Ἐδιάβασα τὸ ἀνθελληνικὸ μανιφέστο λέει τοῦ ἀντιφασιστοῦ, ποὺ μοῦ ἔστειλε φίλος.
(Παλαίο, ἀλλὰ ἄξιζε τὸν κόπο.)
Μετὰ μεγάλης προσοχῆς θὰ ἔλεγα καὶ συνειδητοποίησα πώς, γιὰ ἀκόμη μίαν φορά, ἀντιλαμβανόμεθα εὐκόλως πὼς πρακτοράκια δροῦν ἀνάμεσά μας, λαμβάνοντας πολὺ χρῆμα καὶ χειραγωγώντας ἀρκετοὺς προθύμους ἠλιθίους κι ἀνεγκεφάλους. (Κάποιες φορὲς καὶ μὲ τὸ ἀζημίωτον φυσικά, ἐὰν κρίνουμε ἀπὸ τὶς τελευταίες συλλήψεις …«ἀναρχικῶν» καὶ …εἰσαγωμένων!!!).
Ἐὰν ἐξαιρέσουμε πὼς ὁ συντάκτης (ἢ οἱ συντάκτες) διαθέτουν μίαν πλήρη …τρικυμία ἐν κρανίῳ, εὔκολα ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ταὐτότητά τους καὶ τὸν σκοπό τους:
