Ἐμεῖς τί κάνουμε;

Ἡ Ἑλλὰς ποὺ φεύγει

Βρίσκομαι στὴν ἀνάγκη νὰ ἀρχίσω μιλώντας γιὰ τὸν ἑαυτό μου: Μεγάλωσα σὲ ἕνα κομμάτι τῆς Ἑλλάδος, στὸ ὁποῖο ὁ ἀπόηχος τῶν γεγονότων τοῦ 1821 παρέμενε ἰσχυρὸς καὶ ἐπεσκίαζε ὁποιανδήποτε ἄλλη ἱστορικὴ ἀνάμνηση. Μιλώ, βέβαια, ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ἀττικὴ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς ἀνατολικὲς ἀκτὲς τοῦ Μοριᾶ μας καὶ -κυρίως- γιὰ αὐτὰ τὰ μοναδικά, ὑπέροχα στὴν παράδοξη καὶ κάποτε ἄγρια ὀμορφιά τους, μικρόνησα τοῦ Ἀργοσαρωνικοῦ.  Ἐκεῖ λοιπόν, μέχρι καὶ τὰ μέσα τοῦ Κ΄ αἰώνα ἐπικρατοῦσαν τὰ ἤθη τῶν ἀνθρώπων ποὺ σφυρηλάτησαν τὴν ναυτικὴ παράδοση τῆς Νεωτέρας καὶ Συγχρόνου Ἑλλάδος. Στὸ σπίτι, πράγματι, ὅπου περνοῦσα τὰ καλοκαίρια ἤταν χαραγμένη ἡ χρονολογία ἀνεγέρσεώς του: 1829. «Γιατί τὸ 1829;» ῥωτοῦσα μικρὸς ἐγώ. «Ἐπειδὴ τότε ἐλευθερώθηκε ὁ τόπος μας καὶ οἱ πρόγονοί μας μπόρεσαν νὰ κατεβοῦν ἀπὸ τὸ βουνὸ  κοντὰ στὴν θάλασσα», ἔπεφτε τσεκουράτη ἡ ἀπάντησις. Καὶ ἀκολουθοῦσε ἀκόμη πιὸ κοφτὴ ἡ σύστασις: «Χώνεψέ το αὐτὸ καὶ μὴ ξαναρωτᾶς!» Συνέχεια





Ἱκανοὶ κι ἀνίκανοι

Ἱκανὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔχει ἱκανότητες, πολλὲς ἢ λίγες, γιὰ νὰ φέρῃ εἰς πέρας ἕνα ἔργο. Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρίσμα ἔχουμε ἱκανοὺς ἰατρούς, ἱκανοὺς μηχανικούς, ἱκανοὺς διδασκάλους καὶ οὔτω καθ’ ἐξῆς…
Ἀνίκανος εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς ἱκανότητες ἄλλων, στερούμενος ἰδίων ἱκανοτήτων. Πρὸς τοῦτον λοιπὸν οὐδεὶς ἀδαὴς περὶ τῶν ἰατρικῶν δύναται νὰ θεραπεύσῃ ἀσθένειες, ἐνᾦ ἐξαρτᾶται ἀπολύτως ἀπὸ τὶς ἰατρικὲς γνώσεις ἱκανῶν ἰατρῶν.
Συνέχεια





Θὰ πήγαινα …φυλακή!!!

Θὰ πήγαινα ...φυλακή!!!Απρέπεια Αφροαμεριικανού τουρίστα μπροστά στην Βουλή των Ελλήνων!
Λοιδωρεί κι εξευτελίζει τον εύζωνο που φυλάει σκοπιά στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου!

α) τρίβει τον… πισινό του επάνω στο όπλο και
β) Πλησιάζει προκλητικά τηβ μούρη του στο πρόσωπο του για να του αποσπάσει την προσοχή, να πουλήσει εξυπνάδα… να ρεζιλέψει!

Στην Αμερική αν το έκανε θα τον έτρωγε η …μαρμάγκα.
Στην Τουρκία θα τον παλούκωναν…
Εδώ αν του έδινε ανάποδη, θα τον εκλεινε φυλακή ο νεος νομος «ενάντια στον ρατσισμό», γιατί είναι επίθεση εναντίον μαύρου…

Το τι θα έκανα εγώ;
Θα πήγαινα φυλακή…

Τᾶσος Κοντογιαννίδης





Ὑπάρχουν λύσεις γιά τά Ἐθνικά μας προβλήματα;

Σκεπτόμουν σήμερα, πίνοντας τὸν καφέ μου καὶ καπνίζοντας ἕνα τσιγάρο στὸ μπαλκόνι (κυττώντας τὸν Τοῦρκο σκοπὸ στὴν σκοπιά του νὰ κάνῃ βαριεστημένες βόλτες μὲ τὸ ὅπλο του σὰν νὰ ἦταν γκλίτσα…)…
…σκεπτόμουν πολλά… Πολλὰ καὶ διάφορα…
Συνέχεια





Ὑπερτιμώντας τὴν τουρκικὴ στρατιωτικὴ μηχανὴ

Ὅσοι ἔχουν διαβάσει τουρκικὰ ἱστορικὰ βιβλία, θὰ καταλάβουν πόσο τὸ σκατό τους φθάνει στὴν …κάλτσα, ὅποτε ἔχουν «κόντρα» μαζύ μας. 

Ἂν διαβάσῃ κάποιος τὸ βιβλίο τοῦ Φαχρεδὶν Πασσᾶ, Διοικητοῦ τοῦ Ἱππικοῦ τοῦ Κεμᾶλ, μὲ τίτλο «Ὁ ἀγὼν τῆς Ἀνεξαρτησίας», θὰ σᾶς πῆ πόσο ἐφοβοῦντο τὴν νύκτα οἱ ἄνδρες του ὅταν ἄκουγαν διαφόρους θορύύβους….
…κι ἐκοιμοῦντο δύο-δύο ἢ τρεῖς τρεῖς, γιὰ νὰ ξεγελοῦν τὸν τρόμο τους…

Ἂν διαβάσῃ κάποιος τὸ βιβλίο τοῦ Χακκὴ Πασσᾶ, κάποιαν ἐποχὴ Διευθυντοῦ τῆς Σχολῆς Πολέμου τῆς Ἀγκύρας, μὲ τίτλο «Σακάρυα» θὰ ἐκπλαγῆ ἀπὸ τὸν φόβο τῶν Τούρκων τῆς Ἀγκύρας,  ἀκούγοντας τὰ κανόνια τοῦ Στρατοῦ μας νὰ βροντοῦν, δεῖγμα τοῦ ὅτι ἡ Ἄγκυρα ἐκινδύνευε νὰ πέσῃ… Συνέχεια





Λαός σάν τόν δικό μας ποῦ;

Λαός σάν τόν δικό μας ποῦ;Μὴν κοροϊδευόμαστε ῥὲ σεῖς…
Ποῦ ἔχετε δεῖ λαό σάν τόν δικό μας…; Ἄπαιχτοι!!!

Ποὺ ἀμέσως μετὰ ἀπὸ μία ἐπιτυχία ἀρχίζουμε να πλακωνόμαστε μεταξὺ μας…
Ποὺ βρακὶ δὲν ἐχουμε στὸν κ@λο μας καὶ θέλουμε iPhone7…
Ποὺ χρωστᾶμε πέντε μηνῶν ἐνοίκια καὶ ὀκτὼ μηνῶν κοινόχρηστα καὶ ταυτόχρονα πᾶμε στὸ Λουτράκι τὴν Κυριακὴ γιὰ ψαρομεζέδες! Συνέχεια