α. Ο Ανθρωπολόγος Πουλιανός
Το 1965, νέος τότε και φοιτητής της Παντείου, έλαβα μια πρόσκληση από τον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» για μια διάλεξη που θα γινόταν από τον Ανθρωπολόγο Άρη Πουλιανό με θέμα: «ΚΡΗΤΕΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΑΥΤΩΝ». Από τη διάλεξη αυτή είχα κρατήσει ένα γεγονός που μου είχε κάνει εντύπωση, ότι δηλαδή οι Σφακιανοί και οι Μαυροβούνιοι ήσαν κατά μέσον όρο υψηλότεροι άνδρες της Ευρώπης.
Από τότε είχε φυτευθεί μέσα μου το ενδιαφέρον και η περιέργεια για να μάθω Συνέχεια
Το παρακάτω κείμενο είναι ένα ντοκουμέντο. Πρόκειται για την αστυνομική διαταγή που εξέδωσε ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος Ματαράγκας Καρδίτσας, στις 8 Δεκεμβρίου 1907 και είναι αποκαλυπτική για τα ήθη της επαρχίας εκείνης της εποχής. Απολαύστε το:
χορίς να αφίνη και τους άλους να χορέψουν μπροστά με κατά συνέπια παραξιγιθήκατε και πλακoθίκατε στο ξίλο με τα παλούκια και τα μαχέρια με αποτέλεσμα Συνέχεια
Κοροϊδευόμαστε;
Ἀνασκαφή σὲ 50 τ.μ. καὶ ὅλη ἡ ἄλλη πόλις ἔχει ὑπέρ-πολυκατοικίες. Συνέχεια
Το πρωί ήμουν στο γυμναστήριο για την πρωινή μου προπόνηση. Στη διπλανή τροχαλία ένας τύπος γύρω στο 1.80 με μια τεράστια κοιλιά, αγκομαχούσε με την κάθε του κίνηση, ενώ φορούσε μία μπλούζα με τα σήματα των Μονάδων Ελληνικών Καταδρομών, δύο τρία νούμερα μικρότερα από όσο ήταν το νούμερό του.
Ο τύπος από την αρχή φαινόταν ότι είχε θέμα με τον … εαυτό του, φωνάζοντας και βρίζοντας δεξιά αριστερά. Σαν κάτι σκυλάκια που γαυγίζουν, γαυγίζουν και συνεχίζουν να γαυγίζουν, αλλά όταν έλθει η ώρα να αποδείξουν ότι η δύναμή τους δεν εξαντλείται μόνο στην φωνή τους … λουφάζουν με την ουρά στα σκέλια.
Αν και λόγω τόσο επαγγέλματος όσο και στάσης ζωής δεν μου αρέσει να έρχομαι στα χέρια με κάποιον, κάποιες φορές καλείσαι να αμυνθείς … άλλωστε όποιος γνωρίζει από Πολεμικές Τέχνες, γνωρίζει πως η φιλοσοφία τους βασίζεται στην απόκρουση της εχθρικής επίθεσης.
Ἕνα ἐκπληκτικὸ δημιούργημα, μόλις εἶδε τὸ φῶς τοῦ Ἡλίου καὶ καταφθάνει γιὰ νὰ μᾶς ἀποδείξῃ πὼς γιὰ νὰ ξέρῃ κάποιος νὰ δημιουργῇ τέτοια ἔργα, κάτι ξέρει.
Ἴσως νὰ ξέρῃ τὶς ἡλιακὲς βόλτες…
Ἴσως νὰ ξέρῃ τὶς γήινες περιστροφές…
Ἴσως ἀκόμη καὶ τὸ πλανητικό μας σύστημα.
Πάντως δὲν φτιάχνεις κάτι τέτοιο ἐὰν εἶσαι σκέτο βοσκὸς ἤ τσοπάνης, καὶ δὲν ἔχεις ἀντίληψι, παρατηρητικότητα καὶ λογική. Οὔτε μὲ ὅλως τὶς συμπτώσεις παρέα δὲν καταφέρνεις τέτοιο ἀποτέλεσμα.
Τὸ παρακάτω κείμενον τοῦ Σαράντου Καργάκου τὸ ἔχω πολλὲς ἡμέρες στὰ ἐν «ἀναμονῇ κείμενα».
Ὅταν τὸ πρωτοδιάβασα θυμήθηκα τὶς ἱστορίες ποὺ μᾶς ἐξιστοροῦσαν οἱ παπποῦδες μου, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς μητέρας μου.
Ἀνάλογες ἱστορίες, ὅπως ἡ παρακάτω.
Ἱστορίες ποὺ ὅταν τὶς σκέπτεσαι θυμᾶσαι, κι ἄς μὴν ἤσουν ἐκεῖ.
Ζεῖς μαζὺ μὲ τὰ θύματα, κι ἄς μὴν τὰ γνώρισες.
Ἀναπνέεις τὸ αἷμα τους, κι ἄς σὲ χωρίζουν ἀρκετὲς δεκαετίες ἀπὸ τὴν τελευταία τους ἀνάσα.
Αὐτὸ ὅμως ποὺ μὲ «κρατοῦσε» ἀπὸ τὴν δημοσίευσι δὲν εἶναι ἡ μνῆμες. Εἶναι ἡ μεγαλοσύνη.
Ἀδυνατοῦσα νὰ χωνέψω, ὅπως ὁμολογεῖ καὶ ὁ Καργάκος παρακάτω, στὰ νιάτα του, πὼς μποροῦσε κάποιος ποὺ πόνεσε, ποὺ πληγώθηκε, ποὺ φτώχυνε, ποὺ ὑπέφερε, ποὺ πλήρωσε ἄδικα ἀτιμίες ἄλλων, ποὺ τέλος πάντων δὲν ἐπέλεξε νὰ ἐμπλακῇ, ἀλλὰ τὸν ἐνέπλεξαν, νὰ συγχωρέσῃ.
Συνέχεια
