AXΡΙΣ.
Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ
Ὅταν, στὶς 28 Ὀκτωβρίου 1940, ξέσπασε ὁ ἑλληνοϊταλικὸς πόλεμος, ὁ Παναγιώτης Κανελλόπουλος βρισκόταν ἐκτοπισμένος στὴν Κάρυστο. Εἶχε, πράγματι, ἐκδηλώσει δημοσίως τὴν ἀντίθεσή του πρὸς τὸ καθεστὼς τῆς 4ης Αὐγούστου μὲ ἀποτέλεσμα νὰ «πάει ἐξορία», ἤδη ἀπὸ τὸ 1937, πρῶτα στὴν Κύθνο, μετὰ στὴ Θάσο καί, τελικά, στὴν Συνέχεια
φωτογραφία
Ἔχετε ἀκούσει κάπου γιά αὐτόν τόν Ἄνθρωπο;
Φαντάζομαι πὼς ὄχι, πλὴν ἐλαχίστων ἴσως.
Ὁ Νικολάκη ἐφέντης λοιπὸν, ἤ Νικόλαος Μπιζαντζιόγλου, ἦταν ἕνας Ἕλλην, μὲ τὸ Ἔψιλον ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ποὺ οὐσιαστικῶς ἐὰν δὲν ἦταν αὐτός, τὰ Συνέχεια
Τὴν Κυριακή 29 Ἀπριλίου, ὁ ἀγαπητὸς (τολμῶ νὰ πῶ σὲ ἕναν βαθμὸ φίλος μου) Δημήτρης Μιχαλόπουλος, μοῦ ἔκανε τὴν τιμὴ νὰ χαιρετίσω τὴν παρουσίασιν τοῦ βιβλίου του, «Ἐθνικὸς Διχασμός, ἡ ἄλλη διάστασις». Εἰλικρινῶς, δὲν συνηθίζω νὰ χαιρετίζω καμμίαν ἐκδήλωσιν, σὲ κανέναν χῶρο καὶ ἰδίως σὲ χώρους ὅπου μαζεύονται σοβαροὶ ἄνθρωποι καὶ ἀξιώνουν σοβαρόν λόγο.
Δὲν εἶναι ποὺ δὲν αἰσθάνομαι σοβαρή, ἀλλὰ μοῦ λείπει ἡ ἐμπειρία τέτοιων δράσεων καὶ φυσικὸν ἐπόμενον εἶναι νὰ τρέμουν καὶ τὰ πόδια καὶ τὰ χέρια καὶ τὰ φυλλοκάρδια μου… Συνέχεια
Γράφει ὁ Δημήτρης Μιχαλόπουλος
Ἀλβανικὸ σχολεῖο στὸν Βόλο; Ἀπὸ ποὺ κι ὡς ποῦ; Γιατί ἀλβανικὸ πρῶτα-πρῶτα καὶ γιατί εἰδικῶς στὸν Βόλο κατὰ δεύτερο λόγο; Νὰ τὰ δοῦμε λοιπὸν τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά; Βεβαίως! Καὶ ἰδοὺ ἡ σειρά.
Α΄
Ἴχνος ἀμφιβολίας δὲν ὑπάρχει ὅτι οἱ Ἀλβανοί, ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ Μεσαίωνα καὶ μετά, ὑπῆρξαν βασικὸ συστατικὸ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Εἶναι αὐτοὶ πού, στὴ δημοτική μας γλῶσσα, ὀνομάζονται Ἀρβανίτες ἤ, ἀκόμα, Ἀρναούτηδες. Τοὺς κάλεσαν οἱ τελευταῖοι ἡγεμόνες τοῦ Μορέως, ἀπὸ τὴν οἰκογένεια τῶν Παλαιολόγων, διότι ὀρθῶς διέβλεψαν ὅτι οἱ Ἀλβανοὶ αὐτοί, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν γηγενῆ, «ἑλληνικὸ» -ἂς τὸν ποῦμε ἔτσι- πληθυσμό, εἶχαν τὴ διάθεση καὶ τὴν ἱκανότητα νὰ ἀντισταθοῦν στοὺς Ὀθωμανοὺς Τούρκους. Συνέχεια
Εἶναι ἀρκετὲς ἡμέρες τώρα ποὺ ἔχω λάβει ἕνα μήνυμα ἀπὸ τὸν φίλο μου τὸν Τζιχάντ, γιὰ τὰ νέα ἐγκλήματα τῶν Ἑβραίων στὴν Γάζα.
Αὐτὸ στὸ ὁποῖον ὅμως σήμερα θέλω νὰ ἐπικεντρωθῶ δὲν εἶναι τὸ τώρα ἀλλὰ τὸ …γενικῶς!
Ἡ Γάζα καὶ γενικότερα ἡ Παλαιστίνη ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν ἦταν χώρα τῶν Φιλισταίων.
Τὸ ποιοὶ ἦσαν ἀκριβῶς οἱ Φιλισταῖοι, εἶναι μεγάλο θέμα. Πάντως σίγουρα δὲν ἦσαν Ἑβραῖοι…
Συνέχεια
Eπειδή πολλοί αναγνώστες μας αγνοούν –κυρίως λόγω ηλικίας- τι ακριβώς έχει γίνει με τον Α. Λιάκο και την Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών,αναδημοσιεύεται το παρόν κείμενο, η πρώτη δημοσίευση του οποίου έχει γίνει στην εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος, το Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012.
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Το 1988 προκηρύχθηκε θέση αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με γνωστικό αντικείμενο την «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος». Υποψήφιοι για τη θέση αυτή ήταν οι Δημήτρης Μιχαλόπουλος, επίκουρος καθηγητής τότε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ο Αντώνης Λιάκος, επίσης επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τη θέση κατέλαβε ο Αντώνης Λιάκος, αντί για τον Δημήτρη Μιχαλόπουλο. Η εκλογή έγινε παράνομα, δηλαδή βάσει εισηγητικής εκθέσεως που είχε συνταχθεί από διμελή επιτροπή και όχι τριμελή, όπως ρητά ορίζει ο Νόμος. Συνέχεια
