Ὁ ἀγῶνας γιὰ ἀναγνώριση εἶναι κεντρικὸ σημεῖο στὴν ἱστορία τοῦ κάθε ἀνθρώπου.
Αὐτὴ ἡ παράφορη ἐπιθυμία του τὸν ἀπομακρύνει πολλὲς φορὲς ἀπὸ τὴν αὐθεντικότητά του.
Καὶ ἔτσι ἀντὶ να γίνεται αὐτὸ ποὺ εἶναι, γίνεται αὐτό ποὺ δὲν εἶναι. Συνέχεια →

Πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων, ἕνα ζεστὸ βράδυ τῶν πρώτων ἡμερῶν τοῦ Ἰουλίου, ἀκούγαμε μὲ φίλους κάποια γνωστὰ τραγούδια περασμένων δεκαετιῶν καί, κάποιαν στιγμή, μᾶς προέκυψε αὐτό:

Γνωστότατον ἇσμα μὰ μὲ ἐν τελῶς ἀσαφῆ (ἢ κι …ἀποσιωποιημένα) μηνύματα, ἐἀν ἐξαιρέσουμε τὴν κομματο-ἐπιστασία τῆς χώρας μας. Μηνύματα πρῶτα ὅμως, ποὺ ἐμφανίζονται μόνον ἐκ τῆς παρατηρήσεως τῶν γνωστῶν (κυρίως) μεταπολιτευτικῶν πολιτικοκομματικῶν γεγονότων, ἀλλὰ πού, ἐὰν τὸ καλοσκεφθοῦμε, θὰ διαπιστώσουμε πὼς ἔχουν νὰ  μᾶς μεταφέρουν κάποιες πληροφορίες γιὰ νὰ προετοιμασθοῦμε γιὰ κάτι.
Ὄχι βεβαίως αὐτὸ τὸ κάτι ποὺ ἀφορᾶ στὰ χρηματο-οἰκομικὰ καὶ στὰ ἀσφαλιστικὰ καὶ στὰ πλιατσικολογικά, ποὺ ἐκ πρώτης ὄψεως ὅλοι μας διαπιστώνουμε, ἀλλὰ κάτι πολὺ ἀμυδρὸ καὶ πολὺ οὐσιαστικώτερον. Συνέχεια →