…ἀρκεῖ νὰ κυττάξουμε μέσα μας καὶ νὰ ἀναρωτηθῶμε γιὰ τὸ ἐὰν αὐτὰ ποὺ πιστεύουμε, ποὺ πράττουμε καὶ ποὺ ὀνειρευόμεθα γιὰ τὸν κόσμο μας πατοῦν ἐπάνω σὲ πανάρχαιες Ἀναγκαῖες Ἀρχές. Ἀρκεῖ νὰ διαπιστώσουμε πὼς τὸ Δίκαιον καὶ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ἐλευθερία χαρακτηρίζουν καὶ σηματοδοτοῦν κάθε τί μέσα μας!!!
Ἐὰν πατοῦν σὲ αὐτὲς τὶς Ἀναγκαῖες, γιὰ τὸν Ἄνθρωπο, Ἀξίες κι Ἀρχές, τότε εἶναι ὤρα νὰ ἀναθεωρήσουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον βλέπουμε τὸν κόσμο, μὰ  κυρίως τοὺς ἑαυτούς μας.

Τὸ ὀξύμωρον, ποὺ καθημερινῶς διαπιστώνουμε γύρω μας, εἶναι ἡ ἰσοπέδωσις, ἡ ὁμοιομορφία καὶ ἡ ἠθικὴ κατάπτωσις. Ἡ ἐπιδερμικότης βασιλεύει, ἐκ πρώτης ὄψεως καὶ ἡ ἀνηθικότης κουνᾶ τὸ δάκτυλο σὲ ὄλους μας ἀπειλητικῶς, Ἡ δὲ ἀποχαύνωσις, ποὺ παγιδεύει ὅλο καὶ περισσοτέρους, συνδυαστικὰ μὲ τὸν φόβο ποὺ ἐξαπλώνεται, δίδουν μίαν ὀσμὴ θανατικοῦ καὶ ἐπισφραγίζουν τὸν ἐρχομὸ ἐνὸς τέλους σκληροῦ καὶ ὁριστικοῦ.
Αὐτὸ διαπιστώνουμε καθημερινῶς μά, στὸ βάθος, οὐδόλως ἔτσι εἶναι.

Ἐάν, κάθε μας στιγμή, ἑστιάζουμε διαρκῶς στήν, ὅσο τὸ δυνατὸν εἰς βάθους, ἐπικοινωνία, ἀκόμη καὶ μὲ τοὺς πλέον ἀκραίους καὶ τοὺς πλέον ἀνηθίκους καὶ τοὺς πλέον διαπλεκομένους καὶ τοὺς πλέον ὑποτεταγμένους καὶ τοὺς πλέον συμβιβασμένους καὶ τοὺς πλέον χειραγωγουμένους, μαζὺ μὲ ὅσους ἀκόμη ἐσεῖς θὰ προσθέσετε, μία θὰ εἶναι ἡ κοινή μας διαπίστωσις: ὅλοι αὐτοί, ἔστᾦ καὶ σὲ ἀπολύτως θεωρητικὸ ἐπίπεδον, ἀναγνωρίζουν τὶς ἀξίες καὶ τὶς ἀρχὲς ποὺ πολεμοῦν ὡς σημαντικὲς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Ἀκόμη κι ἐὰν αὐτὴ ἡ ἀναγνώρισις παραμένῃ σὲ ἀπολύτως ἐπιφανειακὸ ἐπίπεδον, ἐν τούτοις δὲν παύει νὰ εἶναι μία ἀναγνώρισις. Στὴν πραγματικότητα ἀκόμη καὶ τὰ μεγαλύτερα καθάρματα τοῦ κόσμου μας γνωρίζουν τὸ πῶς πρέπει νὰ λειτουργῇ ὁ κόσμος μας, ἀνεξερτήτως τοῦ ἐὰν πράττουν καὶ σκέπτονται τὰἀκριβῶς ἀντίθετα.

Ὅμως πόσοι εἶναι, ἐπὶ τοῦ συνόλου, ὅλοι αὐτοί πού έπί τῆς οὐσίας δύνανται νά σχεδιάζουν τόσες πολλές δολιοφθορές κατά τῆς ἀνθρωπότητος; Πολλοί ἤ λίγοι; Ἀκόμη κι ἐὰν προσθέσουμε στὶς τάξεις τους ὅλους τοὺς συνειδητοὺς (ἢ μὴ) ὑποστηρικτές τους, ἀκόμη καὶ τότε πάλι ἐλάχιστοι ἀναλογικῶς θὰ εἶναι. Οἱ πολλοί, βολεμένοι ἢ μή, μετέχοντες ἢ ἀπέχοντες, δραστήριοι ἢ συμβιβασμένοι, μέσα τους καὶ γνωρίζουν καὶ ἐπιθυμοῦν καὶ ἐλπίζουν σὲ ἕναν δίκαιο κόσμο, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν τὸ ἐκφράζουν δημοσίως, ἢ τὸ κρατοῦν μόνον γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους.
Καί, τελικῶς, δική μας δουλειά, κάθε στιγμή, εἶναι νὰ «σκαλίζουμε» μέσα μας, μὰ καὶ μέσα τους, στὸν βαθμὸ ποὺ μᾶς ἐπιτρέπουν, γιὰ νὰ μὴν παραμένουν στὴν λήθη αὐτὲς οἱ Ἀνάγκες. Μὰ ὅσο ἐμεῖς θὰ «σκαλίζουμε», τόσο ὅλο αὐτὸ ποὺ πρέπει, μέσα μας, νὰ «δομηθῇ», στὶς συνειδήσεις μας, θὰ γιγαντώνεται καὶ θὰ κτίζεται πετραδάκι τὸ πετραδάκι. 

Οὐδὲ μίαν σημασία ἔχει, ἀκόμη, τὸ ἐὰν ὅλη αὐτὴ ἡ στάσις καὶ θέσις ἑνὸς λαοῦ θὰ προβληθῆ ἄμεσα, μὲ πράξεις οὐσιαστικές, ποὺ θὰ ἀλλάξουν τὰ δεδομένα καὶ τὶς ἰσοῤῤοπίες, διότι προέχει πάντων τὸ νὰ γίνῃ κοινὸς τόπος ὅλων μας ἡ Ἀνάγκη τῆς Ἐλευθερίας, κάτι ποὺ ἤδη, συνδυαστικὰ μὲ τὴν διαρκῶς αὐξανομένη ὀργή, ξεκίνησε νὰ ὑφίσταται ὡς συνθήκη.
Δική μας δουλειὰ εἶναι νὰ συμμετέχουμε, ἐνεργῶς, κάθε στιγμή, στὸ νὰ «ξεθάβουμε» τὶς Ἀλήθειες καὶ τὶς Ἀνάγκες μας. Δική μας δουλειά, κάθε στιγμή, εἶναι νὰ μιλᾶμε καὶ νὰ διαδίδουμε τὶς Ἀλήθειες ποὺ κατακτήσαμε. Δική μας δουλειὰ εἶναι τὸ νὰ μοιραζόμεθα μὲ τοὺς ἄλλους τὶς σκέψεις μας, γιὰ νὰ βοηθηθοῦμε ὅλοι μας στὸ νὰ καταῤῥίψουμε τὸν μῦθο τῆς μοναξιᾶς. Ὅσο ἀναγνωρίζονται δέ, μεταξύ τους, αὐτοὶ ποὺ λαχταροῦν τὰ ὅμοια, τόσο ἐνδυναμώνονται οἱ κοινοί τους δεσμοὶ καὶ τόσο περισσότερο διαδίδονται ὅλα αὐτὰ ποὺ ὀφείλουμε νὰ προστατεύσουμε.

Αὐτὰ ποὺ μᾶς ἐνώνουν, εἶναι πολλὰ περισσότερα ἀπὸ ὅσα πιστεύαμε. Εἶναι ὅμως κι αὐτὰ ποὺ μᾶς βοηθοῦν νὰ αἰσθανόμεθα μέλη μίας συγκροτημένης κοινωνίας, ποὺ σκοπό της ἔχει τὴν Ἐλευθερία.
Ὅμως γιὰ νὰ μετουσιωθῇ ἡ κάθε ἐλπὶς σὲ πραγματικότητα, χρειάζεται κάθε στιγμὴ ἀπὸ ἐμᾶς νὰ τὴν ἐνδυναμώνουμε καὶ νὰ τὴν κοινοποιοῦμε.

Φιλονόη

Υ.Γ. Ξέρεις, ἀλήθεια, ἐκεῖ ἔξω πόσοι ἀναμένουν νά ἐπικοινωνήσουν; Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ τοὺς ἐντοπίσουμε, ἀρκεῖ νὰ τολμήσουμε.

εἰκόνα