Αἰσθάνομαι κάποιες στιγμές ἰδιαίτερα ἐκνευρισμένη μέ ὃλα αὐτά ποὺ δέν μοῦ «ἐπιτρέπεται» νὰ πράξω ἢ νά ἐκφράσω.
Θά ἢθελα γιά παράδειγμα νά «συζητήσω» μέ κάποια πρόσωπα, ἀναφορικῶς μέ τὰ ὃσα συμβαίνουν (καί ὃσα θά ἒπρεπε νά συμβαίνουν) στὴν Πατρίδα μας.
Θά ἢθελα νά θέσω ἐρωτήσεις καί νά λάβω ἀπαντήσεις. Συνέχεια
Διάβαζα προσφάτως πώς στήν Νέα Ὑόρκη διῳργανώθη «βραδιά» Ὁμήρου.
Διάβασα κάπου ἀλλοῦ πώς στὴν Αὐστραλία κατάφεραν σύλλογοι, σωματεῖα καὶ ὀργανώσεις νά ἐνσωματώσουν τὰ νέα Ἑλληνικά στό ἐθνικό πρόγραμμα διδασκαλίας. Καθώς ἐπίσης πώς τὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικά παραμένουν στὶς σημαντικές προτιμήσεις μαθητῶν καί φοιτητῶν. Συνέχεια
Παρακολουθῶντας τὶς κοινωνικές ἐξελίξεις, στὶς χῶρες τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ, ὁδηγούμαστε σταδιακῶς σὲ μερικά συμπεράσματα, μᾶλλον δυσάρεστα γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα! Συνέχεια
Ἡσιόδου, ἒργα καὶ ἡμέραι, στίχοι 109-120, ἐκδόσεις ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΝ, σελ. 29-31
Χρύσεον μὲν πρώτιστα γένος μερόπων ἀνθρώπων
ἀθάνατοι ποίησαν Ὀλύμπια δώματ’ ἔχοντες. 110
οἳ μὲν ἐπὶ Κρόνου ἦσαν, ὅτ’ οὐρανῷ ἐμϐασίλευε·
Συνέχεια
Ἦλθαν νύκτα στὸ σπίτι μας… Μᾶς ξύπνησαν μὲ κτυπήματα καὶ κλωτσιὲς. Μᾶς βίασαν καὶ κάποιους τοὺς σκότωσαν…. Ὃσους ζήσαμε μᾶς πέταξαν στὸν δρόμο καὶ μᾶς εἶπαν «βαδίζετε»… Ποιὸς νὰ ῥωτήσῃ; Ποιὸς νὰ τολμήσῃ νὰ ῥωτήσῃ; Ἀτέλειωτες ὧρες πορείας κάτω ἀπό καυτό ἣλιο ἢ ἀσταμάτητη βροχή. Μέσα σὲ κρύα καὶ σὲ χιόνια!! Τὰ κορμιά ἒπεφταν κατά γῆς σὰν μυίγες!!! Ἀγαπημένα πρόσωπα ἒμεναν γιά πάντα πίσω, ἂψυχα, χωρίς χαμόγελο καὶ μὲ μίαν πίκραν στὸ βλέμμα. Ἓνα “γιατί;” γέμιζε τὸ εἶναι μας… Ἀλλά, ποιὸς νὰ ἀπαντήσῃ; Κάποιοι ἒφυγαν νύχτα. Φίλησαν πολυαγαπημένα μάτια καὶ χαιρέτησαν γιὰ πάντα. Ξέφυγαν; Ἲσως… Ἲσως νὰ μὴν τοὺς θέρισε ἡ πείνα καὶ ἡ δίψα… Ἲσως νὰ μὴν τοὺς ἒκοψε σπαθί βαρβάρου… Ἲσως νὰ ἀλλαξοπίστησαν γιὰ νὰ ζήσουν… Ἲσως ἁπλῶς νὰ ἒσβησαν λίγα μέτρα παραπέρα…. Ουδέποτε θὰ μάθουμε… Συνέχεια
