Τὸ …«παιχνίδι» (ἐὰν θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ ἀποκαλέσουμε ἔτσι, μετὰ ἀπὸ τὴν τόση φρίκη ποὺ ἀντικρύσαμε!!!) ξεκίνησε ἀμέσως μετὰ τὴν ἐπίσκεψιν τοῦ πάκη στὰ καμμένα.

Χάος καὶ ἔρεβος…
Τὰ ὕστερα τοῦ κόσμου.
Μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν εἰκόνα, τῆς …«κλαιούσης καὶ μετανοούσης», ὁ φίλος Κωνσταντῖνος Φρέρης ἐδημιούργησε μίαν ἐξαιρετικὴ συλλογή, ὄχι τόσο γιὰ νὰ γελάσουμε μαζύ του, ὅσο γιὰ νὰ γελάσουμε μὲ τὰ …χάλια μας.
Συνέχεια


Ἀκριβῶς ὅπως -πάντα- ἐν τελῶς …ξαφνικά, ἀνακαλύπτουν (ἐκ τῶν ὑστέρων βεβαίως-βεβαίως) κάθε ἔγκλημά τους, συνειδητὸ ἢ προερχόμενον ἐκ παραλείψεων (τοὐλάχιστον) λόγῳ βλακείας τους, γιὰ νὰ μὴν πῶ ἀσυνειδήτου ἀμελείας ἤ, ἀκόμη καί, μισανθρώπου δολιοφθορᾶς τους…
Ὁ ἀγῶνας γιὰ ἀναγνώριση εἶναι κεντρικὸ σημεῖο στὴν ἱστορία τοῦ κάθε ἀνθρώπου.