Κάπου διάβασα, πρὸ μερικῶν ἡμερῶν, μίαν ἀνάλυσιν γιὰ τὰ ἀκραῖα κοινωνικὰ φαινόμενα , ποὺ τείνουν νὰ ἐκδηλωθοῦν.
Ἀνησυχητικόν, σκέφθηκα.

Παραλλήλως διαπιστώνω καθημερινῶς ἐντάσεις, ὀργή, θυμό…
Ἀνησυχητικόν, σκέπτομαι, καθημερινῶς. Συνέχεια →

Σήμερα ἑορτάζει καὶ ἡ Δανιηλίδα.
Ἡ Δανιηλὶς ἤταν Ἀρχόντισσα τῶν Πάτρων ποὺ ἔζησε τὸν 9ο αἰῶνα. Συνέχεια →

Πρῶτα, ὅσο κι ἐὰν αὐτὸ ἀκούγεται κάπως …παράλογον, ἐπιβάλλεται νὰ αἰσθανθῇ τὸ ἄτομον ἐλεύθερο μέσα του.

Συνέχεια →

Ποῦ τοποθετῶ τόν ἑαυτόν μου;
Τί ἀξία τοῦ δίδω;
Αἰσθάνομαι κατώτερος; Ἀνώτερος; Ἤ ἐπί τέλους ἴσος πρός τούς γύρω μου;
Καί πῶς τό ἐκδηλώνω αὐτό; Μέ  τό νά κρύβομαι ἤ μέ τό νά διεκδικῶ μίαν θέσι στήν ζωή;

Συνέχεια →

Ὅλοι αὐτοί, οἱ χαμένοι στὸν κόσμο τους ἀποδομητὲς τῶν πάντων, ἐὰν δὲν εἶναι μισθοδοτούμενα ὄργανα, ἕνα ἀποδεικνύουν διαρκῶς, μὲ τὶς συμπεριφορές τους καὶ τὶς δολιοφθορές τους: γυρεύουν, στὴν πραγματικότητα, μίαν Πατρίδα. Γυρεύουν ἕναν τόπο κι ἕναν σκοπό, ἀλλὰ διαρκῶς διαψεύδονται καὶ καταλήγουν ἀδίκως καὶ ἀσκόπως περιπλανώμενοι.

Ἕκτωρ κι Ἀνδρομάχη

Συνέχεια →