Ἔχουν δρομολογήσει τὰ ἐκλογικὰ δεδομένα μὲ τέτοιον τρόπο, ὥς τε νὰ μὴν ἔχουμε καμμίαν ὁδὸ διαφυγῆς.
Αὐτὸ σημαίνει πὼς ἡ ἀποχὴ, τὸ λευκὸν καὶ τὸ ἄκυρον λειτουργοῦν ξεκάθαρα ὑπὲρ αὐτῶν ποὺ ἔως σήμερα μᾶς ἔχουν καταδυναστεύσει.
Τί σημαίνει αὐτό; Συνέχεια
Ἤ, ἐναλλακτικὸς τίτλος: «Πονάει (τὸ δικό μας) κεφάλι-Κόψει (τὸ δικό μας) κεφάλι»
Σήμερα στὴν Πατρίδα μας ζοῦμε μίαν κατάστασι ὑστερίας.
Ὅλοι πνίγονται, ἀγανακτοῦν, ἐξοργίζονται… Ἀναζητοῦμε τὴν αἰτία τῶν κακῶν καὶ ἀδυνατοῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς ἐμεῖς εἴμαστε τὸ ἴδιο τὸ κακό.
Ξεῤῥιζωθήκαμε. Ξεσπιτωθήκαμε. Ἀφήσαμε τὸ χωριό μας, τὴν αὐτονομία μας, τὴν ἐλευθερία μας γιὰ νὰ κλεισθοῦμε στὰ τσιμεντένια ντουβάρια μίας φυλακῆς ἄχρωμης ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς θρέψῃ.
Καὶ τώρα πονέσαμε. Πεινάσαμε κάποιοι. Πτωχοποιηθήκαμε. Βέβαια πάντα πτωχοὶ ἤμασταν, ἀλλὰ εἴχαμε ἥλιο, θάλασσα, βουνὰ κι ἀέρα. Τώρα τὰ ἀπαρνηθήκαμε γιὰ νὰ φορέσουμε γραβάτα καὶ γόβα.
Καλὰ ἦταν γιὰ κάποιους. Ἀλλὰ γιὰ τοὺς περισσοτέρους δὲν ἦταν.
