!
Ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ θέλω νὰ γράψω κάποια πράγματα γιὰ τὴν χρήσι τοῦ facebook. Ἡ γνωστὴ σελὶς κοινωνικῆς δικτυώσεως!
Ἔχω κι ἐγὼ ἕναν λογαριασμὸ ἐκεὶ καὶ ἀντιλαμβάνομαι πολλὰ ποὺ δὲν μοῦ ἀρέσουν! Γιατὶ τὸν διατηρῶ; Τὸν θεωρῶ ἐργαλεῖο μόνον. Τίποτα περισσότερο! Συνέχεια
Ἀναρωτιέμαι συχνὰ γιὰ κάποιες ἔννοιες ποὺ διαρκῶς ἀκοῦμε γύρω μας, ἀλλὰ πολὺ λίγοι ἔχουμε καταφέρει νὰ τὶς ἀποσαφηνίσουμε μέσα μας. Πολὺ περισσότερο νὰ τὶς προσεγγίσουμε καὶ νὰ τὶς κάνουμε τρόπο ζωῆς!
Ἀναρωτιέμαι πολὺ συχνὰ γιὰ κάποια πρόσωπα, ποὺ πασίζουν νὰ ἐπιβάλουν ἕναν τρόπο λειτουργίας, ὁ ὁποῖος κατὰ βάσιν ἀκυρώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν ἐλευθέρα σκέψι!
Ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ ἐὰν τὸ κίνητρὸ τους εἶναι δόλιο ἤ ἁπλῶς δὲν ἀντιλαμβάνονται κάποιες στοιχειώδεις καὶ βασικὲς ἀρχὲς, οἱ ὁποῖες ὅμως εἶναι ἀπαραίτητες γιὰ τὴν συνέχεια τῆς ζωῆς στὸν πλανήτη!
Έμεινα με το στόμα ανοιχτό, σα χάνος. Ευτυχώς ήταν χειμώνας και δεν κινδύνευα να μου περάσει τη γλώσσα για λαχταριστό μεζέ κανένα περαστικό μεταλλαγμένο κουνούπι. Το συνειδητοποίησα μόνο όταν ένιωσα το λαιμό μου να ξεραίνεται από τον μπαγιάτικο ζεστό αέρα του γραφείου του αφεντικού. Δούλευα για ένα ισχνό ανθρωπάκι που δεν άντεχε το κρύο και δεν άνοιγε ποτέ τα παράθυρα. Τον κοίταξα δίνοντας ταυτόχρονα εντολή στα χείλη μου να κλείσουν επιτέλους. Το δέρμα του ήταν φτενό και αρρωστιάρικο γεμάτο κίτρινα ξεραμένα λέπια. Μπορούσα να δω τις φλέβες του να απλώνονται σα μικροί διασταυρούμενοι δρόμοι σε Συνέχεια
Αὐτὸ τὸ κείμενον τὸ ἒγραψε ἡ Ἀμελὴ στὶς 8 Νοεμβρίου ἀλλά μᾶλλον κοιμόμουν καὶ δὲν τὸ πῆρα εἲδησι.
(Ἀπό χαρτοπαικτικούς ὅρους δὲν κατέχω. Ἀλλὰ φαντάζομαι πώς ἔτσι θὰ εἶναι!)
Ἔστω καὶ τώρα ὅμως, τόσο ἑτεροχρονισμένα, τὸ θεωρῶ ὑπέροχο καὶ ἐπίκαιρο! 
Συνέχεια
