Ἡ ποίησις στὴν πεζότητά μου… Ψήγματα ὀμορφιᾶς…
Ἀκάματος συνοδοιπόρος τῆς πέτρας ὁ κορφιᾶς… Συνέχεια →

Ὁριστικῶς, ἀδιαπραγμάτευτα καὶ τελεσιδίκως!!!

Ἔχουμε μάθει, ἀπὸ μικρὰ παιδιά, σὲ μίαν κοινωνία ποὺ ἐπικρατοῦν οἱ σαχλαμαράκηδες καὶ τὰ κακέκτυπα ἀντίγραφα, νὰ θεωροῦμε πὼς δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε κάτι περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Πιστεύουμε, βαθύτατα πλέον, πὼς ἐὰν δὲν «ῥίξουμε λίγο νερὸ στὸ κρασί μας», ἐὰν δὲν συμβιβασθοῦμε ἱκανοποιητικῶς, ἐὰν δὲν κάνουμε καὶ κατὰ περίπτωσιν τὰ …στραβὰ μάτια, δὲν θὰ ἔχουμε καὶ πολλὲς πιθανότητες ἐπιβιώσεως.
Μὰ ὅσο περισσότερο συμβιβαζόμεθα, ὅσο «περισσότερο νερὸ ῥίχνουμε στὸ κρασί μας», ὅσο πιὸ πολὺ …στραβκυττάζουμε, τόσο ἐπιτρέπουμε στὰ σαπρόφυτα νὰ καταλαμβάνουν τμήματα τοῦ δικοῦ μας φυσικοῦ χώρου καὶ νὰ μᾶς ἐκτοπίζουν, ἐπιβάλλοντας ἐπὶ πλέον τὴν κάθε μορφῆς Ὕβριν ὡς πρότυπον καὶ ὡς μὴ ἀντιμετωπίσιμον. Συνέχεια →

Καὶ κάποιες στιγμὲς περίπλοκα ἐρωτήματα καταλαμβάνουν τὶς σκέψεις μας…
Εἶμαι ἐγώ; Εἶμαι αὐτό πού θά ἤθελα νά εἶμαι; Μήπως τελικῶς κάτι ἤ κάποιος μέ ἔχει «προγραμματίση» γιά αὐτό πού νομίζω πώς εἶμαι;
Πρέπει νά ἀλλάξῳ; Καί τί; Πρός ποιάν κατεύθυνσιν νά πορευθῶ;
Κι ἄλλα παρόμοια, ποὺ συνήθως μᾶς ἀναστατώνουν τὴν σκέψιν ἤ καὶ τὴν ζωή… Συνέχεια →