Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη

Διεβαθμισμένες ἐλπίδες…

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Ἤ διαφορετικῶς, διαχειρίσιμες ἐλπίδες…

Οἱ ἐλπίδες, ὅταν μοιράζονται σὲ κοινωνίες, ποὺ ἤδη ἐλέγχονται καὶ καθοδηγοῦνται πολὺ προσεκτικά, εἶναι τοὐλάχιστον ἐπικίνδυνες καὶ γενοκτονικές, διότι καθιστοῦν τὰ μέλη τῶν κοινωνιῶν ἀδρανῆ καὶ ἀνίκανα νὰ ἀντιδράσουν στὴν ἐμφάνισιν τῶν ὁποίων κινδύνων. Οὐσιαστικῶς ἀδυνατοῦν αὐτὰ τὰ ἄτομα νὰ ἐντοπίσουν καὶ νὰ ἀναγνωρίσουν τοὺς κινδύνους, διότι οἱ κίνδυνοι παραμένουν συγκεκαλημμένοι, πίσω ἀπὸ προπαγάνδες, πολλῶν εἰδῶν ἐλπίδες καὶ ὁπωσδήποτε μπόλικη ἀχλή…
Φυσικὰ οἱ πραγματικοὶ κίνδυνοι ὄχι μόνον δὲν μειώνοντα, ἀλλὰ ὅταν ἐμφανίζονται εἶναι τοὐλάχιστον καταστροφικοί. Συνέχεια →

Σήμερα …παρενόμησα!!!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Θέλω νὰ χρησιμοποιήσῳ τὸ Δημόσιο Βήμα ποὺ μοῦ παρέχεται, ἀπὸ τὸ Facebook, γιὰ νὰ μοιρασθῷ κάτι μὲ τοὺς φίλους μου…
Ἀμαρτία ποὺ ἐξομολογεῖται, παύει νὰ εἶναι βάρος…
Ἐλπίζω νὰ νοιώσῳ κι ἐγὼ ἔτσι τὸ χάδι τῆς Καθάρσεως, στὸ ἀμαρτωλὸ σαρκίο μου… Συνέχεια →

Ἐμεῖς καὶ οἱ παπποῦδες μας.

ἀπὸ τὸν/τὴν

9

Κάποτε μερικοί, ὅπως ὁ Φαλμεράγιερ, διετύπωναν τὴν ἄποψι ὅτι ἐμεῖς οἱ νεοέλληνες διαφέρουμε ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες.

Δεῖτε ὅμως τὶς παραπάνω προσωπογραφίες τῶν ἀρχαίων καὶ τῶν νεοελλήνων. Συνέχεια →

Ἡ ζωὴ εἶναι μικρὴ δίχως χαρά…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Καὶ τὴν χαρὰ δὲν μᾶς τὴν χαρίζουν…
Τὴν κερδίζουμε… Τὴν διεκδικοῦμε… Ἐὰν φυσικὰ πιστεύουμε πὼς τὴν δικαιούμεθα…

Ἡ χαρὰ ἐμφανίζεται ὡς ἀποτέλεσμα, ὅταν κάνουμε πράξεις ποὺ μᾶς εὐαρεστοῦν.
Κάνουμε ὅμως τέτοιες πράξεις; Συνέχεια →

Πίστις εἶναι νὰ προχωρᾷς…

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Ὅταν κάποιος ἀρχίζῃ νὰ διακρίνῃ τοὺς σπόρους τῆς εὐκαιρίας, μέσα στὶς στάκτες τῆς καταστροφῆς, τότε μέσα του σταδιακὰ γεννιέται ἡ πίστις.

Πίστις δεν εἶναι νὰ εἶσαι βέβαιος, οὔτε νὰ βγάζῃς θρησκευτικοὺς ἤχους στὸ φῶς τῆς ἡμέρας. Συνέχεια →

Τὸ τελευταῖο γεῦμα.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Βρισκόμαστε στο έτος 1944. Ήδη το καλοκαίρι έχει έρθει και οι Γερμανοί έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι η παρουσία τους στην χώρα δεν θα κρατήσει πολύ. Οι σφαγές, οι εκτελέσεις και τα μπλόκα εντείνονται. Παράλληλα ο ΕΛΑΣ πολεμά αποφασιστικά για την ημέρα της απελευθέρωσης που κοντοζυγώνει.

Παράλληλα μεγάλη ανυπομονησία έχει απλωθεί στους συνεργάτες των Γερμανών στην Αθήνα και όλη την χώρα. Τι θα συμβεί τώρα που ο Κόκκινος Στρατός προελαύνει ακάθεκτος; Τι θα απογίνουν εκείνοι; Οι Γερμανοί φαίνονται καθησυχαστικοί. Υπόσχονται για όσους το επιθυμούν να τους πάρουν μαζί τους στην Γερμανία όταν επιστρέψουν. Οι Γερμανοί τελικά θα εγκαταλείψουν την Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, πριν όμως από αυτό διοργάνωσαν μια αποχαιρετιστήρια φιέστα… Συνέχεια →