Πρὸ ἑνὸς ἔτους ἕνα παλληκάρι ἔπεσε ἀπὸ σφαῖρες Ἀλβανῶν στοὺς Βουλιαράτες τῆς Βορείου Ἠπείρου, διότι, ἐπισήμως πάντα, ὕψωσε τὴν ἑλληνικὴ σημαία στὸ σημεῖο ταφῆς Ἑλλήνων πολεμιστῶν τοῦ ἑλληνο-ἰταλο-ἀλβανικοῦ πολέμου.
Πρὸ ἐτῶν ἔνα ἄλλο παλληκάρι ἔπεσε, μὲ τὰ ἴδια προσχήματα, στὴν Κύπρο, στὸν τόπο δολοφονίας τοῦ ἐξαδέλφου του. Συνέχεια
Ἔγραψα ἀρκετὲς φορὲς γιὰ τὸ Χάος μας.
Ὄχι διότι ΔΕΝ καταπατῶνται τὰ ἀνθρώπινά μας δικαιώματα.
Ὄχι διότι ΔΕΝ ἀκυρώνουν τὰ συνταγματικὰ κατοχυρωμένα μας δικαιώματα.
Ὄχι διότι ΔΕΝ διαλύουν τὴν ἐθνική μας κυριαρχία…
…ἀλλὰ διότι, οὔτως ἤ ἄλλως, τὸ «θηρίον» ποὺ προσπαθεῖ νὰ μᾶς καθυποτάξῃ ἤδη αὐτοκαταστρέφεται.
Ἴσως νὰ ἀδυνατοῦμε νὰ δοῦμε τὸ πόσο βαθειὰ εἶναι ἡ σῆψις του…
Ἴσως νὰ δυσκολευόμεθα νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ὅταν ἡ σῆψις εἶναι ἐξηπλωμένη, τότε, αὐτομάτως, ὅλα τὰ μέλη τοῦ μολυσμένου σώματος κινδυνεύουν μὲ ξαφνικὸ θάνατο…
Ἴσως νὰ μᾶς ἔχουν τρομάξει οἱ τρομακτικὲς φορεσιὲς τῶν πραιτωριανῶν, ἤ οἱ σοβαρὲς γραβάτες, μὲ τὰ σκοῦρα κοστούμια τῶν «διοικούντων», ἤ, ἀκόμη χειρότερα, ὁ περιῤῤέων φόβος…
Ὅμως… ξεχνᾶμε κάτι οὐσιῶδες…
Κάτι ποὺ πολλὲς φορὲς ἔχουμε θυμήση…
Ὁ Φοίνιξ ἐκ τῆς τέφρας τοῦ ἀναγεννᾶται.
Συνέχεια
Δὲν ξέρω πόσον πόνο μπορεῖ νὰ ἀνθέξῃ ὁ ἄνθρωπος. Οὔτε γνωρίζω τὶς ἀντοχές του καὶ τὰ σημεία ποὺ ἀπαιτεῖται, γιὰ τὸν κάθε ἕναν ξεχωριστά, νὰ πάρῃ ἀνάσες καὶ νὰ ἀνασάνῇ κάπως, γιὰ νὰ ἀναλάβῃ νέα κουράγια.
Αὐτὸ ποὺ ξέρω εἶναι πὼς ἀπὸ τὶς συμφορὲς δὲν ξεφεύγεις κλαίγοντας καὶ θρηνώντας, ἀλλὰ πατώντας, ἔστᾦ καὶ ἀσταθῶς κι ὅπως κι ὅπως, στὰ πόδια σου. Κι αὐτὴ ἡ ἄποψίς μου δὲν ἔχει νὰ κάνῃ μὲ θεωρίες καὶ ἄλλες ὑποθετικὲς καταστάσεις, ἀλλὰ μὲ πράξεις, βιώματα καὶ προσωπικὲς ἀπώλειες. Συνέχεια
Τὴν ὥρα ποὺ ἕνας σεισμός, μεσαίας πρὸς μεγάλης ἐντάσεως, ἀνεστάτωσε τὴν Ἀττική, δεκάδες ἦσαν αὐτοὶ ποὺ καὶ πάλι προσπέρασαν τὸ γεγονός, ὡς μὴ ὑπάρχον. Κι αὐτὸ εἴθισται στὸν κόσμο μας, ἐφ΄ ὅσον πρὸ πολλοῦ παύσαμε, ὡς ἄτομα καὶ ὡς κοινωνίες, νὰ «ἀναγνωρίζουμε» καὶ νὰ «ἀκοῦμε» τὰ μηνύματα τῆς Φύσεως, παραμένοντας στὴν κοσμάρα μας. Ὄχι φυσικὰ διότι αὐτὸς ὁ σεισμὸς (εἰδικῶς) ἦταν ἕνα σημαντικό, ἀπὸ πλευρᾶς «μηνυμάτων» γεγονός, ἀλλὰ διότι ὁ κόσμος μας, εἰδικῶς ἐντὸς τῶν μεγαλουπόλεων, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἔχει δομηθῆ, ἔπρεπε πρὸ πολλοῦ νὰ ἔχει καταῤῥεύση. Συνέχεια
Ὅλοι μας χρειαζόμαστε ἀγάπη καὶ ἀποδοχὴ καὶ ἔχουμε ἀνάγκη τοὺς ἄλλους γιὰ νὰ βιώσουμε τὸν ἑαυτό μας.
Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ μᾶς ἀρέσῃ ὁ ἐαυτός μας ἐὰν οἱ ἄνθρωποι ποὺ εὑρίσκονται κοντ;μας ἀμφισβητοῦν τὴν ἀξία μας.
Κι ἂν οἱ ἄλλοι δὲ μᾶς κυττοῦν μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐμεῖς θὰ θέλαμε εἶναι εὔκολο νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν πορεία μας …
Ὑπάρχουν τόσα πολλά ποὺ μπορεῖ νὰ ἀπαιτοῦν οἱ ἄλλοι ἀπὸ ἐμᾶς καὶ ὅταν ἐνδίδουμε σὲ αὐτὲς τὶς ἀπαιτήσεις, καλύπτουμε τόσο πολὺ τὸν ἀληθινό μας ἑαυτό, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τὸν ἀναγνωρίσουμε.
Δὲν μποροῦμε νὰ βροῦμε τὸν ἑαυτό μας γιὰ νὰ τὸν ἀγαπήσουμε. Συνέχεια
