Ὁ χρόνος ξεκινᾶ ἀπὸ …τώρα! (ἀναδημοσίευσις)

Υπάρχει ακόμη χρόνος…για όλους εμάς που καθίσαμε στο πεζούλι της ιστορίας κυττώντας τα παπούτσια μας.  Την πίκρα της ήττας την γευθήκαμε και την απογοήτευση για ακόμη ένα στημένο παιχνίδι στο οποίο αν και δεν παίξαμε γίναμε θεατές της εξ αρχής χαμένης κερκίδας. 
Την ζήσαμε την νύκτα εκείνη που αγνοούσαμε ότι υπάρχει,  κι όμως φθάσαμε κι εμείς να μετράμε τα σανίδια του ταβανιού για να διώξουμε την οργή που έκλεψε ακόμη και τον ύπνο μας. Όμως, υπάρχει ακόμη χρόνος για όλους εμάς που γνωρίζουμε ότι όλα τελείωσαν σε αυτόν τον τόπο. Αρκεί να σκοτώσουμε άνευ ελέους όλες τις φωνές όλων των τεράτων που θέλουν να μας πείσουν ότι κρεμόμαστε από τις ανορθόγραφα ραγιάδικες υπογραφές τους.
Συνέχεια




Χαραρώνουμε γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε τὴν ἀνάπηρο ἐλευθερία μας

Αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἄρχισε ὁ προεκλογικὸς πόλεμος, ὁ κλασσικὰ διμέτωπος μὲ λίγα ἀουτσάϊντερ.

Θὰ σᾶς τάξουν λαγούς, θὰ ἐγκαινιάσουν τὸ γιοφύρι τῆς Ἄρτης, θὰ παρουσιάσουν πεπραγμένα ἄλλων γιὰ δικά τους, κόβοντας κορδέλλες καὶ ῥάβοντας ἐπιδόματα, μισθούς, συντάξεις
Ἰσχύει γιὰ ὅλους, οὐδὲ μίας καὶ οὐδὲ ἑνὸς ἑξαιρουμένου. Συνέχεια





Ἱερεὺς Μελιέ, ὁ ἄθεος

Ὁ ἄθεος ἱερεὺς Μελιὲ

Ὁ Ζᾶν Μελιὲ (Jean Mellier/Meslier) ἐγεννήθη τὸ 1664 στὸ χωριὸ Μαζερνὶ τῆς Γαλλίας. Ἀφοῦ ἐφοίτησε σὲ θεολογικὴ σχολὴ ἐχειροτονήθη ἱερεὺς τὸ 1689. Σὰν ἱερεὺς ἦταν ἀρκετὰ ῥιζοσπαστικός. Ὅπως διηγεῖται ὁ Βολταῖρος, ὅταν κάποτε ὁ τοπικὸς ἄρχων, ὁ Ἀντουᾶν ντὲ Τουϊγί, κακομετεχειρίσθη κάποιους χωρικούς, ὁ Μελιὲ ἠρνήθη νὰ εὐχηθῇ ὑπὲρ αὐτοῦ στὴν λειτουργία μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τιμωρηθῇ ἀπὸ τὸν τοπικὸ ἀρχιεπίσκοπο. Μετὰ ἀπὸ τὴν τιμωρία του ὁ Μελιὲ διεμαρτυρήθη γιὰ αὐτὴν τὴν ἀδικία καὶ ξεφωνίζει ἀπὸ τὸν ἄμβωνα τὰ παρακάτω λόγια: Συνέχεια





Ὥρα νὰ ἀγαπήσουμε τὸν τόπο μας…

Αὐτὸν τὸν τόπο δὲν τὸν ἀγαπήσαμε.
Τὸν ἀφήσαμε νὰ μᾶς τὸν «στήσουν» οἱ ἄλλοι. Συνέχεια





Ἐμεῖς τί κάνουμε;

Ἡ Ἑλλὰς ποὺ φεύγει

Βρίσκομαι στὴν ἀνάγκη νὰ ἀρχίσω μιλώντας γιὰ τὸν ἑαυτό μου: Μεγάλωσα σὲ ἕνα κομμάτι τῆς Ἑλλάδος, στὸ ὁποῖο ὁ ἀπόηχος τῶν γεγονότων τοῦ 1821 παρέμενε ἰσχυρὸς καὶ ἐπεσκίαζε ὁποιανδήποτε ἄλλη ἱστορικὴ ἀνάμνηση. Μιλώ, βέβαια, ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ἀττικὴ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς ἀνατολικὲς ἀκτὲς τοῦ Μοριᾶ μας καὶ -κυρίως- γιὰ αὐτὰ τὰ μοναδικά, ὑπέροχα στὴν παράδοξη καὶ κάποτε ἄγρια ὀμορφιά τους, μικρόνησα τοῦ Ἀργοσαρωνικοῦ.  Ἐκεῖ λοιπόν, μέχρι καὶ τὰ μέσα τοῦ Κ΄ αἰώνα ἐπικρατοῦσαν τὰ ἤθη τῶν ἀνθρώπων ποὺ σφυρηλάτησαν τὴν ναυτικὴ παράδοση τῆς Νεωτέρας καὶ Συγχρόνου Ἑλλάδος. Στὸ σπίτι, πράγματι, ὅπου περνοῦσα τὰ καλοκαίρια ἤταν χαραγμένη ἡ χρονολογία ἀνεγέρσεώς του: 1829. «Γιατί τὸ 1829;» ῥωτοῦσα μικρὸς ἐγώ. «Ἐπειδὴ τότε ἐλευθερώθηκε ὁ τόπος μας καὶ οἱ πρόγονοί μας μπόρεσαν νὰ κατεβοῦν ἀπὸ τὸ βουνὸ  κοντὰ στὴν θάλασσα», ἔπεφτε τσεκουράτη ἡ ἀπάντησις. Καὶ ἀκολουθοῦσε ἀκόμη πιὸ κοφτὴ ἡ σύστασις: «Χώνεψέ το αὐτὸ καὶ μὴ ξαναρωτᾶς!» Συνέχεια





Ῥαστώνη λέγεται τὸ πρόβλημά μας

Περὶ καταστολῆς τῶν πολιτῶν.

Ἄρθρον 275, παράγραφος 1, Κώδιξ Ποινικῆς Δικονομίας

Πέραν τῶν διωκτικῶν ἀρχῶν, οἱοσδήποτε πολίτης μπορεῖ νὰ συνδράμῃ στὴν σύλληψη φυσικῶν αὐτουργῶν ἐκνόμων πράξεων.

Τηρῶντας τὶς κείμενες διατάξεις τοῦ Συντάγματος παράλληλα μὲ τὸ 279 Κώδικος Ποινικῆς Δικονομίας, γιὰ ἀρωγὴ τῶν πολιτῶν στὸ ἔργο τῆς ἀστυνομίας, ὥστε νὰ παραπέμπονται οἱ δράστες στὸν Εἰσαγγελέα μὲ τὴν αὐτόφωροη διαδικασία.

Συνέχεια