περπάτησες ποτέ τά στενά τῆς Πατρίδος γ@μημένε βουλευτᾶκο…;
σφίκτηκε ἡ καρδιά σου μπροστά στήν θέα τῶν κατεβασμένων ῥολὼν τσογλᾶνι ὑπουργέ…;
ἔνοιωσες ποτέ τόν κόμπο στόν λαιμό σου ὅταν ἄφησες τήν παρακμή νά τρυπᾷ τό πετσί σου καριόλη πρωθυπουργέ…;
«ἄκουσες» τήν σιωπή στίς γειτονιές…;
«εἶδες» τό σβήσιμο τῶν ὀνείρων ἑνός λαοῦ…;
«μίλησες» τήν γλῶσσα τῶν λυγμῶν…;
κατάλαβές ποτέ τί θά πῆ ξεῤῥιζωμός… ξενιτιά… φευγιό, ξεφτιλισμένε ἐκλέκτορα τῶν δολοφόνων τοῦ παιδιοῦ σου…;
ἀναρωτηθήκατε ποτέ βρέ καριόλια τοῦ Κολωνακιώτικου μπουρδέλου τί θά πῆ ἔρημη αὐλή τῶν παρηκμασμένων προαστίων…;
τί θά πῆ Ἑλλάς ταπεινωμένη…(;)
Η σημερινή γεωπολιτική αντιπαράθεση των τριών ισχυρών του πλανήτη, είναι η καλλίτερη αφετηρία για να βρεθεί μία λύση συνεργασίας τους – η οποία επιδιώκεται από τις ΗΠΑ, επειδή γνωρίζουν πως η μονοκρατορία τους αποτελεί παρελθόν
«Μια μεξικανική αντιπαράθεση ή μονομαχία είναι μια σύγκρουση ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα μέρη, στην οποία το κάθε ένα ξεχωριστά δεν μπορεί να επιτεθεί ή να υποχωρήσει, χωρίς να εκτεθεί σε κίνδυνο. Ως αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού, όλοι οι συμμετέχοντες πρέπει να διατηρήσουν την στρατηγική της εντάσεως – η οποία παραμένει άλυτη, έως ότου κάποια εξωτερική εκδήλωση καταστήσει δυνατή την επίλυση της συγκρούσεως» Συνέχεια
Τζουμχουριέτ: Γιατὶ πᾶμε στὴν Ἑλλάδα
Μὲ μεγάλη μου ἰκανοποίηση εἶδα πὼς δὲν εἶμαι ἡ μόνη ποὺ πιστεύω πὼς τὰ ἄλλοτε μεγαλύτερα τουριστικὰ θέρετρα τῆς Τουρκίας ὅπως τὸ Ἀλατσατὶ καὶ τὸ Μπόντρουμ, ἔχουν καταστεῖ κὶτς καὶ πανάκριβα. Συνέχεια
Ἐνας φανταστικὸς διάλογος, ποὺ δὲν ἀπέχει ἀπὸ τὴν πραγματικότητα.!!
Θὰ ἔλεγα πὼς γίνεται σὲ καθημερινὴ βάση. Συνέχεια
Ἤμουν πολὺ τυχερὸς ἄνθρωπος στὴν ζωή μου, ἐφ’ ὅσον ἄλλοτε οἱ «συγκυρίες» κι ἄλλοτε τὸ ἔνστικτόν μου, μὲ προστάτευσαν ἀπὸ τὸ νὰ ἐμπλακῶ σὲ κομματικὲς γραμμές, παραμάγαζα φανατικῶν καὶ δίκτυα ἐλπιδοφορίας.
Ἤμουν ἀκόμη πιὸ τυχερὸς ἄνθρωπος ὅταν διεπίστωσα πὼς ὅλα τὰ κομματομάγαζα ἐμπορεύονται ἐλπίδες, ποὺ ἐξαργυρώνονται μὲ τὸ αἷμα μας καὶ τὸν θάνατό μας.
Καὶ ἤμουν ἀκόμη πιὸ τυχερὸς ἄνθρωπος ὅταν, συνειδητῶς, ἀπεφάσισα νὰ ἀποκοπῶ ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς προσπάθειες διαχωρισμοῦ μας καὶ νὰ ἀναμένω κάτι, μίαν σπίθα ἴσως, ποὺ θὰ μᾶς ἐπανενεργοποιήσῃ, θὰ μᾶς ἐνώσῃ καὶ θὰ μᾶς κάνῃ νὰ στραφοῦμε πρὸς τὴν ἐπαναδόμησιν τοῦ «κυττάρου» ποὺ λέγεται μικροκοινωνία καὶ βασίζεται στὴν εἰλικρινὴ ἐπικοινωνία, γιὰ νὰ περάσουμε σταδιακῶς στὴν ἐπανάκτησιν τῆς Πατρίδος μας.
Ἐγχείρημα μεγάλο, τρανὸ μὰ πλέον Ἀναγκαῖον καί, κυρίως, Μονόδρομος.
Συνέχεια
