Ἓνα κείμενο γιά χιλιάδες χρόνια ἐπίκαιρο.
Δέν εἶμαι φιλόλογος. Εἶμαι ἁπλός αὐτοδίδακτος ἐραστής τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ λόγου.
Τοῦ ἀληθινοῦ λόγου πού δραματικά μᾶς στεροῦν μέσα ἀπό τό σύστημα (ἐθνικῆς) μας παιδείας.
Ταπεινά θέλω νά ἀφιερώσω στούς συνέλληνες αὐτό τό διαχρονικό ποίημα τοῦ Σόλωνος, τοῦ μεγαλου σοφοῦ που θεμελείωσε τήν δημοκρατία τῶν Ἀθηνῶν .
Θα έλεγε κάποιος ότι δεν μπορείς εύκολα να θέτεις ένα τέτοιο θέμα χωρίς να του βάζεις ερωτηματικό.
Επειδή όμως πρόκειται για μας, τά θύματα της πλοκής, θα είναι ηλίθιο και βλακώδες να έχουμε ερωτηματικά.
Ας μην πάμε πολλά χρόνια πίσω. Δηλαδή στην εποχή του Πολυτεχνείου τότε πού στήθηκαν τά θεμέλια αυτού του σκηνικού. Διότι εδώ είναι ιστορία που την προσεγγίζει ο άνθρωπος μόνον όταν έχει αποδεσμευτεί εντελώς από κομματικές αγκυλώσεις και κούφιες ιδεολογικές εμφυτεύσεις που του πέρασαν ειδικά στα φοιτητικά του χρόνια. Συνέχεια
Εὐχάριστα λοιπὸν τὰ νέα ἀπὸ τὴν Γαλλία!
Εὐχαριστῶ πολύ τόν Παναγιώτη Δερματᾶ γιὰ τὴν ἐμπιστοσύνη του.
Τό ἄσυλο, ἕνα θέμα πού ἔχει γίνει κουρελόχαρτο στὰ χέρια ἀνεντίμων καὶ πατριδοκαπήλων, δὲν εἶναι μία ἀκόμη πληγή. Εἶναι ἀκόμη μία ἔκφρασις τῆς ἤδη καταρρεούσης κοινωνίας μας.
Γιὰ νὰ ὁμιλοῦμε περί ἀσύλου θὰ πρέπῃ νά ἐπαναπροσδιορίσουμε τὸ τὶ εἶναι ἄσυλο καὶ τὶ θέλουμε εἰλικρινῶς νὰ ἀφορᾷ. Καὶ φυσικὰ θὰ πρέπῃ πρωτίστως νὰ ἐπαναπροσδιορίσουμε ἑαυτοὺς, ἀνάγκες, στόχους, ἱκανότητες, ἀνοχές καὶ ἀντοχές.
Στήν πόλι τῶν Ἀθηνῶν, στήν Ἀρχαία Ἀγορά, ἀνάμεσα στά παλαιά καί στά σύγχρονα ἱερά, ὑπάρχει κάποιος χῶρος μέ ἰδιαίτερα ἱερᾶ σημασία.
Ἀρχικά, ἦταν ὁ βωμός τῶν Δώδεκα θεῶν. Ἀλλά ἐπειδή ἐκεῖ κατέφευγαν καί εὓρισκαν ἂσυλο οἱ καταδιωκόμενοι ἀπό τίς ἀρχές Ἀθηναῖοι, ᾠνομάσθη ἀργότερα βωμός τοῦ θεοῦ Ἐλέου.
Οὐδεὶς νόμος ἀνθρώπινος καί οὐδὲ μία άνθρώπινος ἐξουσία, ἐδύνατον να παραβιάσουν τόν θεϊκό νόμο τοῦ ἐλέους, διότι αὐτό θεωροῦσαν οἱ ἀρχαῖοι ὃτι θα προκαλοῦσε τήν θεϊκή ὀργή ἡ ὁποία θά ἀποδίδετο ἐναντίον τῆς πολιτείας και τῶν πολιτῶν μέ τήν Νέμεσι. Τήν ἀπόδοσι δηλαδή τῆς θεϊκῆς δικαιοσύνης.
