«Ὅλα τὰ σφάζω ὅλα τὰ μαχαιρώνω.!»
Βέβαια δὲν μπορῶ νὰ πῷ τίποτα, διὰ τὰ καθημερινὰ σκουπίδια, (τύφλα νἄχουν οἱ Φώτης καὶ ἡ Μαρία ὁ Μουτσινᾶς καὶ ἡ Μενεγάκη), ἐδῶ ἔχουμε σκουπίδια πρώτης διαλογῆς κατ᾿εὐθείαν ἀπὸ τὸ Σανοπωλεῖο τοῦ διαδικτύου· τὰ δὲ σχόλια καλύπτουν ἀπόλυτα καὶ τὴν πιό ἀπαιτητικὴ κυράτσα, ἀφοῦ τὰ διαβάζει ἀνελειπῶς μεταξὺ τῶν Τουρκικῶν σήριαλς, καί φυσικὰ τὸν κάθε λούπη-ἀλούπη Ἕλληνα ξερόλα.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Τά ψέμματα μέ τά ἐλλείμματα τώρα μᾶς προέκυψαν;
Ἔγινε ὁλόκληρη ἱστορία γιὰ νὰ μπουζουριάσουν αὐτοὺς ποὺ (δῆθεν) ἔκαναν συνωμοσία, γιὰ νὰ ἐμφανίσουν τὸ ἔλλειμμα τοῦ 2009 ἀπὸ 14%, ποὺ (δῆθεν) πραγματικὰ ἦταν, στὸ 15%, ὥστε νὰ πραγματοποιήσουν ἔτσι τὰ σκοτεινά τους σχέδια. Συνέχεια
Διανοητικὴ πλέμπα…
Τους ανθρώπους που χρόνια τώρα υποστήριζαν μια άλλη πολιτική, που στήριζαν παλαιότερα τον Συνασπισμό, και σήμερα τον Σύριζα, συνεπείς στις ιδέες τους, απολαμβάνουν τον σεβασμό μου, όσο κι αν διαφωνώ μαζί τους. Έχω κάμποσους φίλους και μπορούμε να συζητάμε και να διαφωνούμε και… πάλι να συζητάμε.
Πολιτισμένοι άνθρωποι με πολιτική συγκρότηση. Συνέχεια
Ἐπιστημονικοποίησις τῆς πίστεως;
Την πίστη των ανθρώπων σε μια θρησκεία και σε ένα θεό μπορώ να την καταλάβω. (Και αν τύχει, ανάβω και το καντήλι της αγράμματης ηλικιωμένης – αν δεν μπορεί εκείνη).
Την ΠΙΣΤΗ όμως που μασκαρεύεται με το μανδύα της επιστημονικότητας και περιφέρεται, με γραβάτα ή ράσο, με την σφραγίδα της εγκυρότητας εισφέροντας «άποψη» για: Συνέχεια
Ὁ φθόνος γιὰ τὸ ὡραῖο…
Τὸ μῖσος τοῦ «συγχρόνου» κόσμου γιὰ τὸν ἀρχαῖο, εἶναι ὁ φθόνος τοῦ ἐξανδραποδισμένου πρὸς τὸ ὡραῖο… Συνέχεια
Πατριωτισμός…
Εξέφρασα κάπου μια παράδοξη άποψη για τον πατριωτισμό. Ήθελα να μην τον μπερδεύω με τις παρελάσεις, τις αντιευρωπαϊκές υστερίες, την εθνικιστική περηφάνια, τα Ίμια και τις κούφιες ιστορικές αναδρομές των περασμένων μεγαλείων. Επικρίθηκα. Και αναγκάσθηκα να γράψω ένα κείμενο για να απολογηθώ.
Αγαπητέ φίλε
Σε ευχαριστώ που μου δίνεις την ευκαιρία να πω την άποψη μου για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα. Πριν ξεκινήσω όμως επίτρεψε μου να σου θυμίσω την κραυγή που είχε ακουσθεί το καλοκαίρι του 2007 στις μεγάλες πυρκαγιές της νότιας Ελλάδας. «Εδώ καίγονται οι άνθρωποι», φώναζαν κάποιοι, «και μείς τρέχουμε να σώσουμε τις πέτρες». Δεν θα το σχολιάσω περισσότερο τώρα. Κράτησε το για την συνέχεια. Συνέχεια