Ἀτομικότης.

 Παρατηρῶ διαρκῶς, ἐδῶ καὶ χρόνια, μίαν μεγάλη μεταστροφὴ τῶν συνανθρώπων μου πρὸς τὸν ἐσώτερον ἑαυτόν τους. Ἀλλά πῶς ἀκριβῶς γίνεται αὐτή ἡ μεταστροφή; Μήπως τελικῶς ἀφορᾶ μόνον στήν ἱκανοποίησιν τῶν αἰσθήσεων καί τελικῶς στήν ἡδονή;
Αὐτὸ δῆλα δὴ ποὺ μᾶς ἀφορᾶ καὶ πρέπει νὰ προσέξουμε εἶναι τὸ πῶς ἀκριβῶς ἐνισχύεται αὐτὴ ἡ ἀτομικότης κι ἐὰν εἶναι κάτι ποὺ ἐξυπηρετεῖ τὸ σύνολον. Συνέχεια →

Κοινοτυπία καὶ πεζότης.

Λένε ὅτι στὸ Λονδίνο ὑπάρχει μιὰ κλειστὴ λέσχη, ποὺ ὑποχρεώνει τὰ μέλη της νὰ διατυπώνουν μόνο κοινοτυπίες, διαφορετικὰ κινδυνεύουν νὰ διαγραφοῦν.
Ὅποιος ἀνεβάσει τὸ ἐπίπεδο τῆς συζητήσεως ἤ ἐκφράσει ἔστω καὶ μιὰ ἐνδιαφέρουσα σκέψι, ἀποβάλλεται αὐτομάτως.

Πρόκειται γιὰ μιὰ παρὰ πολὺ δύσκολο ἀσκήσι, ποὺ χρειάζεται νὰ ἔχῃ κάποιος τεράστια εὐστροφία γιὰ νὰ τὰ βγάλῃ πέρα μὲ αὐτὴν τὴν ὑποχρεωτικὴ πεζότητα, ποὺ εἶναι τόσο δύσκολος, ὄσο καὶ μιὰ ῥητορικὴ ἀναμέτρησις. Συνέχεια →

Ἀντί τῶν εἰδήσεων ἀσχολούμεθα καλλίτερα μέ ἕναν δασκαλάκο πού ἦταν λεβεντιά;

Ἀντί τῶν εἰδήσεων ἀσχολούμεθα καλλίτερα μέ ἕναν δασκαλάκο πού ἦταν λεβεντιά;Καλησπέρα μας…
Εἰδήσεις καὶ πάλι σὲ λίγο…
Σὲ πολὺ λίγο… Ὅπως κάθε βράδυ δῆλα δή…

Κι ἐμεῖς τί;
Θά ἀνοίξουμε κι ἀπόψε τήν Κερκόπορτα τῆς σκέψεώς μας γιά νἀ εἰσβάλουν ὅλων τῶν εἰδῶν οἱ φόβοι καί οἱ τρομοκρατίες ἤ θά ἀντισταθοῦμε; Καί πῶς μποροῦμε νά ἀντισταθοῦμε, ἐάν δέν μποροῦμε νά συνειδητοποιήσουμε πώς εἰδικῶς αὐτές τίς ὧρες, πού ὁ κάθε ἄνθρωπος, σέ ὅλον τόν πλανήτη, χρειάζεται ἡρεμία καί χαλάρωσιν, ἀντί τῶν προπαγανδιστικῶν δελτίων εἰδήσεων; Συνέχεια →

Οἱ «μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ» καλοσωρίζουν τὴν παγκόμιο διακυβέρνησιν.

Ἤ ἄλλως, μᾶς προετοιμάζουν γιὰ τὸ νὰ καλοδεκτοῦμε τὰ πιντιὰ τῆς νέας (καὶ παλαιᾶς) τάξεως πραγμάτων, ὡς ἀδιαπραγμάτευτα ἀφεντικά μας. Παραλλήλως βέβαια πρέπει νὰ ἀποδεκτοῦμε, μαζὺ μὲ τὴν παγκόσμιο διακυβέρνησιν, πὼς σιγὰ σιγὰ πρέπει νὰ τοὺς ἀδειάζουμε τὴν γωνιά, διότι, κατ’  αὐτοὺς πάντα, παρά-πληθύναμε…
Ἐπίσης πρέπει νὰ ἀποδεκτοῦμε πὼς ὅσοι ἀπὸ ἐμᾶς θὰ ἐπιβιώσουν ὀφείλουν νὰ εἶναι τύπος, ὑπογραμμός, σοῦζα καὶ τοῦμπα κατὰ τὰς ὀρέξεις τῶν ἐν λόγῳ κρατούντων.
Ἐπίσης πρέπει νὰ ἀποδεκτοῦμε πὼς θὰ τρῶμε σκουπίδια, ἐμπλουτισμένα μὲ κάθε εἴδους βακίλους, παράσιτα, γονίδια, μικρόβια, πλαστικά, χημικὰ ἀπόβλητα πρὸ κειμένου νὰ παίζουν ἄνετα καὶ νὰ πειραματίζονται μὲ τὰ ὅσα ἀφοροῦν στὸ σῶμα μας, στὴν σκέψιν μας καὶ στὴν ἀντίληψίν μας.
Ἐπίσης πρέπει νὰ ἀποδεκτοῦμε πὼς τὸ νερὸ δὲν εἶναι ἀνθρώπινον δικαίωμα.
Οὔτε καὶ ἡ τροφή…
Οὔτε κἄν ἡ ἀνάσα μας… Συνέχεια →

Τὸ πρῶτο βῆμα εἶναι τὸ δυσκολότερον.

Ὅταν κάποιος ἔχει περιέλθει σὲ κατάστασιν ἀκινησίας, τότε εἶναι πάρα πολὺ δύσκολο νὰ σηκωθῇ καὶ νὰ βγῇ ἀπὸ τὸ τέλμα του.
Ὅσο κι ἐὰν ὀνειρεύεται, σὲ κάποιες στιγμὲς καλῆς διαθέσεως, νὰ ξανὰ κερδίσῃ ΟΛΟΝ τὸν κόσμο, τόσο περισσότερο οὐσιαστικῶς βουλιάζει στὴν ἀκινησία. Διότι τὰ μεγάλα πράγματα γιὰ νὰ συμβοῦν χρειάζονται πολλὰ πολλὰ μικρὰ ἐπὶ μέρους βήματα. Συνέχεια →

Ἡ ἀγάπη περισσεύει…

Ἡ ἀγάπη περισσεύει…
Δὲν κλείνεται στὰ περιοριστικὰ ὅρια μιᾶς καὶ μόνο ὑπάρξεως..
Ὑπάρχουν τόσες ψυχοῦλες τριγύρω ποὺ ἐκλιπαροῦν καὶ περιμένουν ἕνα βλέμμα ἀγάπης, ἕνα χάδι, μιὰ ἐκδήλωσι ἐνδιαφέροντος..

Εἶναι ἐγωιστικὸ πιστεύω νὰ κλείνεσαι μέσα στὸν πόνο… Συνέχεια →