Εἶναι μερικὰ χρόνια τώρα ποὺ μὲ εἰδοποίησαν γιὰ κάποιον βανδαλισμὸ σὲ κάποιο ἐκκλησάκι, κάπου μέσα στὸ κλεινὸν ἄστυ. Ἐναγωνίως τότε ἔσπευσα νὰ ὑπερασπισθῶ τὸ δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας τοῦ θρησκεύεσθαι αὐτῶν ποὺ ἐθίγοντο, μὴ συνειδητοποιώντας, τότε, πὼς ἐπρόκειτο γιὰ ἕναν ξεκάθαρο προβοκατορικὸ βανδαλισμό, ποὺ στόχο εἶχε νὰ ἐγείρῃ τὰ θρησκευτικὰ συναισθήματα τῶν συμπατριωτῶν μας εἰς βάρος τῶν (μὴ σχετιζομένων μὲ τὴν ἐν λόγῳ ὑπόθεσιν) ΛΑΘΡΟμεταναστῶν.
Αὐτὸ φυσικὰ δὲν σημαίνει πὼς δὲν βανδαλίζουν, μὲ κάθε εὐκαιρία, ὅταν κι ἐφ΄ ὅσον λάβουν τὶς σχετικὲς ἐντολές. Σημαίνει ἁπλῶς πὼς σὲ ἐκείνην τὴν περίπτωσιν εἴχαμε καθαρὴ προπαγάνδα μὲ συγκεκριμένους στόχους, εἰς βάρος συγκεκριμένων ὁμάδων.
Δὲν ἐπετεύχθη ὅμως ὁ στόχος τους. Συνέχεια →