Στὴν ζωή μας ΔΕΝ κάνουμε κύκλους. Ἡ κάθε «περιστροφή» μας, γύρω ἀπὸ …«κάτι», εἶναι τμῆμα μία σπείρας πού, ἀναλόγως τῆς ὀπτικῆς της, εἶναι ἀνοδικὴ ἤ καθοδική. Οὐδέποτε στατικὴ κι ἐπίπεδη. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀλήθειες
Ἡ ἀλήθεια γιά τήν φήμη (ἐπανάληψις)
Ὁ Πολύφημος εἶχε φήμη
Για προσέξτε λίγο την παρακάτω ιστορία….
Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπροστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.
Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα
δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής Συνέχεια
Δῶρον ἀνεκτίμητον ἡ Ζωή;
Μά τί ἀκριβῶς ἀντιλαμβανόμεθα ἀπό αὐτό πού διαβάζουμε στόν τίτλο;
Μήπως …τίποτα, διότι, πολὺ ἁπλᾶ, ὅλο αὐτό πού ἀντιλαμβανόμεθα ὡς ζωή δέν εἶναι κάτι περισσότερο ἤ λιγότερο ἀπό μίαν στασιμότητα; 
Συνέχεια
Πόσο πλούσιοι εἴμαστε; (ἀναδημοσίευσις)
Ποιός εἶναι τελικῶς ὁ πλούσιος;
Ποιός θεωρεῖται στήν πραγματικότητα πλούσιος; Καί γιατί; Συνέχεια
Ὁ χρόνος ξεκινᾶ ἀπὸ …τώρα! (ἀναδημοσίευσις)
Υπάρχει ακόμη χρόνος…για όλους εμάς που καθίσαμε στο πεζούλι της ιστορίας κυττώντας τα παπούτσια μας. Την πίκρα της ήττας την γευθήκαμε και την απογοήτευση για ακόμη ένα στημένο παιχνίδι στο οποίο αν και δεν παίξαμε γίναμε θεατές της εξ αρχής χαμένης κερκίδας.
Την ζήσαμε την νύκτα εκείνη που αγνοούσαμε ότι υπάρχει, κι όμως φθάσαμε κι εμείς να μετράμε τα σανίδια του ταβανιού για να διώξουμε την οργή που έκλεψε ακόμη και τον ύπνο μας. Όμως, υπάρχει ακόμη χρόνος για όλους εμάς που γνωρίζουμε ότι όλα τελείωσαν σε αυτόν τον τόπο. Αρκεί να σκοτώσουμε άνευ ελέους όλες τις φωνές όλων των τεράτων που θέλουν να μας πείσουν ότι κρεμόμαστε από τις ανορθόγραφα ραγιάδικες υπογραφές τους.
Συνέχεια
Συνέχεια
Χρειαζόμεθα περισσότερες στιγμὲς μὲ …ἐμᾶς!!!
Γιατί; Μά, διότι πρέπει, ἐπὶ τέλους, νὰ «ἐπικοινωνήσουμε» μὲ …ἐμᾶς καὶ νὰ διακρίνουμε τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες… Νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ περιττὰ καὶ νὰ ἑστιάσουμε στὰ χρήσιμα. Νὰ ξεκινήσουμε, ἀκόμη καὶ τώρα, νὰ κυττᾶμε μόνον ἐκεῖ ποὺ χρειαζόμεθα καὶ νὰ ἀποστρέφουμε τὸ βλέμμα μας ἀπὸ ὅπου παγιδευόμεθα.
Συνέχεια