1933: Ἐπὶ ἕνα ἔτος, ἡ κοινοβουλευτικὴ ἐπιτροπή, «Committee on Banking, Housing and Urban Affairs», ὑποτίθεται ὅτι ἐρευνοῦσε τὶς αἰτίες τοῦ κρᾶχ, ἀλλὰ ἡ πορεία τῶν ἐργασιῶν, ἔδειχνε ὅτι ἡ ἐπιτροπὴ θὰ κατέληγε σὲ ἕνα ξέπλυμα τῆς Wall Street. Οἱ πρῶτες δύο ἐπιτροπὲς εἶχαν διαλυθῆ καὶ ἡ τρίτη παραιτήθηκε λόγῳ τῆς ἀδυναμίας της νὰ ὑποχρεώσῃ τοὺς μάρτυρες σὲ κατάθεση, κάτι ποὺ μετέτρεπε τὸ ἔργο της σὲ φάρσα.
Ὅμως τὰ πράγματα πῆραν σημαντικὴ τροπή, ὅταν ὁ εἰσαγγελεὺς τῆς Νέας Ὑόρκης, Ferdinand J. Pecora, ἀπεδέχθη τὴν θέση τοῦ προϊσταμένου τῆς ἐπιτροπῆς. Τὸν Φεβρουάριο ὁ Pecora ξεκινᾶ ἔρευνα σὲ ὅ,τι ὁ Franklin Roosevelt εἶχε ἀποκαλέση, ἀδίστακτη χειραγώγηση ἐπαγγελματιῶν παικτῶν καὶ τοῦ χρηματιστηριακοῦ συστήματος, ποὺ προεκάλεσε τὸ κρὰχ τοῦ 1929 καὶ ἱδήγησε στὴν Μεγάλη Ὕφεση. Τὴν ἐποχή που ὁ Pecora, ἀρχίζει νὰ ἐξετάζῃ τὰ παιδιὰ Συνέχεια
