Φιλέλλην.

Τὴν χάραξι φρόντισε τεχνικὰ νὰ γίνη.
Ἔκφρασις σοβαρὴ καὶ μεγαλοπρεπής.
Τὸ διάδημα καλλίτερα μᾶλλον στενό·
Ἐκεῖνα τὰ φαρδιὰ τῶν Πάρθων δὲν μὲ ἀρέσουν.
Ἡ ἐπιγραφὴ, ὡς σύνηθες, ἑλληνικά·
Ὄχ’ ὑπερβολικὴ, ὄχι πομπώδης –
Μὴν τὰ παρεξηγήσει ὁ ἀνθύπατος
Συνέχεια

Ἡ Ἐπέμβασις τῶν Θεῶν

Θὰ γίνη τώρα τοῦτο, κ’ ἔπειτα ἐκεῖνο•
καὶ πιὸ ἀργά, σὲ μιὰ ἢ δυὸ χρονιὲς (ὡς κρίνω),
τέτοιες θὰ εἶν’ ἡ πράξεις, τέτοιοι θάν’ οἱ τρόποι.
Δὲν θὰ φροντίσουμε γιὰ μακρυνὸ κατόπι.
Γιὰ τὸ καλλίτερον ἠμεῖς θὰ προσπαθοῦμε.
Καὶ ὅσο προσπαθοῦμε, τόσο θὰ χαλνοῦμε,

Συνέχεια

«Εἶναι χρυσὸς ἡ σιωπὴ καὶ ἄργυρος ὁ λόγος.»

 

Τὶς βέβηλος προέφερε τοιαύτην βλασφημίαν;
τὶς χαυνωθεῖς Ἀσιανὸς παραιτηθεῖς εἰς μοῖραν
τυφλήν, βωβήν, τυφλός, βωβός; Ποῖος οἰκτρὸς παράφρων
Ξένος τῇ ἀνθρωπότητι, τὴν ἀρετὴν ὑβρίζων,
χίμαιραν εἶπε τὴν ψυχήν, καὶ ἄργυρον τὸν λόγον; Συνέχεια

Νοτιᾶς φυσοῦσε μιὰ εὐωδιὰ

 

 

Ἰσκιάδα ἤμουν, Ἥλιος ἐσὺ

 

κ’ ἄκουα τὰ ποδοβολητὰ τ’ ἀνεβασμοῦ σου

 

κ’ ἄκουα ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῆς γῆς τὸ πύρωμα·

 

καὶ ὅσον ἐσὺ γινόσουν, ἐθαύμασα,
ἀπὸ γέννημα τῆς πέρα ἁρμύρας,
φωτεινὸς τῆς αὐγῆς καλπασμός. Συνέχεια

Εὐλογημένον Ἀκρωτήρι

Εὐλογημένον ἈκρωτήριΤί εἶναι ὁ στεναγμός τῆς γῆς,
τί εἶναι;
Χρυσότοξος μήπως ἀναδυομένη τῆς Νάδας ὁρμὴ
ἤ μήπως μυρουδιὰ ξεριζωμένη,
ἀπὸ σὲ βράχια γεννημένους νυκτανθούς;

Ἀδείλινος Αὐγή

Ἦταν τότες, ὁποὺ τὰ μάτια μου ζωὴν ἀντίκρυσαν…
κι ἄκουσα πατέρα, τοὺς πρώτους τῆς καρδιᾶς σου λόγους.
Πὼς θὰ ᾿ναι ὁ ἔρωτας ἔλεες ὁδηγός μου
καὶ γύρω μου ἡ γνῶσις, ἡ ἀπέραντη φωτιά μου.
Καὶ πὼς τὰ χάδια σου, ἴαμα θὰ ᾿ναι καὶ τροφὴ
καὶ τὸ φιλί σου ἔλεες, καρδιὰ καὶ ἀγκαλιά μου. Συνέχεια