Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα,
ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!
Ἤ μήπως ὄχι;
Κι ἐάν ὄχι, τότε πῶς ἐξηγοῦνται κάποιες …«συμπτώσεις» μαζικῶν ἀντιδράσεων τοῦ λαοῦ μας (ἐπί τοῦ πρό κειμένου);
Δὲν εἶναι πολὺς καιρὸς ἀπὸ τὴν τελευταία ἐπέτειο τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, ποὺ ὅπως κάθε φορά, ἔτσι κι ἐφέτος, ἐπέλεξα τέτοιες ἡμέρες νὰ ἀφιερώσω λίγο χρόνο γιὰ νὰ (ξανὰ)-παρακολουθήσω* κάποιες ἀπὸ ἐκεῖνες τὶς ἐπικὲς (ὑπερβολὲς) τοῦ Τζέημς Πάρις (κι ὄχι μόνον!), μὲ τὶς ὁποῖες μᾶς ἔχουν γαλουχήσει (καί, σὲ ἕναν βαθμό, δηλητηριάσει) ἐδῶ καὶ δεκαετίες. Ὑπερβολὲς τέτοιες ποὺ ἐξωραΐζουν καὶ πολλαπλασιάζουν σὲ ὑπέρ-ὑπέρ-ὑπερθετικὸ βαθμὸ τὰ ἐπιτεύγματα τῶν παππούδων μας, ἀλλὰ …λησμονοῦν νὰ ἐγγίξουν τὸ εἶδος τοῦ κράτους ποὺ ὑπερασπίσθησαν μὲ τὸ αἷμα των καὶ τὴν ἀγωνία των καὶ οἱ παπποῦδες μας μά, κυρίως, τὸ σημαντικότερον ὅλων: ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια κι ὁ κινηματογράφος…
…οὐδὲ μία σχέσις!!!!!!
Τέλος πάντων… Τὰ ἀποτελέσματα ἀπὸ τοὺς ἀγῶνες τῶν παππούδων μας τὰ γνωρίζουμε, ὅπως ἐπίσης γνωρίζουμε καὶ τὰ μεταγενέστερα -καταστροφικὰ κι αὐτό-καταστροφικὰ- γεγονότα σὲ γενικὲς γραμμές. Ἐν τούτοις κατὰ βάθος πιστεύω πὼς ἀκόμη καὶ αὐτοῦ τοῦ τύπου οἱ κινηματογραφικὲς ὑπερβολὲς εἶναι καὶ χρήσιμες καὶ σημαντικὲς κι ἀναγκαῖες (ὅπως ἄλλως τὲ εἶναι καὶ οἱ παρελάσεις…!!!) γιὰ νὰ τονωθῇ τὸ καταῤῥακωμένο μας φρόνημα, ἰδίως αὐτὴν τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ αὐτό-ἐκτίμησίς μας καθημερινῶς βάλλεται.
Γιατί, κακὰ τὰ ψέμματα… Ἐμεῖς οὐδέποτε ὡς λαὸς ὑπήρξαμε φιλοπόλεμοι… Ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν ὅμως ἀμέτρητοι ἐχθροὶ μᾶς ἐπετέθησαν, ἀμέτρητοι κατακτητὲς ἐπεχείρησαν νὰ μᾶς ἐξαφανίσουν καὶ ἀμέτρητες φορὲς ἐκλήθημεν νὰ ὑπερασπισθοῦμε τὸ δικαίωμά μας στὴν Ἐλευθερία μὰ καὶ στὴν Ἐπιβίωσιν!
Βέβαια, θὰ μοῦ πεῖτε πὼς δὲν ἦσαν ὅλοι οἱ παπποῦδες μας ἀντιστασιακοὶ καὶ θὰ σᾶς ἀπαντήσω πὼς ναί, δὲν ἦσαν. Οὐδέποτε τὰ σύνολα δύνανται, ἂνευ σθεναροῦ ἡγέτου, νὰ συσπειρωθοῦν καὶ νὰ δράσουν μαζικῶς. Γιὰ αὐτὸ καὶ ἀναζητοῦμε τὶς …φωτεινὲς ἐξαιρέσεις.
Αὐτὲς οἱ λαμπερὲς …«ἐξαιρέσεις», ὅμως ἀνέκαθεν ἦσαν κι ἐκεῖνες ποὺ ἄφηναν τὸ «ἱστορικὸ ἀποτυπώματά» των στὸν χρόνο. «Ἱστορικὰ ἀποτυπώματα» ποὺ ὅμως, ἂν κι ἔφθασαν -ἐὰν ἔφθασαν- ἐν τελῶς ἀλλοιωμένα στὴν δική μας ἀντίληψιν, ἐν τούτοις ἔχουν νὰ ἀποκαλύψουν πολλὰ γιὰ τὸ τί ἀκριβῶς σημαίνει Ἀνάγκη. Κι ἐκείνην ἀκριβῶς τὴν ἐποχὴ ἡ Ἀνάγκη -Ἐπιβιώσεως κατ΄ ἀρχὰς- ἦταν πασίδηλος καὶ πασιφανῆς καὶ κοινῶς ἀποδεκτὴ (ἀκόμη κι ἀπὸ τὰ μεγαλοστελέχη τοῦ τότε ΚΚΕ).
Ἐπὶ πλέον…
Καθ΄ ὅλην τὴν διάρκεια τῶν γεγονότων τοῦ Β΄ΠΠ ὁ κάθε λαὸς εἶχε τὸν ἡγέτη του. Οἱ Ῥῶσσοι (Σοβιετικοὶ τότε) εἶχαν τὸν Στάλιν τους, οἱ Ἀμερικανοὶ τὸν Ῥοῦσβελτ τους, οἱ Ἄγγλοι τὸν Τσῶρτσιλ τους κ.ο.κ…
Μόνον ἐμεῖς ἤμασταν …«ἀκέφαλοι», διότι ὁ δικός μας ἡγέτης ἦταν δικτάτωρ. (Κι αὐτὸ χωρᾶ πολλὲς συζητήσεις καὶ σημειώσεις, ἀλλὰ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος…!)
Αὐτὸς λοιπὸν ὁ …«ἀκέφαλος» λαός μας, ἐμεῖς δῆλα δή, μὲ τὴν καθοδήγησιν τοῦ μπάρμπα – Γιάννη (ναὶ καλέ, τοῦ δικτάτορος Μεταξᾶ λέμε…) ἐπέτυχε, στὸν βαθμὸ ποὺ μᾶς ἐπετράπη (διότι 1ον. οἱ «σεβαστοί» μας «σύμμαχοι- ὁ τρόπος τοῦ λέγειν- δὲν μᾶς πολὺ ἢθελαν ἐξῳπλισμένους ἀλλὰ καὶ 2ον. διότι οὐδέποτε μᾶς ἔλειψαν τὰ σαπρόφυτα ποὺ καὶ τότε ἁλώνιζαν καὶ λυμαίνοντο προμηθειοῦλες καὶ δωράκια καὶ ἔκτακτες ἀμοιβές, πετσοκόβοντας τὸ ὄφελος τῶν πολλῶν γιὰ τὸ κέρδος τῶν ὀλίγων), νὰ ἐναντιωθοῦμε ὄχι στὸν Ἰταλὸ ἀλλὰ σὲ ἕναν προαιώνιον ἐχθρόν.
Τί εἴπατε; Δέν μέ πιστεύετε; Εἶναι δυνατόν οἱ Ἰταλοί νά εἶναι προαιώνιός μας ἐχθρός; Οἱ σύμμαχοί μας κι ἑταῖροι μας; Τί λέτε καλέ;
Σὲ πολὺ γενικὲς γραμμὲς λοιπόν… (Μὰ πάρα πάρα πάρα πολὺ γενικὲς γραμμές, πάντα κατὰ τὰ κοινῶς παραδεκτά!), ναί… εἶναι…
Μία ματιὰ στὴν «καθὼς πρέπει» βικιπαίδεια θὰ μᾶς πείσῃ…
ἀπὸ ἐδῶ-λῆμμα ῥωμαϊκὴ αὐτοκρατορία
κι ἀπὸ ἐδῶ-λῆμμα σύλλας καθὼς καὶ μία συνήθης συκοφαντία γιὰ τὸν Νέρωνα**.
Τί διαβάζουμε στά παρά πάνω; Μά, τὸ αὐτονόητον. Οἱ «Ἰταλοὶ εἶναι φίλοι μας», ὅπως βεβαίως – βεβαίως καὶ οἱ Γερμανοί… καθὼς καὶ ἅπαντες οἱ ΕὐρωπΕοι… ὅπως φυσικὰ καὶ οἱ τοῦρκοι… καὶ οἱ ἰσραηλινοί… καί… καί… καί…
Δὲν ἔχει κάτι ἀλλάξει, ἐδῶ καὶ (τοὐλάχιστον-καὶ πάντα ἐπισήμως-) 2.200 (καὶ κάτι) χρόνια. Μόνον τὰ ὀνόματα…
Ἀλλὰ εἴπαμε… Τὰ σύμβολα κρύβουν συχνὰ καὶ τὶς ἀπαντήσεις σὲ ἀμέτρητα ἀναπάντητα ἐρωτήματα.
Πατῆστε ἄφοβα στὴν εἰκόνα…
Μεγαλώνει γιὰ …μελέτη!!!
Ὁ ἀετὸς καὶ οἱ Ἕλληνες
Ὁ ἀετὸς καὶ οἱ Ἕλληνες. (συμπλήρωμα)
Τὸ ἴδιο λοιπὸν φίλοι μας εἶναι καὶ οἱ Βούλγαροι… (μὴ κυττᾶτε ποὺ τὸ κρύβουν πίσω ἀπὸ τὰ εὐρᾶ πλέον… λέβα εἶναι τὸ νόμισμά των… ἀπὸ ἐδῶ ἡ εἰκόνα)
καὶ οἱ Ῥῶσσοι…
καὶ οἱ Σέρβοι…
καὶ οἱ Τοῦρκοι….
καὶ οἱ Ἀμερικανοί…
καὶ οἱ Αἰγύπτιοι…
καὶ οἱ Ἀλβανοί…
καὶ οἱ Ἰσραηλινοὶ…
καὶ οἱ Μολδαβοί…
καὶ τόσοι ἄλλοι…
Γενικῶς ὅλοι οἱ γείτονές μας καὶ οἱ πλεῖστοι τῶν …«συμμάχων»…
…μᾶς ἀγαποῦν πολύ, δὲν λέω… (Μόνον σὲ κάποιαν Ἰνδία, ἴσως καὶ ἐκεῖ γύρω, θὰ μπορούσαμε πλέον νὰ ἐντοπίσουμε εἰλικρινεῖς συμμάχους ἐμεῖς εἰδικῶς…! Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ἄλλης συζητήσεως θέματα…)
‘Ἐπεὶ δὴ ὅμως δὲν εἶναι ἐποχὲς γιὰ μακροσκελῆ κείμενα…
Κι ἐπεὶ δὴ τὸ θέμα μας εἶναι ἄλλο σήμερα…
Κι ἐπεὶ δὴ ὁ ἀρχικός μου προβληματισμὸς προῆλθε ἀπὸ τὴν εἰλικρινῆ ἀποφασιστικότητα τῶν παππούδων μας νὰ ἀντιμετωπίσουν τοὺς Ἰταλοὺς τότε, ἀλλὰ καὶ τοὺς Γερμανοὺς ἀργότερα…
…δὲν κατάφερα νὰ ἀποφύγω τοὺς σχετικοὺς συνειρμούς.
Ἐὰν τότε (κάποτε λέμε) μία ῥωμαϊκὴ αὐτοκρατορία κι ἕνας σύλλας ἰσοπέδωσαν μὲ τὸν πλέον ἀπάνθρωπο τρόπο ὅ,τι ἑλληνικό…
…τότε σέ τί διαφέρει ἡ ἐπέλασις τῶν ἀπογόνων αὐτῶν τό 1941 κι ἐπέκεινα ἀπό τούς τόπους μας; Μήπως τά ὅμοια δέν ἔπραξαν; Καί μήπως λυσσωδῶς δέν πολεμήσαμε καί τότε, ὅπως καί παλαιότερα;
Μόνον ποὺ παλαιότερα δὲν εἴχαμε ἕναν μόνον ἡγέτη νὰ μᾶς συντονίσῃ, ὅπως ἔκανε ὁ Μεταξᾶς τὸ 1940 κι ἐπέρασαν τὰ στίφη τῶν βαρβάρων. Καὶ τὸ 1941 ἐπέρασαν τὰ στίφη, ὄχι διότι ἡττήθημεν, ἀλλὰ γιατί οἱ …«ἀγαπημένοι» μας «σύμμαχοι» ἐφρόντισαν πάλι γιὰ αὐτό, σὲ ἀγαστὴ συνεργασία μὲ τοὺς ἐγχωρίους ἐξωνημένους. (Θὰ τὰ ποῦμε ἐν καιρῷ καὶ γιὰ αὐτούς…)
Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται ὡς φάρσα…
Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ τὰ «ὄχι χρειάζονται Μεταξάδες» (ἔστᾦ, κατ’ ἐντολήν ἀλλοτρία…)
Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ἡ «γονιδιακὴ μνήμη» οὐδέποτε ἔσβησε μέσα μας, ἐπιβάλλοντάς νὰ γνωρίζουμε πὼς ὁ τότε σύλλας καὶ οἱ σύγχρονοί του κατέλειπαν ἀπογόνους ποὺ σήμερα ὀνομάζονται Ἰταλοί, Γερμανοί, Γάλλοι, Ἄγγλοι, Ἀμερικανοὶ κι ὅ,τι ἄλλο…
…ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἐπιχειροῦν τὸ αὐτόν: τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἅλωσίν μας (πρὸς ἴδιόν των ὄφελος…)…
…καλὸ εἶναι νὰ ξεκινήσουμε νὰ κυττᾶμε τὴν Ἱστορία συνολικῶς κι ὄχι ἀποσπασματικῶς..
Τό γνωρίζουμε; Φυσικὰ καὶ τὸ γνωρίζουμε στὸ βάθος τοῦ Εἶναι μας ὅλοι μας. Καὶ σήμερα, αὐτὴν τὴν «κληρονομημένη πληροφορία» δυνάμεθα νὰ τὴν «διαβάσουμε» παντοῦ, γιατί ἔχει ἀποτυπωθεῖ, καὶ στοὺς «ἀγανακτισμένους» (κι ἂς τοὺς διέλυσαν τὰ τρωκτικὰ) καὶ στὸ δημοψήφισμα (κι ἂς ἦταν μερικῶς στημένο κι ἐλεγχόμενον) ἀλλὰ καὶ στὸ «Δὲν ἔχω Ὀξυγόνο».
Οἱ Ἕλληνες βροντοφωνάζουμε κι ἀποτυπώνουμε μὲ κάθε εὐκαιρία τὸ πηγαῖον ἐσώτερόν μας «ΟΧΙ», ἀναζητῶντας (ἐνδομύχως) τοὺς «μεταξάδες» μας ποὺ θὰ συνενώσουν τὸν λαὸ καὶ θὰ τὸν ὁδηγήσουν στὴν μάχη κατὰ παντὸς ἐχθροῦ, ἐσωτερικοῦ (κυρίως) καὶ ἐξωτερικοῦ, μὲ σκοπὸ τὴν πλήρη Ἀπελευθέρωσιν!
Τί σᾶς λέω σήμερα; Καί γιατί ὅλα τά παραπάνω …«ἀποδεικνύουν» τήν «γονιδιακή μνήμη»;
Δὲν εἶναι ἀπόδειξις ὁ παραπάνω συλλογισμός. Ἐνδείξεις εἶναι. Ἀλλὰ ἐπαναλαμβανόμενες ἐνδείξεις (μόνον τὰ πρόσφατα: 1940-1941, ἀντίστασις, «ἐμφύλιος» ἢ ἐμφύλιος, «ἀγανακτισμένοι», δημοψήφισμα, «Δὲν ἔχω Ὀξυγόνο») συνιστοῦν, κατ’ ἐμέ, κάτι σὰν τὶς …«ἐπαναλαμβανόμενες συμπτώσεις», ποὺ παύουν πλέον νὰ εἶναι συμπτώσεις. Εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο, γιὰ τὸ δικό μου ἀντιληπτικὸν πεδίον. Εἶναι ὅλες δράσεις κι ἀντιδράσεις ἑνὸς βαθυτέρου πηγαίου «Ὄχι» πού, κάποιες στιγμές, μᾶς κινεῖ δίχως μέτρο καὶ δίχως -φανερὸ- σκοπό, μόνον καὶ μόνον διότι τώρα πιὰ ὅλοι μας «Δὲν ἔχουμε Ὀξυγόνο» καὶ «κάτι πρέπει νὰ κάνουμε»!!!
Δὲν ξέρω… σκεφθεῖτε το… Ἐὰν πράγματι συμβαίνει αὐτὸ ποὺ σᾶς παρουσιάζω σήμερα, τότε, ἀνεξαρτήτως τῆς ἐκτάσεως καὶ τῆς ἐντάσεως καὶ τῆς διαρκείας τοῦ πολέμου ποὺ ἤδη συμβαίνει, ἐμεῖς, εἰδικῶς ἐμεῖς, χρεωστοῦμε μόνον στοὺς ἑαυτούς μας, στὶς ῥίζες μας ἀλλὰ στοὺς ἀπογόνους μας ἕνα ἄλλο Κληροδότημα, μίαν (ἐπὶ τέλους) ἄκρη στὸ «κουβάρι τῆς Ἱστορίας»… Μίαν ἀκτίδα φωτός…
Καὶ οἱ ἀπαντήσεις εἶναι ἐδῶ… ἐμπρός μας… Τὰ κομματάκια τοῦ πᾶζλ νὰ συνταιριάξουμε μόνον, νὰ ὑπερυψωθοῦμε τῶν φόβων μας καὶ νὰ κυττάξουμε ἐξ ἀποστάσεως τὰ γεγονότα.
Καὶ τότε, ναί… Θὰ διακρίνουμε τὸ «πέρας τοῦ χρόνου», τὴν Ἀνάγκη καὶ τὴν «Ἀρχὴ τοῦ δρόμου».
* Ἡ ἀξία τῆς ἀνθρωπίνου ζωῆς κατ’ ἐμὲ εἶναι ἀνεκτίμητος. Ἤδη τὰ τελευταία χρόνια ὑπέφερα ἔντονα κάθε τέτοιαν περίοδο, ποὺ παρακολουθοῦσα τὸ ἀτελείωτο θανατικὸ ἑνὸς πολέμου στὴν ὀθόνη μου. Ὑπῆρξαν μάλιστα καὶ χρονιὲς ποὺ ἔσβησα τὴν ὀθόνη, διότι δὲν ἄντεχα παρὰ πέρα. Ἐφέτος ὅμως, παρὰ τὰ ἔντονα αἰσθήματα, ἀπεφάσισα νὰ παρακολουθήσω …ἐπιταχύνοντας στὶς ἐπίμαχες σκηνές, ἀλλὰ καὶ σταματῶντας ὅταν δὲν ἄντεχα, γιὰ νὰ ἀναλογισθῶ τὸν πόνο τῆς μάννας, τῆς κάθε μάννας, ἀπὸ κάθε πλευρὰ τοῦ πολέμου, ποὺ ἐκλήθη (καλεῖται καὶ θὰ κληθῇ) νὰ πληρώσῃ μὲ τὸ αἷμα τοῦ παιδιοῦ της ἕναν ἀκόμη πόλεμο. Πόλεμο ποὺ αὐτὴ δὲν ἐπέλεξε, ἀλλὰ τοῦ κατέθεσε τὸ πολυτιμότερον τῆς ζωῆς της δημιούργημα ὡς θυσία. Γιατί; Γιατί;
** Νὰ προσθέσω μόνον καὶ τὸν κατασυκοφαντημένο Νέρωνα στὶς ὅλες παρὰ πάνω …«πληροφορίες», ποὺ ὅμως μπορεῖτε νὰ ῥίξετε μίαν ματιὰ στὸ βιβλίον τοῦ Βεργίδου γιὰ τὸ ποιὸς πράγματι ἦταν:
Βιβλιο-μελετῶντας …ἀπηγορευμένα βιβλία! (4)
του Κωνσταντίνου Χολέβα,
Τὶς πρῶτες ἡμέρες τοῦ 1941, ὁ Σμηναγὸς Δημήτριος Παληατσέας («Δερβίσης») ἀνέλαβε νὰ συνοδεύσῃ μίαν ὁμάδα Ἑλλήνων καὶ ξένων ἀνταποκριτῶν στὴν Κορυτσά, ποὺ ἐκάλυπταν τὸν πόλεμο ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς γραμμές. Δὲν ὑπῆρξε τυχαία ἡ ἐπιλογή του ἀφοῦ ἦταν ἤδη γνωστὸς ἀπὸ δημοσιεύματα τῶν ἑλληνικῶν ἐφημερίδων. Εἶναι ἐπίσης πιθανὸ νὰ ἐγνώριζε ἀγγλικὰ καὶ ἔτσι μποροῦσε νὰ συνεννοηθῇ μὲ τοὺς ξένους δημοσιογράφους, ποὺ ἦσαν κυρίως Ἀγγλοσάξωνες.