— Δὲν εἶναι ὁ κόσμος πλέον λαμπερός·
ἀπ’ τὴν ἄλλην κυττῶ
καὶ ἰδοῦ ὁ Μέγας Φόβος…
ὦ, παντοῦ κακόν.

Ἡ εὐμορφία τῆς πατρώας ἀρχιτεκτονικῆς,
ἡ χαρίζουσα εἰκόνας ἡρεμίας καὶ ἁπλότητος εἰς τὸν νόαν μας,
αὐτὴ ποὺ ἐνέπνευσε πλῆθος συγγραφέων καὶ ποιητῶν,
Ἑλλήνων καὶ βαρβάρων,
ἐξέπνευσε.
Πτώματα τσιμέντου, δημιουργοῦν συναισθήματα φόβου,
κατατροπῶντας τὶς ποιητικὲς ἐκφράσεις.
Ἀρνεῖται πλέον ἡ Ψυχὴ νὰ ἐκφρασθῇ. Συνέχεια →

Ἄλλο ἐγώ
πάρεξ τὸ θυμάρι στὴν καρφῖδα τοῦ ἥλιου δέν ἐγνώρισα
– καὶ πάρεξ
τὴ σταγόνα τοῦ νεροῦ στ’ ἄκοπα γένια μου δέν ἔνιωσα,
– μὰ τραχύ τὸ μάγουλο ἔθεσα στὸ τραχύτερο τῆς πέτρας Συνέχεια →