Τὴν ὥρα ποὺ ἕνας σεισμός, μεσαίας πρὸς μεγάλης ἐντάσεως, ἀνεστάτωσε τὴν Ἀττική, δεκάδες ἦσαν αὐτοὶ ποὺ καὶ πάλι προσπέρασαν τὸ γεγονός, ὡς μὴ ὑπάρχον. Κι αὐτὸ εἴθισται στὸν κόσμο μας, ἐφ΄ ὅσον πρὸ πολλοῦ παύσαμε, ὡς ἄτομα καὶ ὡς κοινωνίες, νὰ «ἀναγνωρίζουμε» καὶ νὰ «ἀκοῦμε» τὰ μηνύματα τῆς Φύσεως, παραμένοντας στὴν κοσμάρα μας. Ὄχι φυσικὰ διότι αὐτὸς ὁ σεισμὸς (εἰδικῶς) ἦταν ἕνα σημαντικό, ἀπὸ πλευρᾶς «μηνυμάτων» γεγονός, ἀλλὰ διότι ὁ κόσμος μας, εἰδικῶς ἐντὸς τῶν μεγαλουπόλεων, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἔχει δομηθῆ, ἔπρεπε πρὸ πολλοῦ νὰ ἔχει καταῤῥεύση. Συνέχεια →

Ὅλοι μας χρειαζόμαστε ἀγάπη καὶ ἀποδοχὴ καὶ ἔχουμε ἀνάγκη τοὺς ἄλλους γιὰ νὰ βιώσουμε τὸν ἑαυτό μας.
Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ μᾶς ἀρέσῃ ὁ ἐαυτός μας ἐὰν οἱ ἄνθρωποι ποὺ εὑρίσκονται κοντ;μας ἀμφισβητοῦν τὴν ἀξία μας.
Κι ἂν οἱ ἄλλοι δὲ μᾶς κυττοῦν μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐμεῖς θὰ θέλαμε εἶναι εὔκολο νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν πορεία μας …
Ὑπάρχουν τόσα πολλά ποὺ μπορεῖ νὰ ἀπαιτοῦν οἱ ἄλλοι ἀπὸ ἐμᾶς καὶ ὅταν ἐνδίδουμε σὲ αὐτὲς τὶς ἀπαιτήσεις, καλύπτουμε τόσο πολὺ τὸν ἀληθινό μας ἑαυτό, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τὸν ἀναγνωρίσουμε.
Δὲν μποροῦμε νὰ βροῦμε τὸν ἑαυτό μας γιὰ νὰ τὸν ἀγαπήσουμε. Συνέχεια →

Ἡ ζωή μας, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸ χρῆμα.
Τὸ χρῆμα ὅμως, οὔτως ἢ ἄλλως, ἦταν καὶ παραμένει μέσον, στὴν πραγματικότητα, ποὺ κατήντησε, καταχρηστικῶς, γιὰ ὅλους μας (σχεδὸν) σκοπός, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ἑστιάσουμε στὶς ἀλήθειες καὶ νᾶ περιπλανόμεθα ἀσκόπως ἀναζητῶντας ἀνυπάρκτους δρόμους καὶ πρότυπα.
Ὀ δρόμος φίλοι μου εἶναι ἕνας, γιὰ ὅλους μας: τὸ ταξείδι πρὸς τὴν Ἐλευθερία. Ὁ,τιδήποτε ἄλλο εἶναι ἁπλῶς παραπλάνησις.
Συνέχεια →

Πολλὰ περισσότερα ἀπὸ ὅσα φανταζόμεθα…
Μὰ πρέπει νὰ τὸ πιστέψουμε…
Μποροῦμε νὰ ἀλλάξουμε τὴν ζωή μας, τὴν εἰκόνα τῆς κοινωνίας μας, τὴν πραγματικότητω ὅλων τῶν Ἀνθρώπων ἐπὶ τοῦ πλανήτου, ἀλλὰ πρῶτα πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν δύναμίν μας.
Μποροῦμε νὰ γίνουμε ἐμεῖς τὸ μέσον γιὰ νὰ συμβοῦν ὅλων τῶν εἰδῶν οἱ ἀνατροπές, μὰ πρέπει, πρῶτα κι ἐπάνω ἀπ΄ ὅλα νὰ παραμένουμε «καθαροί» κι ἑστιασμένοι στὸν Σκοπό. Συνέχεια →

Ὁ κάθε δύστροπος ἄνθρωπος δὲν στέκεται μόνος ἐμπρός μας.
Κουβαλᾶ μαζύ του συναισθήματα πληγωμένα, κατάλοιπα τῶν παιδικῶν του χρόνων…
Ἴσως τὶς ἀπαιτήσεις μιᾶς πολὺ αὐστηρῆς οἰκογένειας, ἀνικανοποίητες ἀνάγκες, ντροπή, ψυχικoὺς πόνους, ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ πάρον, ἀνασφάλειες γιὰ τὸ μέλλον. Συνέχεια →

Ἡ φύσις δεν ἐπαναλαμβάνει ποτὲ τὸν ἑαυτό της καὶ οἱ δυνατότητες τῆς ἀνθρωπίνου ψυχῆς δὲν μποροῦν νὰ εὑρεθοῦν σὲ μίαν ἅλλην…
Συνέχεια →