Αρχές της δεκαετίας τού ’50.

Πρώτος μαθητής στήν τάξη μου στό δημοτικό.

Μέ το κατηχητικό σχολείο (σχεδόν) υποχρεωτικό.

Μέ τά (εβραίικα) θρησκευτικά επικουρούμενα από το Χόλλυγουντ, το “χιτώνα”, το “Μπέν Χούρ” να μας ανυψώνουν πνευματικά. Μέ τίς δήθεν ιστορικές τεκμηριώσεις τών προπαγανδιστών τής Σιών, δεύτερης, μετά την Ελλάδα πατρίδας μας ( ή μήπως πρώτης;;;)

Μέ τη στολή τής εκκλησίας (παπαδάκι) στόν επιτάφιο.

Μέ το “πιστεύω” υποχρεωτικό από τη συγκατοικούσα γιαγιά πρίν τον ύπνο το βράδυ.

Μέ το “πάτερ ημών” υποχρεωτική πρωινή προσευχή στο σχολείο.

Με τίς νηστείες, τίς κοινωνίες, τα αντίδωρα, ( αλήθεια, πώς κατάφερα κι απέφυγα την “ιερά” εξομολόγηση !!..)

Μέ γελοία ρητά καί παραινέσεις γύρω από το ( αποκλειστικά καί μόνον το Σάββατο ) λούσιμο, ως καί το κόψιμο τών νυχιών από τη συχωρεμένη τη μάνα μου τού στύλ .

Συνέχεια →