Ὁ Στέλιος Κυμπουρόπουλος καθιστὸς δεξιά δέχεται τὴν προσοχὴ τῶν φωτογράφων.
Διάβασα πολὺ προσεκτικὰ τὸ παρακάτω σημείωμα, διότι δὲν ἤμουν ἐκεῖ, μαζὺ μὲ ὅλους τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ πάντα μὲ ἐνδιαφέρουν τὰ ὅσα συμβαίνουν γύρω μας. Ἀνεξαρτήτως τοῦ τὶ πιστεύω.
Στέκομαι σὲ λίγα σημεῖα, πολὺ οὐσιώση γιὰ ἐμέναν, τὰ ὁποῖα ὀφείλουμε ΟΛΟΙ μας νὰ ἐπανεξετάσουμε, ὄχι μόνον σὲ ὅ,τι μᾶς ἀφορᾶ, ἀλλὰ σὲ κάθε πτυχὴ τῆς ζωῆς μας.
Μὲ ἐνδιαφέρει καὶ μὲ ἀφορᾷ ἡ αὐτοσυνειδητότης. Σὲ αὐτὴν λοιπὸν τὴν συγκέντρωσι, κατὰ πῶς μᾶς τὰ περιγράφουν, ναί, διαφαίνεται ἡ ἔναρξις τῆς αὐτοσυνειδητότητος.
Ἀρχίζω ὅμως κι ἐγὼ πλέον νὰ διακρίνω, ὅπως φαντάζομαι κι ἀρκετοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, τὸ ὅ,τι σιγὰ σιγά, ἀργὰ ἀλλὰ σταθερά, ἀρχίζουμε καὶ στρεφόμαστε στὰ «ἔσω» μας ἀφήνοντας στὸ παρελθὸν τὰ «ἔξω μας».
Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει μήπως πώς ἐμεῖς φταῖμε; Σημαίνει μήπως πώς ἐμεῖς συμβάλαμε στό νά φθάσουμε στό ἐδῶ καί τώρα; Μήπως σημαίνει πώς ἔχουμε ὅλοι ἀρχίσῃ νά ἀντιλαμβανόμαστε αὐτό πού ὀφείλουμε καί λέγεται αἴτιο τῆς σημερινῆς κατάντιας;
