«Τὰ εἰδεχθέστερα ἐγκλήματα τὰ διαπράττουν φυσιολογικοὶ ἄνθρωποι»
Χάνα Ἄρεντ
«Ἡ πολιτικὴ δὲν εἶναι ἡ τέχνη τοῦ ψεύδους, εἶναι ἡ τέχνη τῆς ἐλαχίστου ἀληθείας.»
Γελωτοποιὸς
Ψεύδομαι ἀσύστολα ὅταν γράφω μιὰν ἱστορία μυθοπλασίας. Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ξέρει ὁ ἀναγνώστης, εἶναι μία κατὰ συνθήκη ἀπάτη.
Ὁ ἀναγνώστης θέλει νὰ ἐξαπατηθῇ καὶ ὄσο καλλίτερα τὸ κάνεις, τόσο περισσότερο τὸ ἀπολαμβάνει.
Εἶναι κατὰ κάποιο τρόπο σὰν μιὰ σχέσις σαδομαζοχιστικὴ -αὐτὴ τῆς τέχνης.
Ὅπως ὁ μαζοχιστὴς θέλει νὰ τὸν πονέσῃς ἔτσι καὶ ὁ ἀναγνώστης θέλει νὰ τὸν ἐξαπατήσῃς.
Ἂν τὰ καταφέρῃς καλά, θὰ σὲ ἀγαπήσῃ. Συνέχεια →
Μην περιμένεις, κυβερνήτα, να βρεις το Άκρο που ψάχνεις ανάμεσα σε κόμματα, παρατάξεις και ιδεολογίες. Όταν τελειώσεις και αυτό το επικοινωνιακό σου παιχνίδι με την “αριστερά” που κάθεται και συνομιλεί ακόμα μαζί σου, θα νιώσεις ποιο είναι το άλλο Άκρο που θέλεις να βρεις αλλά με τίποτε δεν μπορείς να το ταυτοποιήσεις. Συνέχεια 
Όσα χάσαμε είναι φυλαγμένα σε ένα μεγάλο μπαούλο κάτω από το ξύλινο πάτωμα της πατρίδας. Μέσα στην υγρασία, τη μούχλα και κάτω από τα ποδοβολητά των καταπατητών. Είναι μέσα σε εφημερίδες τυλιγμένα και λαδωμένα σαν όπλα που περιμένουν τα ανάλογα χέρια να κρατηθούν. Είναι μέσα στην πρώτη μας νεανική νίκη και σε μια κανάτα της κυράς που μας έβαζε να πιούμε τον καθάριο ουρανό όταν διψούσαμε από τις πορείες για τις κορυφές που θέλαμε να κατακτήσουμε . Τακτοποιημένα με σειρά όσα χάσαμε και ακουμπισμένα ελαφριά πάνω στο πανί που είναι κεντημένο από χέρι ιερό ο όρκος ότι δεν θα αλλάξουμε ακόμα κι αν αλλάξει χέρια τούτη η γη. Γραμμένα σε ένα τετραδιάκι με φθαρμένο εξώφυλλο οι ερωτήσεις που σαν παιδιά κάναμε όταν ζοριζόταν η επιβίωση μας από το αδίστακτο δίκαιο. “Γιατί;” Και η απάντηση στην επόμενη γραμμή: “Για αυτή την χούφτα χώμα. Για ένα λουλούδι που επιμένει να ζει εδώ και όχι δίπλα. Για σένα, για μένα, για αυτούς”.
[…]
