Χρόνο μὲ τὸν χρόνο ἡ πολυπλοκότητα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ποὺ στριφογυρίζει ἀσταμάτητα, μᾶς μπερδεύει ὅλο καὶ περισσότερο κι ἔτσι χρόνο μὲ τὸν χρόνο νοιώθουμε ὅλο καὶ περισσότερο τὴν ἀνάγκη νὰ ἀναζητήσουμε αὐτὸ τὸ ἤρεμο τοπίο μέσα μας … Συνέχεια →

Τὰ μάτια δακρύζουν…
Ἡ καρδιὰ γεμίζει ἀπὸ θυμό…
Ἡ γῆ βαραίνει στοὺς ὤμους ἀπὸ τὴν ἀγνωμοσύνη «φίλων»… Συνέχεια →

Ἡ …«δημοκρατία» ποὺ μᾶς ἔχει χαρισθεῖ, δὲν μᾶς ἀφορᾶ…
Ἔχει τὸ στυγνὸ πρόσωπο τῆς δικτατορίας…
Φορῶντας τὸ πρόσωπο ἑνὸς γιωργάκη… ἑνὸς σημίτου… ἑνὸς ἀντωνάκη… ἢ ἑνὸς ἀνδρέα, ὡς πρώτου διδάξαντος…

Ἄλλοτε πάλι ἔχει τὸ πρόσωπο τοῦ βενιζέλου… τοῦ κουβέλη… τοῦ στουρνάρα… τοῦ χρυσοχοΐδου… τοῦ δένδια… τοῦ κικίλια… τοῦ ἀδώνιδος… τῆς βούλτεψη…
Συνέχεια →

Τὰ μαῦρα σύννεφα
ἀστραποβροντοῦν
στὸν ὁρίζοντα

Τὰ ζωντανὰ ρουθουνίζουν
Συνέχεια →