Προσωπικά, ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς κρίσεως, λέω μὲ ὅλους τοὺς τόνους ἔνα πρᾶγμα.
Ὅτι, ὅ,τι καὶ νὰ κάνουμε, ἡ Ἑλλάδα δὲν πρόκειται νὰ προχωρήσει οὔτε ἔνα βῆμα μπροστὰ ἂν δὲν δικαστοῦν, -σὲ κανονικά, ποινικὰ δικαστήρια, ποὺ θὰ ἐπιβάλλουν κανονικὲς ποινές, ἀπὸ αὐτὲς ποὺ προβλέπονται γιὰ τὸ κοινὸ ἔγκλημα-, οἱ πολιτικοὶ ποὺ ἀσέλγησαν τὶς τελευταῖες δεκαετέες ἐπάνω στὸ σῶμα τῆς χώρας.
Ἀντίθετα ἡ κυρίαρχη ἄποψη τῶν ὑποκριτῶν ῥεαλιστῶν, αὐτῶν ποὺ μὲ τόσο πάθος, ἰδιοτέλεια καὶ ἀνοησία στήριξαν καὶ καθιέρωσαν τὴν χυδαία ἄποψη τοῦ «μαζὶ τὰ φάγαμε», ἦταν ὅτι δὲν εἶναι καιρὸς γιὰ ταέτοια πράγματα, τώρα ποὺ βρισκόμαστε ἐπάνω στὸ φόρτε τῆς μεγάλης προσπάθειας.
Καὶ ὅ,τι ἔγινε ἔγινε… Συνέχεια →