«Γιὰ δυὸ μῆνες οἱ φοιτητὲς ποὺ εἶχαν ξεσηκωθεῖ ζοῦσαν ὑπὸ τὴν τρομοκρατία τοῦ ἐλεγχομένου ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους Ρουμανικοῦ Τύπου ποὺ ἀσταμάτητα ὑπερέβαλε γιὰ τὴν ἀπόπειρά μας γιὰ «ἐκδίκηση» καὶ τὶς «καταστροφικὲς» συνέπειες ποὺ θὰ εἶχε γιὰ τὴν χώρα. Κι ἔτσι, ξαφνικά, ὅλοι αὐτοὶ (ὁ τύπος) εἶχαν μεταβληθεῖ σὲ ..προστάτες τῶν «ἀπαραβάτων συμφερόντων τοῦ κράτους» καὶ ἀπαιτοῦσαν καθημερινὰ ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς νὰ πάρουν ῥιζικὰ μέτρα ἐνάντια στὸ Ἐθνικὸ κίνημα τὸ ὁποῖο ἔπρεπε νὰ παταχθῇ μὲ μεγαλυτέρα σκληρότητα. Συνέχεια
Πρὸ μερικῶν ἑβδομάδων, ἕνα ζεστὸ βράδυ τῶν πρώτων ἡμερῶν τοῦ Ἰουλίου, ἀκούγαμε μὲ φίλους κάποια γνωστὰ τραγούδια περασμένων δεκαετιῶν καί, κάποιαν στιγμή, μᾶς προέκυψε αὐτό:
Ἡ ἔρευνα, σὲ ἐπίπεδον μαρτυριῶν ἀπὸ πληγέντες, φίλους καὶ συγγενεῖς τους, κατὰ κύριον λόγο, καθὼς ἐπίσης καὶ ἀπὸ κάποιους δημοσιογράφους καὶ τὶς ἐπιτόπιες ἔρευνές τους, δὲν γίνεται νὰ κλείσῃ κυρίως λόγῳ τῆς παραπλανητικῆς σιωπῆς. Μίας σιωπῆς, γιὰ τὴν ὁποίαν, Μέσα Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως, ἡ Πυροσβεστικὴ Ὑπηρεσία καὶ ἡ (φερομένη ὡς) κυβέρνησις ἀπεφάσισαν νὰ «κρατήσουν χαμηλοὺς τόνους», ἀποκρύβοντάς μας καὶ τὴν ἀλήθεια ἀλλά, κυρίως, τὸν πραγματικὸ ἀριθμὸ τῶν θυμάτων.