Βγῆκες στούς δρόμους νύκτα ἀσέληνη
φώς, τῶν ματιῶν σου ἡ λάμψη.
Ἔπλασες μέ τίς λέξεις μουσική Συνέχεια →

Μὲ ἴσχανδρους γιομίσανε
τῆς χώρας τὰ κουβέρνα,
ἀνδραποδίσαν τὸν λαό,
ἔλα Θεὲ κυβέρνα.

Κόραξ ὑδρεύει στὴν Βουλὴ
καὶ ὅλοι κορδακίζουν,
δὲν προλαβαίνουν οἱ θνητοὶ
τὰ δάκρυα νὰ σφουγγίζουν. Συνέχεια →

Τὰ παλληκάρια σφάζονται στὰ πόδια μου ἀβέρτα,
μπαταρισμένο τὸ σκαρὶ καὶ στέκω στὴν κουβέρτα.
Εἶμαι ἡ Ἑλλὰς καὶ στωϊκά, ἔμαθα νὰ προσμένῳ,
τὸν καπετάνιο τὸν καλό, τὸν χιλιομυρωμένο.
Ἀπὸ γενιὰ Ἀργοναυτῶν καὶ τῆς Ἀργοῦς τὴν χάρη, Συνέχεια →

Μήπως ἀκούω τὸν πρωϊνὸ τὸν κτύπο ἀπ’ τὰ φτερά τους
ὅταν τὰ διδυμάρικα πουλιὰ ἀποχαιρετᾶνε
τὸν τόπο καὶ τὴ μοῖρά τους καὶ γιὰ τ’ ἀλλοῦ κινᾶνε;
Τάχα ὁ νοῦς κ’ ἡ σκέψη μου στριφογυρνᾶ κοντά τους; Συνέχεια →

Δὲν ξέρω πῶς νὰ σοῦ τὸ εἰπῶ. Μὰ ὁ δρόμος, χθὲς τὸ βράδυ,
μὲς στὴ σταχτιὰ τὴ συννεφιὰ σὰ θέατρο εἶχε γίνει.
Μόλις φαινόταν ἡ σκηνὴ στ᾿ ἀνάριο τὸ σκοτάδι
καὶ σὰ σκιὲς φαινόντανε μακριά μου οἱ θεατρίνοι. Συνέχεια →