«Ἀρχόντισσα Ροδίτισσα, πῶς μπῆκες;Γυναῖκες διώχνει μιὰ συνήθεια ἀρχαία
ἐδῶθε.» «Ἔχω ἕνα ἀνίψι, τὸν Εὐκλέα, Συνέχεια
«Ἀρχόντισσα Ροδίτισσα, πῶς μπῆκες;Σήμερα ἐορτάζουν πολλοί. Πάρα πολλοί.
Θὰ τοὺς κακοκαρδίσω ἴσως, ἀλλὰ δὲν ἦταν στὶς ἀρχικὲς προθέσεις μου.
Πρόθεσίς μου παραμένει μόνον ἡ ἀναζήτησις τοῦ ποιοί εἴμεθα καθὼς καὶ ἡ ἐπαναδόμησις τῆς ἀντιλήψεως καὶ τῆς συνειδήσεώς μας.
Αὐτὸ ἀπαιτεῖ κόπο, πόνο κάποιες φορὲς καὶ πολύ, μὰ πάρα πολὺ μεγάλη χαρά! Στὰ ὅρια τῆς ἐκστάσεως.
Τὸ παρακάτω κείμενον εἶχα διαβάσει πρὸ ἀρκετῶν ἐτῶν καὶ σήμερα μοῦ τὸ στέλνει ἡ Λιάνα.
Εἶναι μία καλὴ ἀρχὴ γιὰ νὰ ἐπαναπροσδιορίσουμε τὶς …ἀρχές.
Γιὰ παράδειγμα, γιατί νά ἐορτάζεται ἀπό τό 300 καί μετά ἡ συγκεκριμένη ἐορτή; Νωρίτερα δέν ἐτίθετο θέμα ἐορτασμοῦ; Ἢ ἐάν ἐτίθετο, πότε ἀκριβῶς ἐπραγματοποεῖτο;
13 Δεκεμβρίου 1943 ξημερώματα κτυπούν οι καμπάνες της μητρόπολης και καλείται με αυστηρές διαταγές ο πληθυσμός σε συγκέντρωση στο δημοτικό σχολείο, έχοντας μία κουβέρτα και τρόφιμα μιας ημέρας. Οι Γερμανοί διαχωρίζουν τα γυναικόπαιδα από τους άνδρες άνω των 14 ετών.