Ἡ συγχώρεσις…

Ἡ συγχώρεσις…

Ἡ συγχώρεσις δὲν εἶναι μιὰ ἀποχαυνωτικὴ διαδικασία ποὺ μπορεῖ νὰ δικαιολογῇ κάθε συμπεριφορά. Συγχώρεσις εἶναι μιὰ διαδικασία διευρύνσεως κατὰ τὴν ὁποία μποροῦμε νὰ δοῦμε πέρα ἀπὸ τὰ φαινόμενα μιὰ μεγαλύτερη ἀλήθεια…

Μέσα μας εἶναι ὅλες οἱ ἀπαντήσεις.

Μέσα μας εἶναι ὅλες οἱ ἀπαντήσεις.

Ὅταν εἶσαι κάπου καὶ νοιώθεις χαρά, φαίνεται ὅτι αὐτὴ ἡ χαρὰ ἔρχεται ἀπ΄ ἔξω. Στὴν πραγματικότητα δὲν συμβαίνει αὐτό, ἡ χαρὰ εὑρίσκετο μέσα σου καὶ τὸ ἐξωτερικὸ ἐρέθισμα εἶναι ἁπλῶς ἡ ἀφορμή ποὺ βοήθησε τὴν χαρὰ νὰ βγῇ πρὸς τὰ ἔξω.

Ξεφεύγει κάποιος ἀπό τήν …«μέγγενη»;

Ξεφεύγει κάποιος ἀπό τήν …«μέγγενη»;

Στὴν ἐποχή μας συμβαίνει κάτι ἰδιαιτέρως …παράλογον, γιὰ τὶς συνήθεις συνθῆκες διαβιώσεώς μας. Κάτι ἰδιαιτέρως βαρὺ καὶ ἀσήκωτο, ποὺ διαρκῶς μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἐμεῖς κάτι πρέπει (ἐπὶ τέλους) νὰ διακρίνουμε, νὰ μάθουμε καί, ἐν συνεχείᾳ, νὰ ἀλλάξουμε. Κάτι ποὺ ἀκόμη κι ἐάν, ἐκ πρώτης ὄψεως, δείχνει νὰ ἀντιμετωπίζεται ὅπως ὅπως, ἐν τούτοις, «ἐπιστρέφει», σὲ διαφορετικὲς … Συνέχεια

Γιὰ καλό…

Γιὰ καλό…

Ὅλα συμβαίνουν γιὰ καλό… Ἀκόμη κι αὐτὰ ποὺ δὲν μᾶς ἀρέσουν, ποὺ μᾶς ξεβολεύουν, ποὺ μᾶς πονοῦν, ποὺ μᾶς κομματιάζουν, γιὰ καλὸ συμβαίνουν. Εἶναι τέλειες ἀφορμές, κι ὄχι αἰτίες, γιὰ νὰ ἐπιλέξουμε νὰ κυττάξουμε μέσα μας, πίσω μας, γύρω μας καὶ νὰ ἐπανατοποθετηθοῦμε.