Το λοιπόν, όσο τα πράγματα αγριεύουν, τόσο ο κόσμος θα επανέρχεται στην Φυσική του κατάσταση και στην Φύση γενικότερα..

έμαθα σήμερα πως έκοψαν κάποιοι την ελιά που στεκόταν και δίδασκε ο Πλάτωνας..

βέβαια η ελιά δεν υπήρχε, μα είχε απομείνει η ρίζα της κι εκείνη ξερίζωσαν προφανώς για να ζεσταθούν..

προτείνω να ανεβάσουν κι άλλο τις τιμές των καυσίμων και να χαμηλώσουν κι άλλο τους μισθούς..

ας φτάσουν δηλαδή 100-150 ευρώ τον μήνα οι μισθοί.. όσο για τις συντάξεις, θεωρώ πως είναι περιττό ένα κράτος να χαλάει τα χρήματα του σε υπέργηρους και ασθενείς, να ακυρωθεί άμεσα η καταβολή κάθε σύνταξης..

όσο για τα καύσιμα, να πάει η βενζίνη 5-6 ευρώ η σταγόνα και το καυσόξυλο 150 ευρώ το κιλό..
θα γεμίσουν τα ταμεία και θα αδειάσει η βουλή άμεσα.. χαχαχα

καταπληκτικοί οι φωστήρες του έθνους.. είμαι σίγουρος πως η ιστορία θα τους ανταμείψει με τον καλύτερο τρόπο και θα έχει φυλαγμένο ένα κεφάλαιο γι αυτούς.. (όπως έχει για τον Εφιάλτη, τον Λεωνίδα και πολλούς άλλους)

ο κουτός λαός βέβαια σε όλα τούτα απαντά με τον δικό του τρόπο..
ο καθείς, εκεί που φτάνει..

άλλος ψηφίζει στις εκλογές τους βασανιστές του (για να μην καταστραφούμε χαχαχα)
άλλος σκέφτεται ενδόμυχα “όλα θα φτιάξουν” (χαχαχα)
άλλος αυτοκτονεί (εδώ θα ήθελα να μιλήσω με κάθε έναν υποψήφιο που σκέφτεται να πράξει κάτι τέτοιο)
άλλος υπομένει στωικά
άλλος αντιδρά (σωστότερα απλώς διαμαρτύρεται δίχως να αντιδρά)
άλλος παίρνει τα βουνά σαν την Αστέρω (σαν εμένα) χαχαχα

και για του λόγου το αληθές.. μιά φωτιά είναι απαραίτητη για να ζεσταθείς και να μαγειρέψεις, καθώς και για να διαλογιστείς..

Συνέχεια →

Ἔξω ἀπὸ τὸ πατρικό μου σπίτι εἶχε φυτεύσει ὁ παπποῦς μου, πρὸ πενήντα ἐτῶν περίπου, μίαν ἐλιά. 
Ἐψήλωσε, ἐγιγαντώθη, ἔδωσε καὶ ξανὰ ἔδωσε καρπούς γιὰ πάρα πολλὰ χρόνια.
Ἀπέθανε ὁ παπποῦς καὶ κατεπιάσθησαν τὰ παιδιά του νὰ ἀφανίσουν τὴν ἐλιά. 
Ἕνας θεῖος μου τῆς ἔῤῥιπτε χλωρίνες, καυστικά, ποτάσσες καὶ τέλος πάντων ὅ,τι τοῦ ἐκάπνιζε, κατὰ καιρούς. Τὴν ἔκοψε τόσο, ὅσο νὰ γίνῃ ἕνα μὲ τὸ πεζοδρόμιο καὶ τῆς ἔῤῤιψε ἀπὸ ἐπάνω τσιμέντο. 
Ἡ ἐλιὰ ὅμως εἶχε πεισμώσει. Κι ὅταν μία ἐλιὰ πεισμώνῃ, καμμία δύναμις καὶ κανεὶς ἀνθρωπίσκος δὲν γίνεται νὰ τὴν νικήσῃ.
Σήμερα, μετὰ ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν περιπέτειες, ἡ ἐλιὰ εἶναι ἐδῶ, ζωντανή, πανύψηλη, ἀγέρωχη. 
Ἐξακολουθεῖ νὰ δίδῃ τοὺς εὐλογημένους της καρποὺς κάθε χρόνο. 
Ἐξακολουθῶ νὰ περιμένω τὸν χειμώνα κάθε χρόνο γιὰ νὰ τρυγήσω τὸ ἱερὸ κι εὐλογημένο ἐτοῦτο δένδρο. 

Συνέχεια →

Μῆνες τώρα ἁπλῶς παρακολουθοῦμε τὴν μία τους ὑπογραφή, πίσω ἀπὸ τὴν ἄλλην, νὰ ὁδηγοῦν τὴν χώρα στὴν ἀπόλυτο ἐξαθλίωσι.
Μῆνες τώρα μετρᾶμε διαρκῶς νέες πληγές, νέες δεσμεύσεις, νέες κατάντιες…
Κι ὅλα αὐτά γιατί;
Γιά νά μᾶς πάρουν τόν χρυσό ἤ τούς ὑδρογονάνθρακες ἤ τόν Ἥλιο;
Σιγά… Αὐτὰ τὰ ἔπαιρναν οὔτως ἤ ἄλλως καὶ μὲ λιγότερη φασαρία.

Ἐὰν ἀνατρέξουμε στὴν ἔως πρὸ μερικῶν δεκαετιῶν διαβίωσίν μας, θὰ διαπιστώσουμε πὼς ἔτσι ἔζησαν καὶ οἱ γονεῖς μας Συνέχεια →