Οὔκ εἴθισται τοῖς Ἕλλησι προσκυνέειν.

ΔΕΝ ΣΥΝΗΘΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ ΟΥΚ ΕΙΘΙΣΤΑΙ ΤΟΙΣ ΕΛΛΗΣΙ ΠΡΟΣΚΥΝΕΕΙΝ

ΔΕΝ ΣΥΝΗΘΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΑ ΗΘΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ.
 -«Αν δεν προσκυνήσετε τον μεγάλο βασιλιά θα σας θανατώσουμε».
-«Θανατώστε μας, άλλωστε για αυτό ήρθαμε, αλλά δεν προσκυνάμε!».
«Όταν, στην πρώτη εκστρατεία των Περσών, ο Δαρείος έστειλε κήρυκες στην Σπάρτη, όπως έκανε και σε όλες τις πόλεις της Ελλάδος, για να ζητήσουν «γην και ύδωρ», οι Λακεδαιμόνιοι τους πέταξαν σε ένα πηγάδι και τους καλούσαν να πάρουν από κει «γην και ύδωρ» και να τα παν στον βασιλιά τους. Στους Λακεδαιμονίους, λοιπόν, ξέσπασε θυμός του Ταλθυβίου, του κήρυκα του Αγαμέμνονος. Γιατί στην Σπάρτη υπάρχει ναός του Ταλθυβίου, ζουν και οι απόγονοί του, οι ονομαζόμενοι Ταλθυβιάδες, που τους έχουν δοθεί ως τιμητικό προνόμιο όλες οι αποστολές κηρύκων που στέλνει η Σπάρτη. Εξ αιτίας όμως αυτού του γεγονότος, οι Σπαρτιάτες έκαναν θυσίες αλλά άδικα περίμεναν αίσια προμηνύματα. Κι αυτό κράτησε πολύ καιρό στην πόλη τους. Και καθώς οι Λακεδαιμόνιοι αγανακτούσαν και το θεωρούσαν μεγάλη συμφορά, συγκαλούσαν πολλές φορές συνέλευση των πολιτών τους κι ο κήρυκας φώναζε: Ποιος Σπαρτιάτης δέχεται με την θέλησή του να δώσει την ζωή του για την Σπάρτη; Τότε λοιπόν παρουσιάσθηκαν ο Σπερθίας, ο γιος του Ανηρίστου, κι ο Βούλις, ο γιος του Νικολάου, Σπαρτιάτες που κι από την φύση τους ήσαν προικισμένοι με χαρίσματα κι από την πλουσιότερη τάξη της πόλης, ανέλαβαν εθελοντικά να τιμωρηθούν από τον Ξέρξη για την θανάτωση των κηρύκων του Δαρείου στην Σπάρτη. Έτσι οι Σπαρτιάτες τους έστειλαν στους Πέρσες για να θανατωθούν. Αξιοθαύμαστη στάθηκε και αυτή η τολμηρή πράξη των ανδρών αυτών, αλλά κοντά σ’ αυτήν και τα λόγια τους. Δηλαδή, στην πορεία τους προς τα Σούσα φθάνουν στην αυλή του Υδάρνη. Κι ο Υδάρνης, Πέρσης στην καταγωγή, ήταν διοικητής των στρατιωτικών δυνάμεων στα παραθαλάσσια της Μικράς Ασίας· αυτός τους φιλοξένησε κάνοντάς τους το τραπέζι· και πάνω στο τραπέζι, τους ρώτησε: Άνδρες Λακεδαιμόνιοι, γιατί δεν δέχεσθε να γίνετε φίλοι του βασιλιά; Να, βλέπετε πώς ξέρει ο βασιλιάς να τιμά τους άνδρες που έχουν αρετή, ρίχνοντας μία ματιά σε μένα και την θέση που κατέχω. Έτσι λοιπόν κι εσείς, αν γίνετε άνθρωποι του βασιλιά (γιατί έχει σχηματίσει την γνώμη πως είσθε άνδρες με αρετή), ο καθένας σας θα μπορούσε να εξουσιάζει μία περιοχή της Ελλάδος που θα του παραχωρούσε ο βασιλιάς. Η απόκρισή τους ήταν η εξής: Υδάρνη, η συμβουλή που μας απευθύνεις στηρίζεται σε μονόπλευρη εμπειρία· γιατί μας συμβουλεύεις για δύο πράγματα, που το ένα τους το δοκίμασες, το άλλο όμως όχι· δηλαδή γνωρίζεις πολύ καλά πώς ζουν οι δούλοι, όμως δεν δοκίμασες έως σήμερα την ελευθερία, τι άραγε να ’ναι, γλυκό η όχι. Γιατί αν κάποτε την δοκίμαζες, θα μας συμβούλευες να αγωνιζόμαστε γι’ αυτήν όχι μονάχα με δόρατα, αλλά και με πελέκεις (με τσεκούρια). Αυτή την απάντηση έδωσαν στον Υδάρνη.» Η συνέχεια είναι εξ ίσου εντυπωσιακή. «Κι από κει ανέβηκαν στα Σούσα· κι όταν παρουσιάσθηκαν στον βασιλιά πρώτα πρώτα, ενώ οι σωματοφυλακές του τους πρόσταζαν, ασκώντας βία, να πέσουν και να προσκυνήσουν τον βασιλιά, δεν δέχθηκαν με κανέναν τρόπο να το κάνουν, όσο κι αν εκείνοι τους έσπρωχναν το κεφάλι προς τα κάτω· γιατί, επέμεναν πως ούτε στον νόμο τους είναι γραμμένο να προσκυνούν άνθρωπο ούτε γι’ αυτό ήλθαν (ούτε γαρ σφι εν νόμω είναι άνθρωπον προσκυνέειν ούτε κατά ταύτα ήκειν), [Ηροδότου Ιστορία, βιβλίο 7ο, 136, 5-6] Κι αφού με αγώνα απέφυγαν την προσκύνηση, κατόπιν λένε τα εξής και με το ακόλουθο περίπου περιεχόμενο: «Βασιλιά των Μήδων, εμάς μας έστειλαν οι Λακεδαιμόνιοι ως αντιστάθμισμα για τους κήρυκές σας που θανατώθηκαν στην Σπάρτη, για να πληρώσουμε εμείς για τον θάνατό τους.»
Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου Ιστορικού – Συγγραφέως

 Στίλπων





Θέλουν ὅλοι νά …«γίνουν Ἕλληνες»;

Κατόπιν τοῦ προσφάτου δημοσιεύματος τοῦ «Πρώτου Θέματος» (μὲ ἀρχική του πηγὴ δημοσίευμα τοῦ Ἰγνατίου), μαθαίνουμε πὼς ὁ Τρᾶμπ, μεταξὺ ἄλλων, ἐδήλωσε πὼς «ὅλοι θέλουν νὰ γίνουν Ἕλληνες» (!!!)… Συνέχεια





Ἐὰν δὲν ἐλπίζῃς τὸ ἀνέλπιστον, δὲν θὰ τὸ βρῇς.

«ΑΝ ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΕΙΣ, ΤΟ ΑΝΕΛΠΙΣΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΣ»

(Ηράκλειτος)

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου

Καθηγητού – Κλασσικού Φιλολόγου

Ιστορικού – Συγγραφέως

Πριν λίγες ημέρες, ψάχνοντας για κάποιο βιβλίο στην βιβλιοθήκη μου, ανεκάλυψα ένα παλαιότερο, τοποθετημένο σε πίσω σειρά. Θυμήθηκα πως για κάποιο λόγο τότε με είχε εκνευρίσει. Ψάχνοντας θυμήθηκα το γιατί και αποφάσισα πως τώρα είναι η πρέπουσα στιγμή να το σχολιάσω. Το βιβλίο ήταν το «Αλφαβητάρι τού Νεοέλληνα» του Χρ. Γιανναρά. Τι είχε όμως συμβεί; Μέσα του υπήρχαν αποσπάσματα, τα οποία ενώ προβάλλονταν ως ρεαλιστικά κείμενα επίκαιρης ελληνικής αυτοσυνειδησίας σε κάποια από αυτά υπήρχε ένας ρεαλισμός, ο οποίος στην πράξη μεταφράζεται ως υφέρπων ψοφοδεϊσμός, που μας προσγειώνει ανώμαλα, λέγοντας πως ό,τι χάθηκε δεν επανέρχεται.

Συνέχεια





Νὰ τελειώνουμε τέλος πάντων μὲ τοὺς «γλωσσολόγους».

Τοῦ Ἀντωνίου Α. Ἀντωνάκου

Καθηγητοῦ – Κλασσικοῦ Φιλολόγου

Ἱστορικοῦ – Συγγραφέως

 

Τὸν τελευταῖο μῆνα κατάλαβα ὅτι τὰ πράγματα ποὺ ὁδηγοῦν στὴν καταστροφὴ τῆς Ἑλλάδος εἶχαν προχωρήσει μὲ ἰλιγγιώδεις ρυθμούς! Ἀφορμὴ ἦταν ἡ καινούργια γραμματικὴ τῆς Ε΄ καὶ Στ΄ Δημοτικοῦ ποὺ ἀποβλέπει στὴν φωνητικὴ γραφή, μέσῳ τῆς φωνητικῆς προφορᾶς. Ἡ οὐσία ὅμως ἦταν τὰ πλοκάμια ποὺ ὡδήγησαν σὲ αὐτὴ τὴν διαπίστωση. Καὶ τὰ πλοκάμια ἦσαν πολλά, εἶχαν δέ, ὅσον ἀφορᾷ στὴν γλῶσσα, ἕνα κοινὸ ὄνομα: «Γλωσσολόγοι»!

Πράγματι 140 «εἰδικοί» ἐπιστήμονες κινητοποιήθηκαν ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ γιὰ νὰ «θάψουν» τὴν ἀσήμαντη κατ’ Συνέχεια





Συγκριτικὴ γλωσσολογία κι ἀσύγκριτη Ἑλληνικὴ γλῶσσα.

Τοῦ Ἀντωνίου Α. Ἀντωνάκου

Καθηγητοῦ – Κλασσικοῦ Φιλολόγου

Ἱστορικοῦ – Συγγραφέως

Στὸ προηγούμενο ἄρθρο μας ἀπαντήσαμε ἐπιστημονικῶς στὰ ἀντιεπιστημονικὰ ἐπιχειρήματα τῶν γλωσσολόγων. Ἀποδείξαμε ὅτι αὐτοὶ χρησιμοποιοῦν σοφιστικὲς μεθόδους προπαγάνδας, ὑποστηρίζουν δηλαδὴ καὶ προωθοῦν μία ἀλήθεια καλυπτόμενη μὲ ψεύδη καὶ σκόπιμα λάθη. Λένε, γιὰ παράδειγμα, ὅτι ὁμιλοῦν γιὰ φθόγγους, δηλαδὴ γιὰ φαινόμενο προφορᾶς (ποὺ εἶναι ἀλήθεια), ὅμως δὲν χρησιμοποιοῦν λατινικοὺς χαρακτῆρες, ὅπως διεθνῶς καὶ ἐπιστημονικῶς ἐπιβάλλεται γιὰ τὴν γραπτὴ ἀπεικόνιση προφορικοῦ φαινομένου ἀλλὰ ἑλληνικὰ γράμματα (κι ἐδῶ εἶναι τὸ λάθος), τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦνται γιὰ γραπτὴ καὶ μόνο ἀποτύπωση ἑλληνικῶν στοιχείων.

Συνέχεια





Ὅταν ὁ Φωτοφόρος Ἀπόλλωνας – Ἡλίου ἔγινε τὸ «Ἄγαλμα τῆς Ἐλευθερίας».


Γράφει ο Αντώνιος Αντωνάκος
(Φιλόλογος-Ιστορικός)

Το Άγαλμα της Ελευθερίας, του οποίου η επίσημη ονομασία είναι “Η Ελευθερία φωτίζοντας τον κόσμο” (αγγλιστί “Liberty enlightening the World” γαλλιστί “la Liberte eclairant le monde”), είναι ένα κολοσσιαίο άγαλμα πάνω στην ομώνυμη νησίδα και μέσα στο άνω τμήμα του Κόλπου της Νέας Υόρκης. Το άγαλμα αυτό στήθηκε σε ανάμνηση της φιλίας των λαών των ΗΠΑ και της Γαλλίας.


Συνέχεια