γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος
Η αίθουσα ήταν γεμάτη. Στην κυριολεξία δεν έπεφτε καρφίτσα. Όλες και όλοι καλοντυμένοι. Και «ακριβοντυμένοι». Είχαν πληρώσει «τσουχτερά» τη συμμετοχή τους στο «πριβέ σεμινάριο».
Μπροστά μπροστά πρώτη θέση ξεχώριζαν σαν τη μύγα μες στο γάλα ένας τύπος με λαμέ κίτρινο σακάκι και η συνοδός του με παρόμοια στυλιστικά ενδυματολογικά γκάτζετ πάνω της. Έξι θέσεις πιο πέρα, επίσης ξεχώριζε μια κοπέλα με ιδιαιτέρως αισθησιακό μπούστο και γενικότερη εμφάνιση.
Με το που εμφανίστηκε ο ομιλητής οι ψίθυροι σταμάτησαν.
Ο τύπος πλησίασε το βήμα κι αντί να σταθεί πίσω του και ψηλότερά τους, στάθηκε μπροστά του και κάθισε σταυροπόδι στο πάτωμα αφήνοντας το μεταλλικό θερμός του δίπλα του. Όλοι ανασηκώθηκαν από τις θέσεις τους για να δουν περίεργοι τι κάνει.
Αυτός, αντί να κοιτάξει το κοινό, τίναξε ξαφνικά το κεφάλι του αριστερά και πάνω, προσηλώνοντας το βλέμμα του έντονα κάπου αριστερά ψηλά στην απέναντι γωνία της οροφής, σαν κάτι σοβαρό να συνέβη εκεί. Σαν να μην υπήρχε κανείς άλλος μέσα στην αίθουσα.
Όλοι ακολούθησαν το βλέμμα του και κοίταξαν το ίδιο σημείο.
