Διαδρομὲς ἀπολυτότητος…

Ὑπάρχει ἔνας πανάρχαιος ἐλληνικὸς μῦθος ποὺ περιγράφει τὸ δίλημμα τοῦ Ἡρακλέους στὸ σταυροδρόμι τῆς Ἀρετῆς καὶ τῆς Κακίας. Ὁ Ἡρακλῆς ἐπέλεξε, βάσει τοῦ μύθου, τὸν δρόμο τῆς Ἀρετῆς, (ὄχι τῆς καλοσύνης, ἀλλὰ τῆς Ἀρετῆς παρακαλῶ!!!) κληροδοτῶντας οὐσιαστικῶς στὴν ἀνθρωπότητα μίαν καὶ μόνον ἠθικὴ Ἀρχή. Μά τελικῶς ἐμεῖς πόσο κοντά σέ αὐτήν τήν Ἀρχή διαβιοῦμε; Καί τί ἀκριβῶς σημαίνει Ἀρετή;

Χρηστὸς γίνεται ὁ Ἀνδρεῖος κι Ἀγαθός…

Συνέχεια

Δὲν …«χωροῦν κάτω ἀπὸ τὸ χαλὶ» πιὰ τὰ …«σκουπίδια»!!!

Ἔως τώρα μπορούσαμε, μὲ πολλὲς δικαιολογίες, νὰ ἀποφεύγουμε τὴν ἀνάγκη ἐνασχολήσεώς μας μὲ διαδικασίες ἀπαραίτητες, πρὸ κειμένου νὰ ξεφορτωθοῦμε κάθε τί ἄχρηστο καὶ νὰ «ἀπογυμνωθοῦμε» τόσο, ὅσο νὰ νοιώσουμε ἀνάλαφροι κι ἐλεύθεροι. Φροντίζαμε δὲ ἐνίοτε νὰ μεταθέτουμε στοὺς γύρω μας ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὀφείλαμε νὰ ἀναλάβουμε μόνοι μας. Τώρα πιὰ ὅμως μᾶς τελείωσαν καὶ οἱ δικαιολογίες καὶ τὰ προσχήματα. Τώρα πιὰ ἢ θὰ δράσουμε ἢ ὄχι. Συνέχεια

Δὲν φτιάχνεις τὸν κόσμο ἐὰν δὲν φτιάξῃς τὸν …ἑαυτόν σου!!!

Ὁ τίτλος κοινὴ διαπίστωσις πολλῶν, μὰ καὶ συνάμα ἀπολύτως ἐπιδερμικὸς καὶ ἀνούσιος, ἐφ΄ ὅσον τόσα χρόνια ἦταν μία σκέτη θεωρία. Ἐμπράκτως οὐδέποτε ἀντιληφθήκαμε σαφῶς τὸ τί ἀκριβῶς σημαίνει. Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ἀδυνατούσαμε νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε, ἀκόμη καὶ τώρα, ἀδυνατοῦμε νὰ ἀλλάξουμε τὶς ἑστιάσεις μας.
Μά, τελικῶς, παρ’ ὅ,τι οἱ συνήθειές μας δύσκολα ἀλλάζουν, ἐν τούτοις τὰ πάντα μᾶς ὁδηγοῦν ἐκεῖ ἀκριβῶς ποὺ δὲν θέλουμε νὰ φθάσουμε: στὸ Ἐγώ.
Συνέχεια

Ποιός βίωσε …περισσότερο πόνο;

Οἱ περισσότεροι εἴμαστε πρόθυμοι νὰ ἀναμετρηθοῦμε μὲ τοὺς ἄλλους γιὰ τὸ ποιὸς ἔχει βιώσει περισσότερο πόνο στὴν ζωή του, ἀλλὰ δὲν νομίζω νὰ ἔχουμε τὴν ἴδια προθυμία νὰ κάνουμε τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὴν χαρά.

Ἴσως γιατὶ οἱ περισσότεροι νοιώθουν πιὸ ἐνδιαφέροντες νὰ ἐξιστοροῦν τὰ βάσανά τους ἀπ΄  ὅ,τι τὶς χαρές τους.
Ἴσως νὰ φταίῃ καὶ αὐτὴ ἡ φράσῃ ποὺ ὅλοι λίγο – πολὺ ἀκούγαμε ἀπὸ παιδιά: χτύπα ξύλο μὴν μᾶς βγοῦν ξινὰ τὰ γέλια… Συνέχεια

Καλὸν μῆνα Φεβρουάριο…

 

Καλὸ μῆνα…
Τὰ δύσκολα πέρασαν… Τώρα μπαίνουμε στὴν ἄνοιξιν…
Μίαν ἄνοιξιν ποὺ ὅλοι μας περιμέναμε, ἐδῶ καὶ χρόνια, μὲ λαχτάρα…
Ὁ χειμώνας κράτησε πολύ… Πάρα πολύ… Αἰῶνες ἦσαν…
Μὰ πιὸ πολὺ κράτησε ἡ ὑπομονή μας…
Καὶ τώρα ποὺ ἔρχεται ἡ Ἄνοιξις, ἡ χαρὰ τοῦ Ἀνθρώπου, ὅλα σιγὰ σιγὰ ἀλλάζουν… Συνέχεια

Εὐλογημένος Φεβρουάριος…

Φεβρουάριος.
Ὁ μῆνας ποὺ ὑφαίνει τὰ δικά του θαύματα.

Κρύες ἡμέρες, γεμάτες μάλλινα γάντια καὶ κασκόλ, μεγάλες νύκτες, μὲ μουσική, συζητήσεις γεμάτες ζωντάνια ἢ μοναχικὲς χαρές. Συνέχεια