Στήν πόλι τῶν Ἀθηνῶν, στήν Ἀρχαία Ἀγορά, ἀνάμεσα στά παλαιά καί στά σύγχρονα ἱερά, ὑπάρχει κάποιος χῶρος μέ ἰδιαίτερα ἱερᾶ σημασία.
Ἀρχικά, ἦταν ὁ βωμός τῶν Δώδεκα θεῶν. Ἀλλά ἐπειδή ἐκεῖ κατέφευγαν καί εὓρισκαν ἂσυλο οἱ καταδιωκόμενοι ἀπό τίς ἀρχές Ἀθηναῖοι, ᾠνομάσθη ἀργότερα βωμός τοῦ θεοῦ Ἐλέου.
Οὐδεὶς νόμος ἀνθρώπινος καί οὐδὲ μία άνθρώπινος ἐξουσία, ἐδύνατον να παραβιάσουν τόν θεϊκό νόμο τοῦ ἐλέους, διότι αὐτό θεωροῦσαν οἱ ἀρχαῖοι ὃτι θα προκαλοῦσε τήν θεϊκή ὀργή ἡ ὁποία θά ἀποδίδετο ἐναντίον τῆς πολιτείας και τῶν πολιτῶν μέ τήν Νέμεσι. Τήν ἀπόδοσι δηλαδή τῆς θεϊκῆς δικαιοσύνης.
