Τὰ ΠΥΘΙΑ ἦσαν διαδεδομένοι ἀγῶνες ποὺ ἐγίνοντο πρὸς τιμὴν τοῦ Ἀπόλλωνος.
Στὴν Θεσσαλονίκη τὰ Πύθια, ὅπως μᾶς ἀποκαλύπτει τὸ νόμισμα, εἶχαν τὸ προσωνύμιον ΚΑΒΙΡΕΙΑ (1,2).
Καὶ μὲ τὴν ἰδιότητά μου αὐτὴν τοῦ φερέλπιδος Ἱστορικοῦ, θὰ τονίσω κάτι:
Tὸν «μαῦρο» Αὔγουστο τοῦ 1922, ὅταν ὁ Ἑλληνικὸς Στρατὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας εἶχε καταῤῥεύση καὶ ὑποχωροῦσε ἄτακτα, μὲ ἐξαίρεση τὸ 5/42 τοῦ Πλαστῆρος, τὸ Ἀπόσπασμα Λούφα, τὴν Μεραρχία Ἱππικοῦ καὶ τὴν Ἀνεξάρτητη Μεραρχία, οἱ Τοῦρκοι στὶς μάχες ἐνικήθησαν παντοῦ. Μίαν ἀλήθεια ποὺ τὴν ἀγνοοῦν ὅλοι, γιατὶ οὐδεὶς Ἱστορικός, μὲ ἐξαίρεση τὸν Κ. Χατζηαντωνίου, στὸ βιβλίο του γιὰ τὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία, (ἐκδ.ΠΕΛΑΣΓΟΣ) ἀναφέρει ὅτι ὅπου οἱ Ἑλληνικὲς μονάδες ἐσταμάτησαν κι ἐπολέμησαν, ἀπέκρουσαν τὶς τουρκικὲς ἐπιθέσεις, δίδοντας χρόνο σὲ ἄλλες μονάδες νὰ γλυτώσουν τὴν αἰχμαλωσία καὶ σὲ πρόσφυγες νὰ ἀποφύγουν τὸν ἐξανδραποδισμό. Συνέχεια
Τὸ ξίφος τοῦ Τρικούπη, τὰ παράσημά του καὶ οἱ ἐπωμίδες του, τὸ χιτώνιό του (δὲν εἰκονίζεται) ὡς λάφυρα, σὲ προθῆκες τοῦ Τουρκικοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου.
ΤΟ ΟΝΟΜΑΣΤΟ ΧΩΡΙΣ ΡΑΧΗ ΑΛΟΓΟ
Τὸ ὅ,τι ἀφῃρέθη ἡ πολύτιμος σέλα ἀπὸ τὸν Βουκεφάλα, ἐθεωρήθη, κατὰ τὸν 3ον π.Χ. αἰώνα ποὺ συνέβη, μέγα γεγονός.
Τὸ ὅ,τι αὐτὸ δὲν ἀπεκαταστάθη, ἔδωσε τὴν εὐκαιρία σὲ χαράκτες τῆς ἐποχῆς, νὰ τὸ ἀπαθανατίσουν ἔτσι. Ὅπως οἱ Ἀθηναῖοι δὲν ἀπεκατάστησαν μέρος τῶν ζημιῶν ποὺ προεκλήθησαν ἀπὸ τοὺς Πέρσες στὴν Ἀκρόπολι, ἔτσι καὶ ἡ ζημία τοῦ Βουκεφάλα παρέμεινε γιὰ νὰ θυμίζῃ τοὺς βαρβάρους.
Κι ἄλλα τέτοια παραδείγματα εἶναι γνωστά.
