Μέσα στὸν καθένα ὑπάρχει μιᾶ φωνή, αὐτὴ τοῦ πνεύματός του. Αὐτὴ ἡ φωνὴ δὲν ἐκφράζεται λεκτικά… Ἔρχεται σὰν μιὰ ἐπιγνώσις, σὰν ἔνα φῶς καὶ μᾶς κάνει νὰ βλέπουμε τὰ πράγματα μὲ διαφορετικὸ τρόπο.
Ὑπάρχει χρόνος;
Ναί, πάντα ὑπάρχει χρόνος, ὅταν εἴμεθα ἀποφασισμένοι… Ἀκόμη καὶ τὴν τελευταία στιγμή, κάτω ἀπὸ οἱεσδήποτε συνθῆκες, ἐὰν αἰσθανθοῦμε ἐμεῖς ἕτοιμοι, ναί, ὑπάρχει χρόνος. Ἀκόμη κι ἐάν, φαινομενικῶς, μᾶς ἔχουν ἀκινητοποιήσει… Μὰ χρόνος ὑπάρχει πάντα, ἀρκετός, ὅταν τὸ βλέμμα μας εἶναι προσηλωμένο στὴν Ἐλευθερία…
Κι ἀπό μέσα;
Πῶς εἶναι τό ἀπό μέσα μας; Εἶναι αὐτό πού βλέπουμε ἤ μήπως ἕνας …κουμπαράς, σάν ὅλους τους ἄλλους; Εἴμαστε πράγματι αὐτό πού δείχνουμε; Ἤ εἴμαστε μόνον αὐτό πού θέλουν οἱ ἄλλοι νά βλέπουν ἐπάνω μας; Εἴμαστε τελικῶς πραγματικοί ἄνθρωποι ἤ εἴμαστε …χωματερές;
Ὑπάρχει μία ἄλλη «πραγματικότης» πίσω ἀπὸ αὐτὴν ποὺ …«ἀντιλαμβανόμεθα»!
Καὶ αὐτὴ ἡ ἄλλη «πραγματικότης» δὲν εἶναι εὐκόλως ἀντιληπτὴ μὲ τὶς πέντε μας αἰσθήσεις, ἀλλὰ εἶναι σίγουρα κατανοητή, ἰδίως ὅταν κλείνουμε τὰ μάτια μας καὶ ἑστιάσουμε ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον στὰ ὅσα ἡ «φωνὴ τῆς διαισθήσεως» μᾶς «ψιθυρίζει».
Ἡ αὐτοεκτίμησις ξεκινᾶ μὲ τὸ …καλημέρα!!!
Ἡ πρώτη μας καλημέρα, αὐτὴ ποὺ «πιάνει τόπο», ὑπὸ ὁποιεσδήποτε συνθῆκες, εἶναι αὐτὴ ποὺ λέμε στὸν ἑαυτόν μας. Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ τὸ πρῶτο κέντημα, στὰ παλαιότερα χρόνια, μίας κοπέλλας ἦταν τὸ «Καλημέρα»! Κάτι περισσότερο ἐγνώριζαν οἱ παπποῦδες καὶ οἱ γιαγιάδες μας… Τὸ καλημέρισμα τοῦ ἑαυτοῦ μας, μὲ ἕνα ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ ἐγκάρδιο χαμόγελο, … Συνέχεια
Ἱστορίες ποὺ μένουν βαθειὰ μέσα μας…
Ἀμέσως ἄναψα ἕνα καρβουνάκι κι ἔβαλα τριαντάφυλλο λιβάνι. Διάβασα ξανὰ τὸ βιβλίο τοῦ φιλολόγου – καθηγητοῦ μου, τῶν πρώτων τάξεων τοῦ Γυμνασίου.