Τὸ παρακάτω δὲν προέλαβα νὰ τὸ δημοσιεύσω, λόγῳ ἄλλων, πολὺ πιεστικῶν γεγονότων.
Τὸ γελοῖον, ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς γελοίους πάντα, εἶναι ἡ ποινικοποίησις τοῦ καπνίσματος, ὡς ἀντιστάθμισμα τῆς ἀποποινικοποιήσεως τῶν ναρκωτικῶν!
Εἶναι γιὰ γέλια τὰ ἀνθρωπάρια! Γιὰ γέλια, γιὰ φτυσίματα, γιὰ κλωτσιές….
Μόνο ἀπαράδεκτος; Πολύ κομψός χαρακτηρισμός γιά τόν διεφθαρμένο πρώην πρωθυπουργό πού μᾶς ἔβαλε ξυπόλυτους στ΄ἀγκάθια στήν Εὐρωπαϊκή Ἔνωσι τῶν ληστῶν. Ἄλλά εἴπαμε. Κάθε λαός ἔχει τούς ἡγέτες πού τοῦ ταιριάζουν (Οὐίνστον Τσῶρτσιλ). Δυστυχῶς.
Πολύ καλό ἄρθρο:
Την πιο απαράδεκτη δήλωση που έκανε ποτέ τέως Ελληνας Πρωθυπουργός, πραγματοποίησε ο Κώστας Σημίτης μιλώντας χτες , με τον επικεφαλής των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο Ντάνιελ Κον-Μπέντιτ, σε εκδήλωση του Ινστιτούτου των Πρασίνων, στο Βερολίνο. Συγκεκριμένα δήλωσε ότι «σήμερα δεν μπορεί να υπάρξει πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και, αν υπήρχε, θα κρατούσε δύο με τρεις ώρες».
Ο άνθρωπος που επί των ημερών της Πρωθυπουργίας του, η χώρα μας ξόδεψε αστρονομικά ποσά σε εξοπλισμούς, είχε το θράσος να Συνέχεια
Μέ τίς ὑγείες μας. Εἴμαστε καί μέ τόν νόμο ῥαγιᾶδες καί ὑπήκοοι ἑνός Ἑλληνικοῦ προτεκτοράτου. Ὁ κάθε λαός εἶναι ἐλεύθερος τόσο, ὅσο θέλει νά εἶναι.
Πάλι μέ χρόνια μέ καιρούς, πάλι δικά μας θἆναι.
Τήν Πόλι, πάντως, δέν τήν ξαναπήραμε ποτέ.
Του Μενέλαου Τασιόπουλου
Γιατί οι Έλληνες χάνουν την Ελλάδα
Πίσω από τις έννοιες εμπράγματες εγγυήσεις, ιδιωτικοποιήσεις, αποκρατικοποιήσεις, μείωση των δημοσίων δαπανών, προβληματικών επιχειρήσεων του Δημοσίου, αποκεφαλαιοποιήσεις, ανταγωνιστικότητα, άνοιγμα της αγοράς από το κρατικό μονοπώλιο, επενδύσεις στις αποκρατικοποιήσεις και Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής περιουσίαςτου Δημοσίου κρύβεται κάτι πολύ απλό:
Ένα τεράστιο πλιάτσικο ελληνικών και ξένων ιδιωτικών συμφερόντων, στη Δημόσια αρχικά και στις ιδιωτικές περιουσίες των Ελλήνων στη συνέχεια. Συνέχεια
Εἶπα σήμερα νά μήν ἀκολουθήσω τά τετριμμένα. Βαρέθηκα τήν γκρίνια, τήν οἰκονομική κρίσι, τήν κατάθλιψι, τούς τοκογλύφους, τά τσιράκια τους, τόν Δράκουλα Βενιζέλο πού μᾶς πίνει τό «αἷμα», τόν Γάπατο καί τούς γλεῖφτες του, τόν Παπαδήμ(ι)ο τόν φυτεμένο ἀπό τούς ξένους νταβατζῆδες, τό χαζοκοῦτι, τούς φίλους, τούς συγγενεῖς. Ὅλους καί ὅλα.
Προσπαθῶ νά κάνω θετικές σκέψεις. «Τσάκισα» μερικά καταΐφια ἀπό τόν Βάρσο (οἱ κατοικοῦντες στό κλεινόν ἄστυ θά τόν ἔχουν ἐπισκεφτεῖ, φαντάζομαι), τραγουδάω, ἔχω βάλει ἀκουστικά (νύχτα, γάρ) στά αὐτιά καί ἀκούω μουσική πολύ δυνατά. Ἔτσι γιά νά εὐθυμήσω λίγο, βρέ ἀδερφέ.
Κάτι, ὅμως, μέ γυρίζει πίσω στά «τετριμμένα». Κάτι δέν μπορῶ νά ξεχάσω. Κάτι δέν Συνέχεια
Στὴν παλαιὰ βουλὴ εἴχαμε γεννητούρια!
Ἐχθές. Κυριακή, ἔγινε ὁ κακὸς χαμός!
Ὅλα τὰ φιντάνια τοῦ νεοταξισμοῦ μαζεύτηκαν ἐκεῖ πρὸ κειμένου νὰ εὕρουν τρόπο νὰ μᾶς …σώσουν!
Ποιοί;
Τά κατακάθια πού μᾶς παρέδωσαν στούς τοκογλύφους; Αὐτά πού διέλυσαν τήν παιδεία; Τήν ἰδέα τῆς Πατρίδος; Τήν ἴδιαν τήν Πατρίδα;
Οἱ τράπεζες καθημερινῶς κάνουν τὴν μίαν κατάσχεσι πίσω ἀπὸ τὴν ἄλλην.
Ὁ κοσμάκης, σὲὅλο καὶ μεγαλυτέρους ἀριθμούς, ξεσπιτώνεται.
Οἱ γονεῖς συγκατοικοῦν μὲ τὰ παιδιά τους, ὅταν ὑπάρχουν κι αὐτοί, καὶ οἱ οἰκογένειες ζοῦν ὑπὸ καθεστῶς ὑστερικῆς ἀγωνίας.
Οἱ συνταξιοῦχοι, κι ὄχι μόνον, ψάχνουν στὰ σκουπίδια γιὰ λίγα σκουπίδια βρώσιμα.
Τὰ παιδιὰ λιγοθυμοῦν στὰ σχολεῖα ἀπὸ τὴν ἀσιτία. Συνέχεια
