Ἀκόμη καὶ ἂν ἔχουν ἀντικειμενικὰ δίκιο, σὲ ἐπίπεδο ἀριθμῶν, ὅσοι ἐπιμένουν ὅτι ἡ πραγματικὴ τραγωδία τώρα ἀρχίζει, εἶναι ἐπειδὴ ξέρουν νὰ σκέπτονται μόνο μὲ ἀριθμοὺς καὶ νὰ μιλοῦν μόνο γιὰ ἀριθμούς.
Δὲν ἔχουν τὴν παραμικρὴ ἰδέα ἀπὸ ἀνθρώπους.

Ἡ κρίσις τῶν τελευταίων πέντε ἐτῶν ἄνοιξε τίς πόρτες γιὰ τὴν ἀνάδυσι τῶν πλέον ἀρχεγόνων ἀνθρωπίνων ἐνστίκτων.

Τὸ πρόβλημά μας δὲν ἦταν παρὰ ἐλάχιστα οἰκονομικό. Ἦταν πρωτίστως καὶ κυρίως ἠθικό. Καὶ ἀντί ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς κρίσεως νὰ θέσουμε μιὰ καὶ μόνο προτεραιότητα, αὐτὴν τῆς δικαιοσύνης, ἀφήσαμε τὴν δικαιοσύνη νὰ κοιμᾶται, ἱερουργῶντας στὴν εὐημερία τῶν ἀριθμῶν καὶ μάλιστα ὑπὸ τὸν ὅρο τῆς ἀπολύτου προτεραιότητός τους. Γιὰ τὸ καλό της δὲν παραμελήσαμε ἁπλᾶ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ τοὺς θεωρήσαμε ἀναλωσίμους. Ὑλικὸ γιὰ θυσίες. Συνέχεια →

Τίποτα δὲν ἐξαρτᾷται ἀπὸ ἔξω.
Ἡ βιώσιμος λύσις θὰ γεννηθῇ μέσα καὶ ἔχει σὲ πρώτη φάσι νὰ κάνῃ μὲ τοὺς μισθοὺς τῶν κρατικῶν ὑπαλλήλων καὶ τίς συντάξεις τῶν ἀπομάχων.

Κάποιος πρέπει νὰ πῇ στοὺς πρώτους ὅτι δὲν ἔχει σημασία πόσο κουράζονται γιὰ νὰ μᾶς ὑπηρετοῦν ἀπὸ τὰ γραφεῖα τους, ἀλλὰ πόσο μποροῦμε νὰ τοὺς πληρώνουμε.
Καὶ κάποιος πρέπει νὰ πῇ στοὺς συνταξιούχους ὅτι οἱ κρατήσεις τους (ἀκόμη καὶ ἂν πράγματι κάποτε ἐπληρώθησαν) ἔχουν δυστυχῶς χαθεῖ. Ὑπὸ αὐτὴν τὴν ἔννοια, ἂν μπορῇ ἕνας χαμηλοσυνταξιοῦχος τοῦ ΙΚΑ νὰ ζήσῃ μὲ τὰ λίγα ποὺ παίρνει, μὲ τὰ ἴδια μπορεῖ νὰ ζήσῃ καὶ ἕνας ἀπόστρατος ἢ ἕνας δικαιοῦχος ἄλλου εὐγενοῦς ταμείου. Συνέχεια →