Ἐγὼ ὀφείλω νὰ συμφωνήσω καὶ νὰ προβληματισθῶ μὲ τὴν ἀγανάκτισιν τοῦ φίλου μας Μπαρμπανίκου. Σωστὰ τὰ γράφει ἀπὸ τὴν σκοπιά του. Δὲν ἦταν προδότης ὁ κάθε νέος ποὺ ξεπάγιασε οὐρλιάζοντας, τρώγοντας δακρυγόνα καὶ ξῦλο, γιὰ νὰ βγαίνουμε σήμερα νὰ κατηγοροῦμε κάθε ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ μαζύ του πάλεψαν γιὰ νὰ προδοθοῦν, ἀκόμη μίαν φορά.
Ναί, σαφῶς πολλοί, πάρα πολλοὶ νέοι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, μὲ τὰ αἰτήματά τους καὶ τὶς ἀπαιτήσεις τους, βγῆκαν στοὺς δρόμους γιὰ νὰ παλέψουν. Ὅπως πάντα, κάτι μὲ κάποιους Ἀλαζράκηδες, κάτι μὲ κάτι Μοσὲ Νταγιᾶν, κάτι μὲ κάποια «ἐντέχνως φυτεμένα» πρακτόρια μέσα στοὺς κύκλους τῶν φοιτητῶν, κάτι μὲ κάποιον ἀξιωματικὸ τοῦ ΝΑΤΟ, ποὺ τυχαίως ἔφθασε κι αὐτός, κάτι μὲ κάτι περιέργους εἰσαγωμένους στρατιωτικούς, εὔκολα ἔστησαν τὰ σκηνικὰ ποὺ ἀπαιτοῦντο γιὰ ἀνατροπὴ τῆς κυβερνήσεως Μαρκεζίνη καὶ γιὰ ἐπιβολὴ τῆς νέας φυτευτῆς τους δικτατορίας τοῦ Ἰωαννίδου.
Ἀρχὴ ἔγινε γιὰ τὴν συμφορὰ τῆς Κύπρου, νέες ἐθνοπροδοσίες δῆλα δή, μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη τῶν καραμανλήδων καὶ τῶν παπανδρέηδων. Ἄλλως τὲ πάντα στὴν αὐτὴν συμμορία ἀνῆκαν ὅλοι τους… Συνέχεια →