Εἶναι μία ὑπέροχη στιγμὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ μας κινηματογράφου, μὲ μίαν καταπληκτικὴ Γεωργία Βασιλειάδου κι ἔναν ἀνεπανάληπτο Ὀρέστη Μακρῆ. Ἴσως λίγο …ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου, τὸ θέμα, γιὰ τὰ δικά μας δεδομένα, ἀλλὰ εἰδικῶς αὐτὴν τὴν περίοδο, τώρα ποὺ ὅλα γκρεμίζονται, ἴσως εἶναι μία καλὴ εὐκαιρία νὰ βροῦμε τὸ χαμένο μας …«σταυροδρόμι».

Τί εἶναι τό χαμένο μας … «σταυροδρόμι»; Συνέχεια →

Νὰ ‘μαστε πάλι ἀπόψε…
Πάλι λίγα λεπτὰ πρὸ τοῦ δελτίου εἰδήσεων ποὺ θὰ μᾶς κάνῃ τὰ νεῦρα κλωστές, θὰ μᾶς ἐξαϋλώσῃ τὴν ὅποιαν αὐτοεκτίμησι καὶ θὰ ποδοπατήσῃ τὴν ἐλαχίστη εὐτοεκτίμησίν μας…
Τί κάνουμε; Θά ἀφήσουμε αὐτούς τούς ῥεμπεσκέδες νά μᾶς καταβάλουν; Νά μᾶς σύρουν σέ ἀκόμη μίαν μορφή καταθλίψεως; Ἤ θά τούς στείλουμε ἐκεῖ πού τούς πρέπει; Δῆλα δή στόν ἀγύριστο; Συνέχεια →

Πρὶν ἀποφασίσουμε νὰ ἀνάψουμε τὴν τηλεόρασι, ἄς σκεφθοῦμε καλλίτερα τὸ τὶ μᾶς ἐπιβάλλουν μέσα ἀπὸ αὐτήν.
Καλλίτερα νὰ ἀπομακρυνθοῦμε λοιπόν, ἤ, ἐὰν δὲν ἀντέχουμε, ἄς προτιμήσουμε κάτι πιὸ εὐχάριστο καὶ πιὸ διασκεδαστικό. Κάτι ποὺ θὰ μᾶς κάνῃ νὰ χαλαρώσουμε καὶ νὰ ἡρεμήσουμε ἀπὸ τὸ νὰ ἐπιτρέψουμε νὰ μᾶς παλαβώσουν… Συνέχεια →

Ἔχουμε ἕνα θέμα μὲ τοὺς Γερμανοὺς ἐδῶ καὶ πολλὰ πολλὰ χρόνια. Ἀπὸ τὸν Μέτερνιχ ἐπισήμως ξεκίνησε αὐτό…
Μὰ σήμερα δὲν θὰ καταπιαστοῦμε μὲ τὴν ἱστορία ἀλλὰ μὲ τὸ πῶς ἐμεῖς θὰ χαλαρώσουμε κάπως γιὰ νὰ καταφέρουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν ὑστερία καὶ τὴν πίεσι. Συνέχεια →

Σήμερα ἡ πρότασις περιλαμβάνει κάτι ἀπὸ τὰ «ψεύτικα, τὰ λόγια τὰ μεγάλα, ποὺ μοῦ τὰ εἶπες μὲ τὸ πρῶτο μου τὸ γάλα…»…
Ὅμως πάντα μέσα ἀπὸ τὸ βλέμμα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς ποὺ οἱ ἄνθρωποι μόλις καὶ ἔκαναν τὰ πρῶτα δειλά τους βήματα πρὸς τὸ νὰ κατακτήσουν τὸ δικαίωμα στὴν ἐπιβίωσι, μετὰ ἀπὸ τόσους πολέμους, πλιάτσικα καὶ καταστροφές.

Ὅμως καὶ πάλι, ἐπαναλαμβάνοντας τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια, ὁ στόχος μας δὲν εἶναι τὸ νὰ ἀπασχοληθοῦμε Συνέχεια →