Θὰ μποροῦσα… Θεωρητικῶς… Ὅλοι μας θὰ μπορούσαμε νὰ εἴμαστε ἐν δυνάμει ἡγέτες. Θὰ μπορούσαμε ἀλλὰ δὲν εἴμαστε, διότι ἁπλούστατα ἐξακολουθοῦμε, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, νὰ πορευόμεθα στὶς ἐγωκεντρικὰ ἀτομικές μας διαδρομές. Ἐὰν κι ἐφ΄ ὅσον θὰ ξεπεράσουμε τὶς ἐγωπάθειές μας, τότε ἴσως πράγματι νὰ ξημερώσουμε καὶ ἡγέτες, ἐκτὸς τοῦ προηγηθέντος -καὶ ἀναγκαίου- ἄνθρωποι.

Ἀλλά στόν δικό μας κόσμο καί στίς δικές μας κοινωνίες ποιός πράγματι ἔχει τήν εὐθύνη; Μήπως ἐπί τέλους πρέπει νά ἑστιάσουμε σέ αὐτό καί ὄχι σέ ὅλα ἐκεῖνα πού μᾶς ὑποδεικνύουν;

Ὅ,τι κι ἐὰν συμβαίνῃ γύρω μας… Ὅσο καλὲς ἤ κακὲς ἐὰν εἶναι οἱ συνθῆκες… Ὅσο ἐλπιδοφόρα, ἤ  ὄχι, εἶναι ἡ πορεία μας… Ὅταν γνωρίζουμε, μὲ βεβαιότητα κι ἀποδείξεις, πὼς καλὼς πορευόμεθα, ΔΕΝ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχῃ κάτι ἱκανὸ νὰ τὴν ἀνακόψῃ.