Κάποτε οἱ ἄνθρωποι ἀποτελοῦσαν ἕνα κομμάτι τῆς φύσεως, ὅπως τά ζῶα, τά δένδρα, ὁ ἥλιος, ὁ ἀέρας, ἡ θάλασσα, τό χῶμα. Κάθε ἄνθρωπος εὕρισκε ἕνα μέρος πού τοῦ ἄρεσε, ἔφτιαχνε τό σπίτί του καί ἡ φύσις τόν βοηθοῦσε νά ζήσῃ προσφέροντάς του τά ἀγαθά της. Ἔκοβε ξύλα ἀπό τά δάση, ἐζεσταίνετο μέ τόν ἥλιο ἤ ἄναβε φωτιά στό τζάκι, ἔτρωγε καρπούς ἀπό τά δένδρα ἤ τούς μαγείρευε κλπ. Ἦταν ἀνεξάρτητος. Μποροῦσε νά ζήσῃ χωρίς νά ἔχῃ ἀνάγκη κανέναν. ΜΟΝΟΝ ΤΗΝ ΦΥΣΙΝ. Συνέχεια
Ἄν ὄχι τώρα, τότε, πότε; Καλλίτερη εὐκαιρία δέν θά ξαναβροῦν οἱ γείτονες καί ξέρουμε ὅτι δέν ἀφήνουν καμμία νά πάῃ χαμένη. Ἐμεῖς ἔχουμε ἀπεμπολήσει ὅλα τά δικαιώματά μας, μέ πρῶτο, αὐτό τῆς ἐθνικῆς μας κυριαρχίας.
Ἡ Ἑλλάς καί ἡ Κύπρος μέ τήν πλάτη στόν τοῖχο. Οἰκονομικά, ἠθικά, κοινωνικά καί ἐθνικά θέματα σέ περίοδο βαθειᾶς κρίσεως. Τῆς βαθυτέρας τῶν τελευταίων 37 ἐτῶν. Στό «τιμόνι» τῆς χώρας εὑρίσκεται ἡ ἀνικανωτέρα «κυβέρνησις» ὅλων τῶν ἐποχῶν. Στήν Κύπρο τό ἄλλο ἀνδρείκελο, διώρισε ὑπουργούς ὅλους τούς ὑποστηρικτάς τοῦ σχεδίου Ἀνάν. Μέχρι τό δεύτερο ἑξάμηνο τοῦ 2012 πού θά ἀναλάβῃ (ἄν ἀναλάβῃ) τήν προεδρίαν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐνώσεως ἡ Κυπριακή Δημοκρατία – ἤ ὅπως ἀλλοιῶς θά λέγεται μέχρι τότε – θά συμβοῦν πολλά. Ὁ «θεός» νά βάλῃ τήν χέρα του! Συνέχεια
Δεν ξέρω πώς θα μπορούσε κανείς να αντιληφθεί τις … προτεραιότητες της ελληνικής αστυνομίας τον τελευταίο καιρό. Ενώ η χώρα μας – εκτός από την οικονομική κρίση – έχει πέσει θύμα και ενός τσουνάμι εγκληματικότητας, το οποίο χτυπά προς κάθε πλευρά με δολοφονημένους, βιασμένες γυναίκες, ληστεφθέντες και ούτω καθ΄ εξής, αποφάσισε να φυλάει τα … παράνομα μουσουλμανικά τζαμιά, της Αθήνας.
Όχι, δεν σας κάνουμε πλάκα. Έτσι είναι. Συνέχεια
«Δέν ἔχεις Ὄλυμπε θεούς μηδέ λεβέντες Ὄσσα.
Ῥαγιάδες ἔχεις, Μάννα γῆ, σκυφτούς γιά τό χαράτσι…
κούφιοι κι ὀκνοί καταφρονοῦν τή θεία τραχειά σου γλῶσσα
τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καί τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι…»
«…….μέ καμμιά σου δέν θά ζῆ μεγαλωσύνη,
κι οἱ προφῆτες πού θά προσκυνᾶ, νάνοι καί ἀρλεκίνοι.
Καί σοφοί του καί κριτάδες τοῦ ἄδειου λόγου οἱ τροπαιοῦχοι Συνέχεια
Γράφει ο Ηλίας Σταμπολιάδης
Ζούμε σε μία εποχή όπου έχουν διαστρέψει τις έννοιες των λέξεων και των αξιών. Ας πάρουμε το παράδειγμα ενός ανθρώπου που ξοδεύει περισσότερα χρήματα από όσα κερδίζει για να εξασφαλίσει κοινωνική καταξίωση με τη σπατάλη και την επίδειξη. Ο άνθρωπος αυτός για να ανταπεξέλθει στα έξοδα του δανείζεται χρήματα από τοκογλύφους, που επειδή γνωρίζουν την κακοδιαχείριση του και τον κίνδυνο αποπληρωμής, απαιτούν υψηλά επιτόκια.
Όταν έλθει ο χρόνος αποπληρωμής πηγαίνει σε άλλους τοκογλύφους, τάχα φίλους και συγγενείς, που όμως συνεργάζονται με τους προηγούμενους και αυτοί προθυμοποιούνται να τον δανείσουν με χαμηλότερα επιτόκια για να αποπληρώσει τα μη ενέχυρα, υψηλότοκα δάνεια ώστε να εξασφαλίσουν τους συνεργάτες τους, υπό την προϋπόθεση ότι θα κάνουν κουμάντο στο νοικοκυριό και τα παιδιά του δανειζόμενου και θα βάλουν ενέχυρο το σπίτι του. Συνέχεια
Ἀλλὰ ἡ Ἀννούλα ἐλπίζει, σχεδιάζει καὶ προγραμματίζει τὰ καλλίτερα γιὰ τὰ παιδάκια μας. Κόβει μυθολογίες, πετσοκόβει ἱστορίες, ἐξαφανίζει ἑλληνικά, ἐμφανίζει ἀγγλικά καὶ τουρκικά, μπαλώνει, κλείνει σχολία, συγχωνεύει ἄλλα, κόβει, ῥάβει…. Γενικῶς, τοῦ μπαλώματος γίνεται στὸ ὑπουργεῖον ἀ-παιδείας. Συνέχεια
