Ἀξίζει τὸν κόπο νὰ θυσιάσῃς τὰ πάντα, πρὸ κειμένου νὰ τὸ κάνῃς πραγματικότητα… Ἀρκεῖ φυσικά, σὲ κάθε μας στιγμή, νὰ μποροῦμε νὰ παρατηροῦμε τὸν ἑαυτόν μας γιὰ νὰ ἐκτιμοῦμε τὸ ἐὰν πράγματι παραμένουμε στὸν δρόμο μας, ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήση στὴν πραγματοποίησιν τοῦ ὀνείρου μας, ἤ ἐὰν κάπου, σὲ κάποιο σημεῖον τῆς διαδρομῆς, «κολλήσαμε» στὸ … Συνέχεια →

Δὲν ἔχουμε κάπου νὰ καταφύγουμε ἐὰν ἀπωλέσουμε πλήρως αὐτὰ ποὺ μᾶς ἑνώνουν. Διότι, τελικῶς (κατὰ Θεμιστοκλῆ) Πατρὶς εἶναι οἱ Ἄνθρωποι καὶ ὄχι (τόσο) οἱ τόποι. Πρὸς τοῦτον καὶ στὰ Περσικὰ οἱ Ἀθηναῖοι ὡς Πατρίδα τους ἀπεφάσισαν νὰ ὁρίσουν τὰ …πλοῖα τους, ἐφ΄ ὅσον ἡ πόλις τους κατελήφθη ὑπὸ τοῦ Ξέρξου. Μὰ οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις, πού, … Συνέχεια →