Ἡ ζωή μας, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸ χρῆμα.
Τὸ χρῆμα ὅμως, οὔτως ἢ ἄλλως, ἦταν καὶ παραμένει μέσον, στὴν πραγματικότητα, ποὺ κατήντησε, καταχρηστικῶς, γιὰ ὅλους μας (σχεδὸν) σκοπός, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ἑστιάσουμε στὶς ἀλήθειες καὶ νᾶ περιπλανόμεθα ἀσκόπως ἀναζητῶντας ἀνυπάρκτους δρόμους καὶ πρότυπα.
Ὀ δρόμος φίλοι μου εἶναι ἕνας, γιὰ ὅλους μας: τὸ ταξείδι πρὸς τὴν Ἐλευθερία. Ὁ,τιδήποτε ἄλλο εἶναι ἁπλῶς παραπλάνησις.
Συνέχεια →

Πολλὰ περισσότερα ἀπὸ ὅσα φανταζόμεθα…
Μὰ πρέπει νὰ τὸ πιστέψουμε…
Μποροῦμε νὰ ἀλλάξουμε τὴν ζωή μας, τὴν εἰκόνα τῆς κοινωνίας μας, τὴν πραγματικότητω ὅλων τῶν Ἀνθρώπων ἐπὶ τοῦ πλανήτου, ἀλλὰ πρῶτα πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν δύναμίν μας.
Μποροῦμε νὰ γίνουμε ἐμεῖς τὸ μέσον γιὰ νὰ συμβοῦν ὅλων τῶν εἰδῶν οἱ ἀνατροπές, μὰ πρέπει, πρῶτα κι ἐπάνω ἀπ΄ ὅλα νὰ παραμένουμε «καθαροί» κι ἑστιασμένοι στὸν Σκοπό. Συνέχεια →

Ὁ κάθε δύστροπος ἄνθρωπος δὲν στέκεται μόνος ἐμπρός μας.
Κουβαλᾶ μαζύ του συναισθήματα πληγωμένα, κατάλοιπα τῶν παιδικῶν του χρόνων…
Ἴσως τὶς ἀπαιτήσεις μιᾶς πολὺ αὐστηρῆς οἰκογένειας, ἀνικανοποίητες ἀνάγκες, ντροπή, ψυχικoὺς πόνους, ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ πάρον, ἀνασφάλειες γιὰ τὸ μέλλον. Συνέχεια →

Ἡ φύσις δεν ἐπαναλαμβάνει ποτὲ τὸν ἑαυτό της καὶ οἱ δυνατότητες τῆς ἀνθρωπίνου ψυχῆς δὲν μποροῦν νὰ εὑρεθοῦν σὲ μίαν ἅλλην…
Συνέχεια →

Πρωϊνὴ βόλτα στὴν Γκαρίτσα, μετὰ ἀπὸ τὴν βραδυνὴ ἐπίσκεψη στὴν πόλη τῆς Κερκύρας…

Συνέχεια →