Τί ἀκριβῶς θά θέλαμε γιά τήν ζωή μας; Τί εἴμαστε ἱκανοί νά μοιρασθοῦμε;
Τί προσφέρουμε στούς ἄλλους; Τί ἀντέχουμε νά λάβουμε; Νά δώσουμε;
Πῶς θά ἦταν ἡ κοινωνία μας ἐάν τό δίκαιον ἐπιβραβεύετο; Ἐάν τό ἄδικο δέν ὑπῆρχε;
Δὲν μοῦ ἀρέσει αὐτὸ ποὺ ἔχω. Αὐτὸ ἐντὸς τοῦ ὁποίου διαβιῶ. Θέλω νὰ ἀλλάξῃ καὶ τώρα πλεόν ξέρω πὼς Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἐγώ θά βγάλω τό φίδι ἀπό τήν τρύπα του κι ἐσύ θά πάρῃς τήν τρύπα;
«Δὲν γίνεται ῥὲ φίλε νὰ φάω ἐγὼ τὴν πούτσα καὶ νὰ ἔλθῃς ἐσὺ νὰ μὲ κυβερνήσῃς!!! Δὲν γίνεται! Ἔχω κάνει μόνος μου ὅλον τὸν ἀγώνα, ἔχω φάει ὅλα τὰ σκατά καί θά φέρω ἐσένα νά μοῦ κάτσῃς στόν σβέρκο; Θὰ σὲ φάω! Μόνος μου θὰ τὸ κάνω! ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!!!» (Ἡ Στεφανία λέει συχνὰ τὰ παραπάνω κι ἐγὼ συμφωνῶ μαζύ της ἀπόλυτα!!!)
Δὲν γίνονται λοιπὸν αὐτά. Ἢ θὰ βγοῦμε παρέα νὰ φᾶμε τὴν καταιγίδα, ἢ θὰ τὴν φάω μόνη μου καὶ κατ’ ἐπέκτασιν θὰ πράξω ἀργότερα μόνη μου τὰ πάντα. Ἐγὼ θὰ μὲ σώσω! Σωτῆρες δὲν χρειάζομαι!
Τὰ ΜΜΕ εἶναι ἐχθρὸς τῆς Πατρίδος!
Ἀφορμὴ γιὰ τὸ σημερινὸ σημείωμα εἶναι ἡ ἀπάντησις τῆς Μάρως σὲ μίαν προσπάθεια δημοσιογράφου νὰ τῆς πάρῃ συνέντευξι.
Σκουπίδια κατὰ Ἤθους!
Πόσο πολύ μπορεῖ νά ξεπέσῃ κάποιος; Πόσο πιό ΤΙΠΟΤΑ μπορεῖ νά γίνῃ τό ΤΙΠΟΤΑ;
Σκουπίδια ! Αὐτὸ εἶσθε! Σκουπίδια!
Μία γυναίκα Ἡρωΐδα σᾶς ἔκανε ὅλους βρὲ ξεφτυλισμένοι σκουπίδια!
Διάλεξε, ἢ ἐχθρὸς ἢ λαός!
Με το που υπέβαλε την παραίτησή της η Μάρω, κάθε λεπτό, εδώ και δύο ημέρες, ακαταπαύστως ΠΟΛΕΜΑΕΙ!! Αγόγγυστα! Αλλά.. τρομερό; Δεν πολεμάει τον εχθρό, αλλά τον δημόσιο υπάλληλο τον οποίο η πράξη της ντρόπιασε κι έπεσε να την φάει.
Αυτός που καταφέρεται εναντίον αυτού που πολεμάει τον εχθρό, πώς λέγεται; Αυτός που καταφέρεται εναντίον αυτού που πολεμά το άδικο, πώς λέγεται; Αυτός που διαβάλλει τον αγώνα του αγωνιστή πώς λέγεται; Συνέχεια
Θέλω νὰ μιλήσω! Σὲ ὅλους τὸ ὀφείλω! (τῆς Μαρίας Ἀλιφραγκῆ)
Θέλω να μιλήσω, σε όλους… το οφείλω..
Στην άβυσσο που βρέθηκα τον Ιούλιο, βιώνοντας ένα ύπουλο και άνανδρο χτύπημα από τους εχθρούς της χώρας μου, που διέλυσε, γκρέμισε, σκόρπισε τη ζωή μου, φωτεινές λυχνίες στο σκοτάδι αυτό ήταν οι φίλοι, οι συνάδελφοι, οι συναγωνιστές μου.
Όλους αυτούς τους θεωρώ αδέλφια μου, ομοαίματους.
Γιατί μαζί τους πορεύτηκα……….
Ήταν οι φωνές που μού ‘λεγαν «κοριτσάκι μου, δεν είσαι μόνη, είμαστε δίπλα σου».
Παρηγοριά κι ελπίδα έγιναν στην καρδιά μου. Συνέχεια