Ἡ ἐφηµερίδα «Τάϊµς» τoῦ Λovδίvoυ, σὲ ἀvταπόκρισή της στὶς 23 Ἰουλίoυ 1974, ἀvαφέρεται σὲ ἀvακoίνωση ἀπὸ τὴv Οὐάσιγκτωv καὶ γράφει:
Ὁ δρ Κίσσιγκερ, ὑπoυργὸς Ἐξωτερικῶv τῶv ΗΠΑ, ἄφησε σήµερov vὰ ἐvvoηθῇ ὅτι ἐξελίσσεται µία ἀλλαγὴ φρoυρᾶς στὸo στρατιωτικὸ καθεστὼς τῆς Ἑλλάδoς. Ὁ δρ Κίσσιγκερ θὰ δεχθῇ ἀργότερα σήµερα τὸv Ἀρχιεπίσκoπo Μακάριo, ἀλλὰ ὡς Ἐθvάρχη µᾶλλov παρὰ σὰv ἀρχηγὸ κράτoυς. Ὁ κ. Κίσσιγκερ ἐδήλωσε ὅτι δὲv ἀπoκλείεται βεβαίως ἐπιστρoφὴ τoυ Ἀρχιεπισκόπoυ Μακαρίoυ στὴv ἐξoυσία.
Τόπος λατρείας ἦταν ἡ κορυφὴ τοῦ Παγγαίου ὠὸν (αὐγό) ἢ βυζί, ὅπως ἄλλοι τὴν ξέρουν. Ἀπόλυτα εὔστοχο εἶναι τὸ δεύτερο, ἀφοῦ ἡ κορυφὴ εἶναι ἡ ρόγα τοῦ βυζιοῦ!
Ὅταν ὁ Μακάριος ὀνόμαζε τὸ Πραξικόπημα τῆς 15ης Ἰουλίου τοῦ 1974 ὡς ΕΙΣΒΟΛΗ τῆς Ἑλλάδος στὴν Κύπρο ἀπὸ τὸ βῆμα τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας τοῦ Ο.Η.Ε.
«Θὰ ἤθελα πρώτα νὰ ἐκφράσω τὶς θερμότερες εὐχαριστίες μου πρὸς τὰ μ0dλη τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας, γιὰ τὸ ἔντονο ἐνδιαφέρον τους ὡς πρὸς τὴν κρίσιμη κατάσταση ποὺ ἐδημιουργήθη στὴν Κύπρο μετὰ τὸ πραξικόπημα, ποὺ ὀργάνωσε τὸ στρατιωτικὸ καθεστὼς τῆς Ἑλλάδος καὶ ποὺ ὑλοποίησαν οἱ Ἕλληνες ἀξιωματικοί, ποὺ ὑπηρετοῦν καὶ διοικοῦν τὴν κυπριακὴ ἐθνοφρουρά. Συνέχεια
Φῶς στὰ σκοτεινὰ παρασκήνια τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς τοῦ 1974.
Γιὰ τὰ μακαρικὰ
«Αἰσθήματα εὐγνωμοσύνης καὶ ὑποχρεώσεως στὴν Τουρκία»
«Όταν φθάσαμε στο αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου, επικοινώνησα τηλεφωνικώς με την αντιπροσωπία μας στα Ηνωμένα Έθνη και ζήτησα να έλθουν σε επαφή με τον Μακάριο. Ο Μακάριος είχε ζητήσει σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Επιδίωξη μας ήταν να πείσουμε το Μακάριο να μην καταφερθεί εναντίον της Τουρκίας κατά την ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Συνέχεια
Ἀρχίζει σήμερα, μὲ ἀφορμὴ τὴν 15η Ἰουλίου τοῦ 1974, ἕνα ἑπταήμερο ἀνηλεοῦς προπαγάνδας, ποὺ θὰ κορυφωθῆ τὴν 23η Ἰουλίου.
Θὰ ἀκούσετε πολλά, ἀλλὰ θὰ σᾶς ἀποκρύψουν καὶ πολλά. Συνέχεια
Τὸ λέω καὶ τὸ ὑπογράφω:
Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερος προδότης στὴν νεωτέρα Ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ φέρει τὸ ὄνομα Μακάριος!
Οἱ γλεῖφτες καὶ οἱ βολεμένοι τῆς ἑκάστοτες ἐξουσίας τὸν ἐθεοποίησαν ἀλλὰ ἡ πραγματικὴ ἀλήθεια λάμπει στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου. Ἦταν ἕνας κοινὸς δολοφόνος, ποὺ ἔβαψε τὰ χέρια του μὲ αἷμα ἁγνῶν ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ, ποὺ δὲν τὸν ἐπροσκύνησαν.
Αἰώνιο ἀνάθεμα καὶ ἡ ψυχή του οὐδέποτε νὰ βρῇ ἡσυχία!!! Οὐδέποτε! Συνέχεια
