Ἡ ἀνάρτησις μὲ τὸ κείμενον τῆς Στεφανίας ἔφερε μεγάλην ἀναστάτωσιν γενικῶς.
Κάποιοι, ἰδίως Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἐνοχλήθησαν βαθύτατα.
Τοὺς κατανοῶ καὶ τοὺς ἀντιλαμβάνομαι, ἀλλὰ ἔχουν ἄδικο.
Δὲν γίνεται νὰ συζητᾶμε γιὰ πόλεμο, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, καὶ κάποιοι νὰ τὸ βάζουν στὰ πόδια.
Ποιοί θά μείνουν γιά νά πολεμήσουν; Οἱ παπποῦδες μας; Εἴμαστε σοβαροί; Ἤ μήπως θέλουμε πάλι μίαν Ἑλλάδα ἐρημωμένη, ὅπως αὐτήν πού ἔζησαν οἱ γονεῖς μας στίς δεκαετίες τοῦ 1950 καί τοῦ 1960;
Θὰ ἐξηγηθῶ λοιπόν.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Τότε θὰ εἶσαι πραγματικὰ εὐδαίμων…
Πολλὲς φορὲς ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ ἐὰν ἔχουμε καταλάβῃ τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ἤλθαμε σὲ ἐτοῦτην τὴν ζωή.
Ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ ἐὰν μποροῦμε, ἤ δὲν μποροῦμε νὰ γίνουμε εὐτυχισμένοι.
Ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ ἐὰν ἔχουμε δικαίωμα στὴν εὐτυχία. Τὰ πράγματα εἶναι πολὺ ἁπλᾶ.
Πάρα πολὺ ἁπλᾶ. Μὲ αὐτὰ ποὺ ἔχω πορεύομαι.
Λίγα ἢ πολλά, ἐγὼ κάνω τὴν διαφορά. Συνέχεια
Ἑλλήνων κληρονομιά…
«Μὰ ὁ Χατζησάββας κοίταζε πέρα ἀπὸ τὸ παράθυρο καὶ εἶχε τὸ νοῦ του ἀλλοῦ· Εἶχε ξεσπάσει μπόρα τὶς μέρες ἐτοῦτες κι ὁ Χατζησάββας βρέθηκε σὲ ἓνα πατρικὸ χωράφι, μιὰν ὣρα ἀπὸ τὸ Μεγάλο Κάστρο, κοντὰ στὴν Ἁγίαν Εἰρήνη… Θεοῦ φώτιση ἢ μπὰς καὶ τὸ ἀπείκασε ἀπὸ τὰ παλιὰ κιτάπια ποὺ ἀνάγνωθε, τὰ χώματα ἐκεῖνα τοῦ μπῆκε στὸ μυαλὸ πὼς σκέπαζαν μιὰν ξακουστὴ παλιὰν πολιτεία· κι ἐκεῖ ποὺ σκάλιζε μία νεροφαγίδα μὲ τὸ σιδερομύτικο μπαστούνι του, ἓνα πράγμα γυαλιστερὸ κύλησε ἀπὸ τὸ βρεγμένο χῶμα· σκύβει – καὶ τί νὰ δεῖ; ἓνα χρυσὸ δαχτυλίδι!
Σενάρια παγκοσμίου πολέμου;
Ὅταν εἶδα τὸ παρακάτω ταινιάκι χαμογέλασα.
Ὄχι διότι δὲν ἐμπεριέχει κάποιες ἀλήθειες, ἀλλὰ διότι δὲν ἔχει νόημα, νὰ προλογίζουμε αὐτὸν τὸν πόλεμο.
Κατ’ ἀρχὰς νὰ ξεκαθαρίσω κάτι.
Οἱ πιθανότητες νὰ συμβοῦν τὰ γεγονότα ὅπως περιγράφονται στὸ παρακάτω ταινιάκι εἶναι πάρα πολλές. Ἴσως ὄχι σὲ ὅλες τὶς λεπτομέρειές του, ἀλλὰ σίγουρα πάρα πολλές.
Ὄχι διότι ὁ πλανήτης παλάβωσε, ἀλλὰ διότι τὸν πλανήτη τὸν κυβερνοῦν, ἐπιφανειακῶς τοὐλάχιστον, παρανοϊκοί.
Σαφῶς καὶ θέλουν τὸν ἀποπληθυσμό μας. Σαφῶς καὶ τὸ ἐπιδιώκουν μὲ ὅλα τὰ μέσα, εἶτε μὲ τὴν ἐξάπλωσιν Συνέχεια
Ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα;
Ὅταν ὁ Ὀδυσσεὺς συνήντησε τὸν Κύκλωπα, τὸν ἐτύφλωσε. Δῆλα δὴ χρησιμοποίησε κάτι ποὺ οὐσιαστικῶς ἡ συναισθηματική μας νοημοσύνη δὲν δέχεται ὡς ὀρθό.
Ἀλλά εἶναι ἔτσι; Κι ἐάν ὄχι, γιατί;
Θὰ πρέπῃ νὰ τοποθετήσουμε ἑαυτοὺς στὴν ἐποχὴ ἐκείνην. Νὰ δοῦμε μὲ τὰ μάτια τοῦ Ὀδυσσέως καὶ τοῦ Κύκλωπος τὰ γεγονότα. Νὰ συνειδητοποιήσουμε γιὰ παράδειγμα πὼς διέπραξε Ὕβριν ὁ Πολύφημος ποὺ δὲν φιλοξένησε τὸν Ὀδυσσέα. Παραβιάζοντας ὁ Πολύφημος ἀγράφους νόμους, ὁδήγησε τὸν Ὀδυσσέα στὸ νὰ παραβιάσῃ κι αὐτὸς μὲ τὴν σειρά του ἀγράφους νόμους, πρὸ κειμένου νὰ σώσῃ ἑαυτόν, καὶ κάποιους ἀπὸ τοὺς συντρόφους του. Οὐσιαστικῶς πολέμησε μὲ τὰ ἴδια ὅπλα ποὺ τὸν πολέμησε ὁ Πολύφημος.
Αὐτὰ ποὺ σοῦ λείπουν δὲν ἀποκτῶνται κλέβοντας φίλε…
Ξέρεις κάτι;
Σοβάρεψα! Και δε μου πάει!
Θύμωσα! Και δε μου πάει!!
Γιατί το χαμόγελο μού ανήκει!
Όπως και το δάκρυ!
Γιατί αυτά είμαι εγώ!
Συνέχεια