Γιὰ ὅλους μας…
Ἕνας τόπος διαφορετικὸς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔχουμε φαντασθῇ…
Ἕνας τόπος ποὺ μᾶς ἀνήκει γιατὶ ἐκεῖ μποροῦμε νὰ εὕρουμε τὸν πραγματικό μας ἑαυτό… Τὸν δρόμο μας…
Ἐκεῖ μποροῦμε νὰ εὕρουμε τὸ ποιοὶ εἴμαστε…
  Συνέχεια →

Κάποτε σὲ ἐτοῦτον τὸν τόπο ἔκτιζαν Παρθενῶνες.
Κάποτε ἔφτιαχναν ἀγάλματα ἔτσι, γιὰ τὴν καλὴ τὴν ἡμέρα…
Κάποτε οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν φυσικά, μέσα στὸ πράσινο καὶ μὲ ἀπόλυτο σεβασμὸ στὸ περιβάλλον…
Οἱ δρόμοι, οἱ πλατεῖες, τὰ σπίτια τους δομοῦνταν μὲ τέτοιον τρόπο ποὺ νὰ χαλαρώνουν, νὰ ἡρεμοῦν, νὰ ἀπολαμβάνουν.
Ἦταν αὐτονόητον νὰ θαυμάζουν καθημερινῶς τοὺς ἥρωές τους καὶ νὰ θυμοῦνται… Ὄχι ὅπως τώρα ποὺ πετᾶμε τὶς προτομὲς τῶν Ἡρώων στὰ σκουπίδια…

Συνέχεια →

Τὸ ἐρώτημα διόλου φιλολογικό. α

Καθημερινῶς ὑποχρεούμεθα νὰ ἀποφασίσουμε γιὰ τὶς συμπεριφορές μας. Τὶς περισσότερες φορὲς ὅμως, ἀκόμη καὶ στὰ πλέον ἀσήμαντα, σκύβουμε τὸ κεφάλι δίχως νὰ πολεμήσουμε. Τὰ αὐτονόητα τὰ λησμονήσαμε ἀπὸ καιρό. Συνέχεια →

Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε τὸ ὁ,τιδήποτε, σὲ ὁποιανδήποτε στόχευσίν μας, ὀφείλουμε νὰ ξεκινήσουμε.
Γιὰ νὰ ξεκινήσουμε ὅμως πρέπει πρωτίστως νὰ ξεκολλήσουμε ἀπὸ τὴν στατικότητά μας καὶ νὰ ἀποφασίσουμε τὸ πρῶτο καί, τελικῶς, δυσκολότερον βῆμα. Διότι ἡ ἀδράνεια ναρκώνει καὶ γιὰ νὰ τὴν ἀντιμετωπίσουμε ἀπαιτεῖται διαρκῶς νὰ παραμένουμε ἐν ἐγρηγόρσει μά, κυρίως, νὰ μποροῦμε, κάθε στιγμὴ νὰ ξεκολλᾶμε ἀπὸ αὐτήν. Συνέχεια →

Αὐτὸ ποὺ εἶμαι σήμερα εἶναι ἀποτέλεσμα δικῶν μου ἀποφάσεων, ἐπιλογῶν, διαφωνιῶν, στραβοπατημάτων, λαθῶν, ἐπιτυχιῶν.
Αὐτὸ ποὺ εἶμαι σήμερα εἶναι ἡ εἰκόνα ὅλων τῶν βημάτων μου, τῶν συναισθημάτων μου, τῶν ὀπισθοχωρήσεών μου…
Αὐτὸ ποὺ εἶμαι σήμερα δὲν τὸ δημιούργησε κάποιος ἄλλος, παρὰ μόνον ἐγώ.

Ναί, ὁπωσδήποτε σαφὴ καὶ οὐσιαστικὸν ῥόλο ἔπαιξε ἡ οἰκογένειά μου, οἱ δάσκαλοί μου, οἱ φίλοι μου ἀλλὰ σὲ κάθε περίπτωσιν, ἀπὸ τότε ποὺ ἀπέκτησα τὸ δικαίωμα τοῦ ἀποφασίζειν γιὰ τὸν ἑαυτόν μου, ἐγὼ ἀνελάμβανα τὴν εὐθύνη γιὰ τὶς ὅποιες μου ἀποφάσεις…
Καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἐγὼ αἰσθανόμουν χαρὰ ἤ θλίψιν γιὰ τὸ ἀποτέλεσμα ποὺ ἔφερναν αὐτὲς οἱ ἐπιλογές μου. Συνέχεια →